Prawdziwy katolicki biskup w tradycyjnych szatach stoi przed ołtarzem z oknem witrażowym przedstawiającym Sąd Ostateczny, ganiąc słabość biskupów kanadyjskich wobec eutanazji.

Kanadyjscy „biskupi” w obliczu eutanazyjnego szaleństwa: półśrodki wobec całkowitego zła

Podziel się tym:

„Kanadyjska Konferencja Biskupia Katolickich” (CCCB) w oświadczeniu z 6 lutego 2026 r. deklaruje „poparcie” dla projektu ustawy C-218, mającej „zakazać rozszerzenia państwowo finansowanej eutanazji na osoby cierpiące wyłącznie na choroby psychiczne”. Choć dokument wspomina o „nienaruszalnej godności osoby”, nie formułuje jednoznacznego potępienia eutanazji jako zbrodni przeciwko Prawu Bożemu, ograniczając się do taktycznego oporu wobec jej poszerzenia.


Faktograficzne przemilczenie dogmatycznej nieomylności

CCCB, będąca instytucją posoborowej pseudo-struktury, powołuje się na „głoszenie wartości życia”, pomijając kluczowe nauczanie Magisterium. Papież Pius XII w przemówieniu do lekarzy z 24 lutego 1957 r. podkreślał: „Żadna władza nie ma prawa do bezpośredniego niszczenia niewinnego życia człowieka. Dotyczy to płodu w łonie matki, jak i człowieka chorego lub umierającego”. Tymczasem kanadyjscy „biskupi” nie odwołują się do niezmiennej doktryny, lecz do utylitarnego argumentu „ochrony wrażliwych grup”.

„Popieramy projekt ustawy C-218, który ma zatrzymać ‚MAiD’ wyłącznie z powodu choroby psychicznej” – oświadczenie CCCB

Zamiast ekskomunikować polityków głosujących za ustawą dopuszczającą zabijanie (nawet w „ograniczonym” zakresie), ograniczają się do wezwania o „wolne głosowanie zgodne z sumieniem”. To klasyczny przykład „hermeneutyki ciągłości” – próby pogodzenia nie do pogodzenia: świętości życia z logiką państwowego zabójstwa.

Językowa zdrada: eufemizmy zamiast teologicznej precyzji

Użycie przez CCCB terminu „pomoc medyczna w umieraniu” (MAiD) – będącego neomarksistowskim newspeakiem – demaskuje przyjęcie narracji rewolucji antykościelnej. Św. Tomasz z Akwinu w „Sumie teologicznej” (II-II, q. 64, a. 5) określa eutanazję jako formę zabójstwa, grzech wołający o pomstę do nieba. Tymczasem dokument CCCB unika słów: „morderstwo”, „grzech śmiertelny”, „potępienie”, zastępując je biurokratycznym żargonem.

Wspomniane „zachęcenie wiernych do poparcia ustawy” bez równoczesnego nałożenia kary ekskomuniki na jej przeciwników, stanowi actio in distans (działanie na odległość) – typowe dla modernistycznej strategii „obrony wartości” bez obrony Wiary. Jak przypomina bulla Piusa IX „Quanta cura”: „Błądzą ci, którzy sądzą, że można oddzielić praktykę zbawienia od wyznawania katolickiej prawdy”.

Teologiczna apostazja: od prohibicji do akomodacji

Najcięższym zarzutem jest stwierdzenie CCCB: „Dopóki kanadyjskie ustawodawstwo niestety nadal dopuszcza eutanazję, CCCB będzie również opowiadać się za środkami zapobiegającymi dostępowi do niej”. To jawna akceptacja zasady „mniejszego zła” w dziedzinie, gdzie Kościół zawsze głosił „non possumus”. Encyklika Piusa XI „Casti connubii” potępia każdą formę współpracy ze złem, nawet jeśli ma ono „ograniczony zakres”.

„Biskupi” nie odwołują się do kanonu 2350 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który nakłada ekskomunikę latae sententiae na tych, którzy dopuszczają się lub współuczestniczą w zabójstwie niewinnego. Milczenie na ten temat jest silentium consensus (milczącą zgodą) dla kultury śmierci.

Symptomatyczne bankructwo posoborowej pseudo-pastoralności

Postawa CCCB stanowi logiczny owiec soborowej rewolucji. Gdy Paweł VI podpisał deklarację „Dignitatis humanae”, legitymizującą wolność religijną, otworzył furtkę dla relatywizacji prawa Bożego w sferze publicznej. Dzisiejsze półśrodki kanadyjskich „biskupów” są kontynuacją tej apostazji: uznają, że państwo ma prawo decydować, komu „wolno” zabijać, a komu nie – zamiast głosić królewską władzę Chrystusa nad narodami.

Jak przypomina encyklika Piusa XI „Quas Primas”: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi (…) Narody szczęśliwe, jeśli pozwolą rządzić się Chrystusowi!”. Tymczasem CCCB, akceptując logikę państwowej regulacji zbrodni, staje się współwinna cywilizacyjnego samobójstwa.

W obliczu tej herezji praktycznej, jedyną odpowiedzią katolika pozostaje modlitwa ekspiacyjna i bezkompromisowe odrzucenie fałszywego ekumenizmu z kulturą śmierci. Jak nauczał św. Pius X: „Nie ma prawdziwego miłosierdzia bez potępienia błędu”.


Za artykułem:
Canada’s Catholic bishops support bill to stop euthanasia for mental illness
  (lifesitenews.com)
Data artykułu: 10.02.2026

Więcej polemik ze źródłem: lifesitenews.com
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.