Portal Gość Niedzielny (10 lutego 2026) relacjonuje „ostrzeżenie przed oszustami podającymi się za abp. Józefa Kupnego”, którzy rozsyłają do „księży” fałszywe apele o datki na pomoc Ukrainie. Komunikat kurialny ogranicza się do technicznej instrukcji – nakazu weryfikacji domeny mailowej i zgłaszania incydentów do „Działu Informatyki” – całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar zjawiska jako przejaw walki duchowej (Ef 6,12).
Faktograficzne przemilczenie istoty problemu
„Archidiecezja Wrocławska opublikowała […] informujemy, że jest to próba oszustwa […] abp Kupny nie jest autorem tych wiadomości”
– czytamy w artykule. Redukcja kryzysu do poziomu „cyberprzestępczości” odsłania materialistyczne horyzonty posoborowej mentalności. Gdzie wezwanie do modlitwy ekspiacyjnej? Gdzie wskazanie na radix malorum est cupiditas (1 Tm 6,10)? Brak nawet elementarnego odniesienia do sakramentu pokuty jako lekarstwa na grzech oszustwa.
„Rzecznik prasowy” Maciej Rajfur tłumaczy: „Kościół w Polsce stale organizuje zbiórki na pomoc Ukrainie i pod takie przedsięwzięcia się podszywać”. To przyznanie się do instytucjonalnego bankructwa – gdyż autentyczny Kościół katolicki nigdy nie redukował miłosierdzia do zbiórek bankowych, nauczając, że „jałmużna […] jeśli nie towarzyszy jej stan łaski, nie jest aktem cnoty” (Św. Robert Bellarmin, De eleemosyna).
Językowa demaskacja naturalizmu
Biurokratyczny ton komunikatu („zgłaszanie niepokojących wiadomości do Działu Informatyki”) odsłania typowy dla modernizmu mechanizm substytucji: zamiast kapłanów – informatycy, zamiast modlitwy – procedury. Brak choćby jednego odniesienia do:
- Grzechu jako źródła nieprawości (Rz 6,23)
- Odpowiedzialności moralnej sprawców
- Potrzeby zadośćuczynienia Bogu za świętokradztwo
Ten „nowomowa” jest symptomem teologicznej amputacji – oderwania rzeczywistości społecznych od ich nadprzyrodzonego fundamentu.
Teologiczne bankructwo posoborowej „horyzontalizacji”
„Zbiórka […] wszystko ma dziać się drogą czysto bankową”
– zauważa podpis pod zdjęciem. To kwintesencja soborowej herezji „Kościoła ubogiego”, który odrzucił „królewską godność Chrystusa Pana” (Pius XI, Quas primas). Gdy w 1925 r. papież nauczał, że „królestwo Odkupiciela […] obejmuje wszystkich ludzi”, dziś „duchowni” kurczowo trzymają się bankowych przelewów – quasi Deus non daretur.
Gdzież jest echo napomnienia św. Pawła: „Nie dajcie się zwieść: […] żaden rozpustnik ani nieczysty, ani chciwiec – to jest bałwochwalca – nie ma dziedzictwa w królestwie Chrystusa i Boga” (Ef 5,5-6)? Milczenie o grzechu chciwości wobec jawnych przestępstw stanowi ciężkie zaniedbanie pasterskie.
Symptomatyczny kryzys autorytetu
Sytuacja demaskuje ontologiczną słabość struktur pozbawionych ważnej sukcesji apostolskiej. Gdy prawowity biskup jest „stróżem całego depozytu wiary” (Sobór Watykański I), „kuria” ogranicza się do administrowania domenami mailowymi. „Abp Józef Kupny” – jako wyświęcony w 1985 r. – podlega wątpliwościom co do ważności święceń (po wprowadzeniu heretyckiej formuły święceń w 1968 r.).
To zaś prowadzi do spirali nieufności: gdy pasterz nie ma pewnego mandatu, wierni nie mają pewnego przewodnictwa – zaś oszuści wykorzystują próżnię autorytetu. Jak zauważył Pius XI: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw […] zburzone zostały fundamenty” (Ubi arcano).
Zamiast technokratycznych instrukcji, potrzebny jest powrót do niezmiennych zasad:
- Publiczne ekspiacje za grzechy społeczne
- Nauka o Królestwie Chrystusa jako jedynej gwarancji ładu moralnego
- Odrzucenie „duchowieństwa” bez ważnych święceń
Tylko integralne odnowienie katolickiej doktryny może uleczyć rany zadane przez modernistyczną rewolucję.
Za artykułem:
Wrocławska kuria ostrzega przed oszustami podającymi się za arcybiskupa (gosc.pl)
Data artykułu: 10.02.2026
