Portal Konferencji Episkopatu Polski informuje o przygotowaniach do 59. Tygodnia Modlitw o Trzeźwość Narodu (15-21 lutego 2026), organizowanego pod hasłem: „Polska silna wiarą i trzeźwością”. W konferencji prasowej uczestniczyli m.in. „bp” Tadeusz Bronakowski, „ks. dr” Marek Dziewiecki oraz świeccy współpracownicy. Artykuł głosi potrzebę „narodowej koalicji” na rzecz trzeźwości, pomijając jednak nadprzyrodzony wymiar walki z nałogami oraz redukując katolicką doktrynę do świeckiego aktywizmu.
Faktograficzne przemilczenia doktrynalnej substancji
Przedstawiona narracja koncentruje się wyłącznie na naturalistycznych aspektach trzeźwości, całkowicie ignorując jej sakramentalne fundamenty. Ani razu nie wspomniano o spowiedzi jako niezbędnym środku łaski do przezwyciężenia nałogu, pominięto rolę Eucharystii jako źródła siły duchowej. W tekście brakuje choćby aluzji do nauki św. Alfonsa Liguoriego, który w Teologii moralnej jednoznacznie wskazywał: „Pijaństwo jest grzechem śmiertelnym, gdy ktoś upija się do utraty rozumu lub gdy napój upajający pije w sposób znacznie przekraczający zwyczaj ludzi trzeźwych” (KS V, n. 142).
„Trzeźwość to ogromna wartość dla całego narodu. To wielkie, narodowe dobro” – mówił „bp” Bronakowski.
Ta naturalistyczna retoryka stanowi jawne odejście od nauczania Piusa XI w encyklice Casti connubii: „Pijaństwo jest najhaniebniejszą niewolą, która poniża człowieka do stanu bydlęcia i czyni go niezdolnym do wszelkich obowiązków” (n. 76). Brakuje tu jednoznacznego potępienia pijaństwa jako ciężkiego grzechu przeciwko V przykazaniu, co świadczy o teologicznym bankructwie autorów.
Językowa dekonstrukcja chrześcijańskiego ethosu
Analiza leksykalna ujawnia systematyczną desakralizację pojęć. Termin „modlitwa” występuje jedynie w kontekście zbiorowej akcji, pozbawiony osobistej relacji z Bogiem. Wiara sprowadzona zostaje do „wartości” społecznej, a nie nadprzyrodzonej cnoty teologalnej. Dr Krzysztof Wojcieszek posuwa się do bluźnierczego porównania: „Chrześcijaństwo daje najsolidniejsze fundamenty trzeźwości”, co stanowi odwrócenie porządku – to trzeźwość jest owocem życia chrześcijańskiego, a nie odwrotnie.
Szczególnie wymowne jest użycie frazy „narodowa koalicja”, będącej zapożyczeniem z liberalnej retoryki politycznej. Św. Pius X w liście apostolskim Notre charge apostolique kategorycznie ostrzegał: „Katolicy nie mogą w żaden sposób współpracować z niewierzącymi w dziele czysto religijnym pod pozorem dobra społecznego” (1910 r.). Tymczasem „bp” Bronakowski otwarcie nawołuje do współpracy z „politykami, samorządowcami, ludźmi kultury” bez żadnego doctrinae distinctionis.
Teologiczne bankructwo „apostolstwa trzeźwości”
Cała koncepcja prezentowanego programu opiera się na heretyckim założeniu samozbawienia przez ludzki wysiłek. Milczenie o potrzebie łaski uświęcającej jako fundamentu walki z nałogiem stanowi zdradę nauki Soboru Trydenckiego: „Jeśliby ktoś twierdził, że bez uprzedniego natchnienia Ducha Świętego i bez Jego pomocy człowiek może uwierzyć, mieć nadzieję czy miłować, jak należy, albo żałować za grzechy, jak to konieczne do osiągnięcia łaski usprawiedliwienia – niech będzie wyklęty” (sesja VI, kan. 3).
Szokujące jest przemilczenie roli Najświętszej Ofiary w procesie uświęcenia. Podczas gdy prawdziwy Kościół zawsze łączył walkę z nałogami z częstym przystępowaniem do sakramentów, struktury posoborowe proponują jedynie puste hasła i „abstynenckie przyrzeczenia”. „Ks. dr” Dziewiecki posuwa się do stwierdzenia: „Wiara uczy myśleć i wiara uczy kochać”, co stanowi redukcję wiary do naturalnej cnoty, sprzeczną z definicją z Konstytucji Dei Filius: „Wiara jest nadprzyrodzoną cnotą, przez którą z natchnienia i pomocy łaski Bożej wierzymy, że jest prawdą to, co Bóg objawił” (rozdz. 3).
Gietrzwałd – kolejne fałszywe objawienie w służbie modernizmu
Artykuł wspomina przygotowania do 150. rocznicy „objawień” w Gietrzwałdzie w 2027 roku. Warto przypomnieć, że te rzekome objawienia – podobnie jak fatimskie – nigdy nie otrzymały oficjalnego zatwierdzenia przedsoborowej Stolicy Apostolskiej. Pius IX w liście do biskupa warmińskiego Filipa Krementza wyraźnie zalecał „największą ostrożność wobec nadprzyrodzonych rewelacji” (1877 r.). Tymczasem struktury posoborowe wykorzystują Gietrzwałd jako pretekst do promowania naturalistycznej „odnowy wiary”, całkowicie oderwanej od doktryny o łasce.
Rafał Porzeziński posuwa się do stwierdzenia: „Dzisiaj bardzo często nie rodzina, nie parafia, nie szkoła, nie wspólnota jest najbardziej wychowawczym środowiskiem, tylko media”. To jawna kapitulacja przed duchem świata, sprzeczna z nauczaniem Piusa XI w Divini illius Magistri: „Kościół i rodzina są przez Boga ustanowione jako konieczne i najdoskonalsze środowiska wychowawcze” (n. 17). W tej sytuacji jedyną właściwą odpowiedzią katolika jest całkowite odrzucenie modernistycznej pseudotrójcy: świeckich programów, fałszywych objawień i zsekularyzowanego aktywizmu.
Za artykułem:
Bp Bronakowski: Trzeźwość to ogromna wartość dla całego narodu (episkopat.pl)
Data artykułu: 10.02.2026
