Portal eKAI (11 lutego 2026) relacjonuje obchody Światowego Dnia Chorego w Domu Księży Emerytów w Bielsku-Białej. Podczas wydarzenia w modernistycznej kaplicy „Miłosierdzia Bożego” „ks.” Szczepan Kobielus, pełniący funkcję diecezjalnego „duszpasterza służby zdrowia”, przewodniczył zgromadzeniu określanemu jako „Msza św.”. Całość stanowi jaskrawy przykład degradacji sakramentalnej i teologicznej w strukturach posoborowych.
Pseudoduszpasterstwo zamiast posługi kapłańskiej
„Każdy z was przeszedł nie tylko przez parafie, ale przede wszystkim przez życie ludzi. Zapisaliście się w ich historiach”
Retoryka „ks.” Kobielusa redukuje kapłaństwo do roli społecznych animatorów, całkowicie pomijając jego istotę: składanie Ofiary Przebłagalnej i udzielanie sakramentów dla zbawienia dusz. Jak nauczał Sobór Trydencki: „Kapłan Nowego Testamentu sprawuje Ofiarę eucharystyczną i odpuszcza grzechy” (Sess. XXIII, cap. 1). Tymczasem relacja przedstawia „duchownych” jako zwykłych towarzyszy życiowych perypetii, co stanowi jawną rebelię przeciwko kanonom 948-956 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r.
Naturalistyczna deformacja sakramentów
Szczególnie niepokojący jest fragment o rytuale nazwanym „namaszczeniem chorych”: „Celebrans udzielił sakramentu namaszczenia chorych księżom i pracownikom domu obecnym w kaplicy”. To rażące nadużycie, gdyż Extrema Unctio zarezerwowana jest wyłącznie dla wiernych w niebezpieczeństwie śmierci (kan. 940 CIC 1917). Rytuał posoborowy, rozszerzający namaszczenie na „osoby w podeszłym wieku”, stanowi heretycką deformację ustanowioną przez modernistycznych uzurpatorów.
Kolejnym gorszącym elementem było „nabożeństwo lourdzkie” – praktyka oparta na fałszywych objawieniach potępionych przez Kościół. Jak wykazano w dokumencie „Fałszywe objawienia fatimskie”: „Objawienia prywatne (nawet zatwierdzone) nie mają gwarancji nieomylności Kościoła”. Kult „Matki Bożej z Lourdes” należy do tej samej kategorii teologicznych manipulacji.
Ewangelizacja bez Ewangelii
„Szpital to nie tylko miejsce dystrybucji sakramentów. To miejsce, gdzie ludzie po latach wracają do Boga”
To zdanie demaskuje całkowite zerwanie z katolicką eklezjologią. Św. Robert Bellarmin w De Ecclesia Militante podkreślał, że „poza Kościołem nie ma zbawienia”, tymczasem „ks.” Kobielus przedstawia powrót do Boga jako proces niezależny od przynależności do Mistycznego Ciała Chrystusa. Brak jakiejkolwiek wzmianki o konieczności chrztu, wyznania wiary katolickiej czy unikania herezji stanowi apostazję w czystej postaci.
Szokujące są doniesienia o „młodych ludziach zmagających się z depresją”, którym posoborowi funkcjonariusze serwują obraz „Boga miłości” bez sprawiedliwości. To jawna negacja nauki o grzechu śmiertelnym i wiecznym potępieniu, którą potwierdza choćby encyklika Quas Primas Piusa XI: „Chrystus króluje nad narodami jako Sędzia, któremu Ojciec oddał wszelki sąd”.
Teologia krzyża bez Krzyża
Wykrzywienie pojęcia mądrości krzyża osiąga apogeum w stwierdzeniu: „Potrzeba mądrości krzyża – mówił, wskazując na Chrystusa jako «moc i mądrość Bożą»”. Prawdziwa nauka o Krzyżu, jaką głosił św. Paweł (1 Kor 1,18-25), zostaje tu sprowadzona do psychologicznego wsparcia w cierpieniu. Brak najmniejszej wzmianki o Ofierze Kalwarii jako zadośćuczynieniu za grzechy świata – co stanowi sedno kapłańskiej posługi.
Akt „zawierzenia Najświętszemu Sercu Pana Jezusa” w wykonaniu modernistycznych funkcjonariuszy to groteskowa parodia prawdziwego nabożeństwa. Jak przypomina encyklika Miserentissimus Redemptor Piusa XI: „Cultus erga Sacratissimum Cor Iesu […] peccatorum nostrorum satisfactionem continet” (Nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa […] zawiera zadośćuczynienie za nasze grzechy). Tymczasem u posoborowców brak jakiegokolwiek odniesienia do zadośćuczynienia i pokuty.
Schizma w schizmie
Obecność około 30 „emerytowanych kapłanów” w instytucji nazwanej „Domem Księży Emerytów” to symbol całkowitej degrengolady. Kapłan katolicki nigdy nie przechodzi na emeryturę – jego święcenia zobowiązują do modlitwy i ofiary aż do śmierci. Fakt, że ci mężczyźni dobrowolnie poddali się marginalizacji, potwierdza utratę sakramentalnej władzy przez „duchownych” posoborowych.
Całe wydarzenie stanowi żywą ilustrację słów św. Piusa X z encykliki Pascendi: „Moderniści […] religię pojmują jako pewne poruszenie serca, czysto subiektywne”. Brak Najświętszej Ofiary sprawowanej według rytu trydenckiego, brak wzmianki o konieczności stanu łaski u chorych, brak ostrzeżenia przed wiecznym potępieniem – oto owoce soborowej rewolucji.
Jedyną właściwą odpowiedzią katolików na tego typu spektakle jest nieustanna modlitwa wynagradzająca i wierność jedynej prawdziwej Mszy Świętej, gdzie Chrystus-Król rzeczywiście panuje przez Krzyż i Eucharystię.
Za artykułem:
11 lutego 2026 | 14:52Bielsko-Biała – Światowy Dzień Chorego w Domu Księży EmerytówW kaplicy Miłosierdzia Bożego Domu Księży Emerytów w Bielsku-Białej 11 lutego br., we wspomnienie Matki Bożej z Lourd… (ekai.pl)
Data artykułu: 11.02.2026
