Portal eKAI (12 lutego 2026) relacjonuje wypowiedź Ewy Chybin, prezentującą okres „zwykły” jako czas „wzrastania w wierze”. „To najdłuższa część roku kościelnego, w której uczymy się przeżywać codzienność w świetle Słowa i Eucharystii” – deklaruje przedstawicielka projektu „Z Pasji do Liturgii”. Retoryka ta, pozornie niewinna, stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji nadprzyrodzoności do psychologii rozwojowej.
Faktograficzne przeinaczenia liturgicznej Tradycji
Przedsoborowe źródła jednoznacznie nauczają, że tempus per annum – jak podkreśla ks. prof. Mikołaj Gihr w Ofierze Mszy Świętej (1902) – to czas kontemplacji całego życia Chrystusa, nie zaś „procesu wzrostu” oderwanego od obiektywnych łask sakramentalnych. Tymczasem Chybin przemilcza fundamentalną prawdę: łaska uświęcająca jest jedynym fundamentem duchowego rozwoju (Sobór Trydencki, sesja VI, kan. 10-11).
„Kolorem liturgicznym tego okresu jest zieleń. To barwa życia, nadziei, wzrostu, odrodzenia” – wskazuje Ewa Chybin.
W tym miejscu ujawnia się typowa dla posoborowej liturgiki naturalistyczna pułapka. Zielony ornat – jak wyjaśniał Dom Guéranger w Roku Liturgicznym (1841) – symbolizuje wieczność Bożych obietnic, nie zaś subiektywne „dojrzewanie”. Co więcej, współczesne rubrykarze zapomnieli, że w tradycyjnym kalendarzu zieleń dominowała jedynie w niedziele po Zesłaniu Ducha Świętego, podczas gdy okres po Objawieniu Pańskim używał szat białych!
Językowa dekonstrukcja nadprzyrodzoności
Analiza semantyki tekstu ujawnia systematyczną erozję pojęć teologicznych. Fraza „przeżywać codzienność w świetle Słowa i Eucharystii” pomija kluczowy aspekt: Eucharystia jest prawdziwą Ofiarą Kalwarii, nie zaś wspólnotowym „doświadczeniem”. Pius XII w Mediator Dei (1947) przestrzegał przed takim „fałszywym mistycyzmem, który redukuje kult do czystej internalizacji” (§35).
Gdy autorka porównuje wiarę do rośliny potrzebującej „czasu, światła i troski”, sięga po protestancką metaforę rozwoju zastępującą katolicką naukę o łasce wystarczającej i skutecznej. Św. Tomasz z Akwinu precyzuje: „Łaska nie niszczy natury, ale wymaga jej współdziałania” (STh I-II, q.113 a.3). Tymczasem w analizowanym tekście natura pochłania nadprzyrodzoność.
Teologiczne bankructwo „zwykłej świętości”
Apostrofa do świętych Cyryla i Metodego jako rzekomych wzorców „wierności w codzienności” jest szczególnie zwodnicza. Święci głosili pełnię doktryny katolickiej, podczas gdy neo-kościół głosi jedynie jej okaleczone resztki. Ich walka z niemieckim klerem dotyczyła obrony czystości liturgii i prawa do głoszenia Ewangelii bez kompromisów – czego dziś „duchowni” posoborowi właśnie się wyrzekli.
Najgroźniejsza jest jednak implikowana teologia czasu liturgicznego. Gdy Chybin pisze, że „Bóg działa także w tym, co powtarzalne”, odwraca hierarchię celów: liturgia nie służy „przeżywaniu codzienności”, ale uwielbieniu Boga i uświęceniu wiernych (Pius X, Motu Proprio Tra le sollecitudini). „Zwykłość” w tradycyjnym rozumieniu oznaczała ciągłość Oficjum, nie zaś redukcję misterium do psychologii.
Symptomatologia kryzysu posoborowej liturgiki
Prezentowany artykuł to klasyczny przykład hermeneutyki zerwania z Tradycją. Pius XI w Quas Primas (1925) jednoznacznie nauczał: „Pokój Chrystusowy można znaleźć tylko w Królestwie Chrystusowym” (§1). Tymczasem współczesna liturgia „zwykłego czasu” stała się narzędziem głoszenia kultu człowieka pozbawionego Krzyża.
Wspomniane „Z Pasji do Liturgii” – podobnie jak cały ruch reformy reformy – to iluzoryczna próba ocalenia projektu skazanego na klęskę. Novus Ordo Missae, jak wykazał kard. Alfredo Ottaviani w Krytycznej Analizie (1969), „promuje herezję poprzez pominięcia i przemilczenia”. „Okres zwykły” w tym rycie to jedynie kolejne stadium demontażu cyklu liturgicznego, który w tradycyjnym Mszale stanowił harmonijną całość.
Przytoczona na koniec zachęta do „mężnego wyznawania wiary” brzmi jak gorzki żart w ustach przedstawicielki środowiska akceptującego apostazję posoborowego establishmentu. Tempus per annum w prawdziwym Kościele nigdy nie było „zwykłe” – było czasem walki, umartwienia i wzrostu w łasce. Dziś, gdy „duchowni” w zielonych ornatach głoszą kazania o ekologii i dialogu, jedyną odpowiedzią wiernego katolika pozostaje ucieczka do niezmiennej Ofiary Trydenckiej – prawdziwego źródła świętości.
Za artykułem:
polecaneOkres zwykły to czas wzrastania, nie „nijakości” (ekai.pl)
Data artykułu: 12.02.2026
