Portal LifeSiteNews informuje, że gubernator Portoryko, Jenniffer González-Colón, podpisała ustawę SB923, która w kodeksie karnym uznaje płód „poczęty w każdym stadium ciąży” za człowieka w kontekście definiowania morderstwa. Ustawa nie zmienia jednak prawa do aborcji, a jedynie rozszerza ochronę w przypadku zabójstwa kobiety w ciąży. Wcześniejsza ustawa SB504 uznała płód za „osobę naturalną” w prawie cywilnym, ale wyraźnie wyłączyła aborcję. Rząd przedstawia to jako postęp w obronie życia, podczas gdy przeciwnicy widzą zagrożenie dla praw kobiet. Teza: bez całkowitego zakazu aborcji i uznania, że każda aborcja jest morderstwem, takie ustawy są niewystarczające i odzwierciedlają kompromis z złem, charakterystyczny dla apostatycznego współczesnego świata.
Poziom faktograficzny: Co ustawa faktycznie wprowadza
Ustawa SB923 zmienia kodeks karny Portoryko, umieszczając w nim definicję, że zabójstwo kobiety w ciąży, powodujące śmierć płodu, jest morderstwem pierwszego stopnia. Jak podaje LifeSiteNews, gubernator González-Colón stwierdziła, że ustawa „ma na celu utrzymanie spójności między postanowieniami cywilnymi i karnymi, uznając płód za człowieka”. Wcześniejsza ustawa SB504 z grudnia 2025 roku uznała płód za osobę prawną w sprawach cywilnych (np. prawa spadkowe), ale zawierała klauzulę, że „nie wpływa na legalne prawo kobiety do przerwania ciąży”. Ksiądz Carlos Pérez Toro, prawnik i pastor, chwalił SB504 za uznanie, że „istota ludzka w łonie ma osobowość prawną od pierwszego momentu poczęcia”. Jednak obie ustawy celowo unikają zakazu aborcji, pozostawiając ją legalną.
Poziom językowy: Kompromisowy język „pro-life” bez konfrontacji z aborcją
Artykuł używa języka „pro-life”, ale unika bezpośredniego nazwania aborcji morderstwem. Cytuje księdza Pérez Toro mówiącego o „osobowości prawnej”, ale nie o moralnej niegodziwości aborcji. Gubernator mówi o „uznaniu płodu za człowieka”, ale nie o ochronie przed zabójstwem w łonie. Krytycy z ACLU mówią o „niejasności w sprawach praw obywatelskich”, podczas gdy aktywiści pro-aborcji obawiają się, że uznanie osobowości płodu „może zagrażać prawom aborcyjnym”. Ten język jest celowo dwuznaczny: unika stwierdzenia, że aborcja jest zawsze i wszędzie morderstwem, co jest nieomylnym nauczaniem Kościoła. To typowy modernistyczny kompromis, gdzie „postęp” jest ograniczany przez strach przed całkowitą konfrontacją z złem.
Poziom teologiczny: Niezmienna nauka Kościoła vs. półśrodki prawne
Kościół katolicki naucza niezmiennie, że życie ludzkie zaczyna się od poczęcia i jest święte. Zabójstwo płodu to zabójstwo niewinnego, grzech ciężki potępiony zawsze. Pius IX w bulli *Apostolicae Sedis moderationi* (1869) potępił aborcję jako morderstwo, niezależnie od stadium ciąży. Pius XI w encyklice *Casti Connubii* (1930) podkreślił, że państwo ma obowiązek chronić życie „od pierwszego momentu istnienia”. Didache (I-II w.) naucza: „Nie zabijaj dziecka w łonie matki”. Św. Augustyn w *De Civitate Dei* nazywa aborcję „zabójstwem”. Prawo naturalne, które jest udziałem prawa wiecznego, zabrania zabijania niewinnych. Ustawa SB923, nie zakazując aborcji, dopuszcza zabójstwo w łonie, co jest sprzeczne z prawem Bożym. Jak mówi Pius XI w *Quas Primas*, państwo ma obowiązek publicznego uznania panowania Chrystusa, co implikuje ochronę życia wszystkich niewinnych. Syllabus of Errors Piusa IX potępia błąd, że „państwo może oddzielić się od Kościoła” (błęd 55) i że „nie ma prawa kościelnego do definiowania, że religia katolicka jest jedyną prawdziwą” (błęd 21). W kontekście aborcji, oznacza to, że państwo nie może być neutralne w kwestii życia – musi chronić je zgodnie z prawem Bożym.
Poziom symptomatyczny: Apostazja widoczna w kompromisie z aborcją
To, że nawet środowiska pro-life nie odważają się na całkowity zakaz aborcji, pokazuje głęboką apostazję współczesnego świata. W *Lamentabili sane exitu* Pius X potępia błąd, że „dogmaty zmieniają się wraz z człowiekiem” (błęd 58) i że „Kościół jest wrogiem postępu” (błęd 57). Współczesne rządy, nawet gdy robią kroki w obronie życia, odrzucają pełne zastosowanie prawa Bożego z obawy przed „postępem” i „prawami kobiet”. To owoce soborowej rewolucji, gdzie eklezjalna i społeczna moralność staje się relatywna. W *Quas Primas* Pius XI ostrzega, że „gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… zburzone zostały fundamenty pod władzę” (w. 31). Portoryko, jako terytorium USA, działa w systemie, który legalizuje aborcję. Jego ustawy są tylko półśrodkiem, który nie naprawia fundamentalnego błędu: państwo nie uznaje Chrystusa jako Króla, więc nie ma odwagi całkowicie zakazać zabójstwa niewinnych. To duchowa zgnilizna: uznaje się płód za osobę w jednym kontekście, ale pozwala na jego zabicie w innym. Jak mówi św. Robert Bellarmin (w *Obrona sedewakantyzmu* cytowany w pliku), heretyk traci urząd *ipso facto* – podobnie, społeczeństwo, które legalizuje aborcję, traci moralną legitymację.
Konkluzja: Potrzeba całkowitego zakazu aborcji jako warunku prawdziwej ochrony życia
Ustawa SB923 to krok w dobrym kierunku, ale bez całkowitego zakazu aborcji jest niewystarczająca. Prawdziwa ochrona życia wymaga, aby prawo uznawało każdą aborcję za morderstwo i karalo ją jak tak, zgodnie z niezmiennym prawem Bożym. W czasach, gdy nawet „pro-life” ruchy sięgają po kompromisy, konieczny jest całkowity powrót do integralnej nauki Kościoła: życie jest święte od poczęcia, a państwo ma obowiązek chronić je bez wyjątków. Jak naucza Pius XI w *Quas Primas*, „nie ma innego zbawienia” niż w Chrystusie Królu, więc wszystkie prawa muszą podporządkować się Jego prawu. Puerto Rico, uznając płód za osobę, ale nie zakazując aborcji, pozostaje w grzechu i nie spełnia obowiązku państwa wobec Boga.
Za artykułem:
Puerto Rico recognizes preborn children as human beings in penal code reform (lifesitenews.com)
Data artykułu: 13.02.2026
