Konferencja naukowa w Ostrowie Wielkopolskim zorganizowana 13 lutego 2026 roku z okazji 100. rocznicy śmierci kard. Edmunda Dalbora, prymasa Polski (1915–1926), stanowi kolejny przykład instrumentalnego wykorzystania historii przez współczesne struktury sekty posoborowej. Wydarzenie, odbywające się w budynku dawnego gimnazjum (obecnie I LO), zakończono „Msza świętą” w konkatedrze pod przewodnictwem biskupa gliwickiego seniora Jana Kopca, współpracownika antypapieża. Wśród uczestników byli biskup kaliski Damian Bryl oraz duchowieństwo, wszystkie w kontekście niekatolickich struktur. Wykłady skupiały się na biografii Dalbora, jego edukacji, działalności charytatywnej oraz roli w odbudowie Polski po I wojnie światowej, z pominięciem kluczowych kwestii doktrynalnych i historycznych.
Poziom faktograficzny: Selektywna narracja i ukryte konteksty
Artykuł przedstawia konferencję jako neutralne wydarzenie historyczne, jednakże wybór uczestników i instytucji organizatorów (Wydział Teologiczny UAM, parafia konkatedralna) wskazuje na zaangażowanie struktur, które od 1958 roku odeszły od katolicyzmu. Udział biskupów Kopca i Bryla – obu wiernych współpracownikom uzurpatorów – czyni całe wydarzenie aktem apostazji, ponieważ udział w takiej „Mszy” i publiczne wspólnotowe działanie z heretykami jest grzechem publicznym i scandalum. Brak jakiejkolwiek wzmianki o konieczności odrzucenia współczesnej sekty posoborowej jako warunku prawdziwego upamiętnienia katolickich postaci historycznych jest celowym zatajeniem prawdy.
Pominięto również fundamentalny fakt, że kard. Dalbor, pomimo osobistej pobożności, działał w Kościele, który już w pierwszej połowie XX wieku był dotknięty prądami modernistycznymi (np. akcja „Living Rosary”, relatywizacja w ekumenizmie). Jego prymat przypada na okres, gdy w Kościele rozprzestrzeniały się błędy potępione przez Piusa X w Lamentabili sane exitu i Pascendi Dominici gregis. Selektywne wspominanie jego działalności charytatywnej, przy przemilcaniu jego stanowiska wobec rosnącego wówczas modernizmu i sekularnego państwa, służy mitologizacji postaci, która w rzeczywistości była częścią systemu prowadzącego do współczesnego upadku.
Poziom językowy: Neutralny ton jako narzędzie relatywizacji
Język artykułu jest celowo asekuracyjny, „naukowy” i pozbawiony wartościowania. Stosuje się terminy takie jak „obchody”, „konferencja naukowa”, „wspominać ważne postacie”, „odnaleźć jedność”, „budowanie moralnego kształtu społeczeństwa”. Taka neutralność jest charakterystyczna dla neo kościoła – unika się mocnych, doktrynalnych określeń (herezja, apostazja, bałwochwalstwo), aby ukryć radykalny rozłam między katolicyzmem a współczesną sektą. Mówi się o „jedności Polski” bez wskazania, że jedność prawdziwa może być jedynie w Chrystusie Królu (Pius XI, Quas Primas), a nie w kompromisie z ideologiami obcych czy współpracy z masonerią (co w przypadku Dalbora jest wątpliwe, ale w kontekście jego epoki – prawdopodobne).
Użycie określenia „współczesny człowiek” czy „tożsamość współczesnego człowieka” to typowy język humanistyczny, odchodzący od teocentrycznego rozumienia człowieka jako stworzenia Boga, do którego jedyną drogą jest Kościół katolicki. Ton ten jest świadomym odcieniem od katolickiej wymowy, która zawsze odwołuje się do Boga, grzechu, łaski i zbawienia. Milczenie o stanach nadprzyrodzonych (łaska, sakramenty, sąd ostateczny) jest najcięższym oskarżeniem wobec takiego języka.
Poziom teologiczny: Konfrontacja z niezmienną doktryną
Przede wszystkim, wydarzenie to jest bezwartościowe teologicznie, ponieważ odbywa się poza prawdziwym Kościołem. Uczestnictwo biskupów Kopca i Bryla w „Mszy” i konferencji jest aktem formalnej apostazji, gdyż oni sami są heretykami (odrzucają dogmaty jak nieomylność papieża, sakrament małżeństwa, konieczność wiary katolickiej dla zbawienia). Zgodnie z nauczaniem św. Roberta Bellarmina (z pliku Obrona sedewakantyzmu): „Jawny heretyk nie może być Papieżem… dlatego jawny heretyk nie może być Papieżem.” Ponieważ współczesni biskupi jawnie odrzucają katolicką wiarę (np. uczestnicząc w ekumenizmie, błogosławiąc związki homoseksualne, negując realną obecność Chrystusa w Eucharystii w nowym rytuale), tracą automatycznie urząd (ipso facto) na mocy kan. 188.4 KPK 1917 i bulli Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV. Ich działania są nieważne.
Nawet jeśli kard. Dalbor był osobą moralnie dobrą, jego prymat w okresie, gdy Kościół już był skażony modernizmem (potępionym przez Piusa X), nie czyni go patronem dla współczesnych wiernych. Wręcz przeciwnie – jego posługa, choć szczera, odbywała się w ramach struktury, która stopniowo odchodziła od wiary. To przypomina sytuację biskupów epoki Arianizmu – mogli być osobami pobożnymi, ale jeśli nie odrzucali herezji, ich posługa była skażona. Współcześni „biskupi” nie tylko nie odrzucają herezji, ale sami je szerzą. Dlatego ich „Msza” jest nie tylko nieprawidłowa, ale bałwochwalstwem (odwróceniem od prawdziwej Ofiary).
Pominięto też fundamentalną prawdę z encykliki Piusa XI Quas Primas: królestwo Chrystusa jest duchowe, ale obejmuje wszystkie aspekty życia, i Kościół ma prawo i obowiązek nauczania, rządzenia i prowadzenia dusz. Działalność Dalbora w zakresie „jedności Polski” mogła być dobra, jeśli była podporządkowana tej wyższej prawdzie. Współcześni jednak, podkreślając jego rolę „jednoczenia”, relatywizują to, że jedność prawdziwa jest tylko w katolicyzmie. To typowy błąd liberalny, potępiony w Syllabus Errorum Piusa IX (błęd 15, 16, 18, 77).
Poziom symptomatyczny: Kradzież tradycji dla legitymizacji apostazji
To wydarzenie jest classicznym przykładem tego, jak sekta posoborowa kradnie tradycję, aby legitymizować swoją istotę. Używając nazwisk dawnych prymasów, organizując konferencje w ich nazwie, przemilcza się fundamentalną różnicę: Dalbor był biskupem w Kościele katolickim (choć w czasach kryzysu), podczas gdy współcześni „biskupi” są liderami sekty, która odrzuca dogmaty. Mitologiczne upamiętnianie przeszłości ma na celu stworzenie iluzji ciągłości, podczas gdy w rzeczywistości jest to działanie świadomej demaskacji – ukrywania faktu, że obecnie nie ma prawdziwego papieża, a Kościół jest w interregnum (sedewakantystyczna pozycja).
Współcześni „biskupi” nie mogą być patronami, ponieważ sami są heretykami. W Lamentabili sane exitu Pius X potępił błędy modernistyczne, takie jak: „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia” (błęd 26) – co jest dokładnie tym, co robi współczesny Kościół, redukując wiarę do „moralnego kształtu społeczeństwa” bez konieczności przyjęcia katolickiej wiary. Artykuł ten, choć nie mówi wprost, demonstruje tę redukcję – Dalbor jest upamiętniany jako „budowniczy jedności” i „jałmużnik”, nie zaś jako obrońca wiary przed herezją.
Msza „zakończeniowa” jest szczególnie obrazowa: w konkatedrze (która sama jest symbolem – konkatedra oznacza współdziałanie z seką), pod przewodnictwem biskupa-heretyka, bez żadnej wzmianki o konieczności odrzucenia nowego rytuału Mszy (który jest zbrodnią przeciwko Bogu, jak pisze kard. Billot). To jest właśnie „duchowa zgnilizna”, o której mówi Pius X – pozorowanie kultu, przy jednoczesnym odrzuceniu jego istoty.
Konkluzja: Apostazja ukryta pod płaszczykiem tradycji
Konferencja w Ostrowie Wielkopolskim nie jest aktem katolickim, lecz performansem sekty posoborowej, która kłamliwie rości sobie prawa do tradycji. Kard. Edmund Dalbor, choć w swoim czasie był biskupem katolickim, nie może być patronem dla współczesnych wiernych, ponieważ jego epoka była już przejściem ku modernizmowi, a współcześni „biskupi” są jawnymi heretykami. Prawdziwe upamiętnienie Dalbora wymagałoby publicznego odrzucania błędów współczesnego Kościoła i powrotu do niezmiennej wiary. Zamiast tego, sekta używa jego postaci do legitymizacji swojej własnej, heretyckiej egzystencji. Wierni powinni zatem unikać takich wydarzeń, ponieważ udział w nich jest grzechem publicznym i współudziałem w apostazji. Prawdziwa jedność Polski i świata może być tylko w Chrystusie Królu, a nie w kompromisie z masonicznym planem ekumenizmu i relatywizmu, który reprezentują współcześni „biskupi”.
Za artykułem:
13 lutego 2026 | 17:08Ostrów Wielkopolski: konferencja naukowa w 100-lecie śmierci kard. Edmunda Dalbora (ekai.pl)
Data artykułu: 13.02.2026
