Portal eKAI.pl informuje o jubileuszowym balu charytatywnym zorganizowanym 14–15 lutego 2026 r. w Darłowie na rzecz Hospicjum Caritas im. bp. Czesława Domina. Wydarzenie, odbywające się od dwóch dekad, zgromadziło sponsorów i darczyńców, a jego patronem honorowym był m.in. biskup diecezjalny Krzysztof Zadarko. Przed balową rozrywką odprawiono Msza św. w kaplicy hospicyjnej z okazji Światowego Dnia Chorego. W licytacji znalazły się m.in. ikony ofiarowane przez biskupów Zadarkę i Dajczaka oraz prace Andrzeja Mleczki. Organizatorem była Fundacja „Morze Miłości”, a środki mają wspierać funkcjonowanie placówki powstałej w 2011 r. „Nie da się być sponsorem hospicjum i trwać przy boku ludzi chorych bez tej duchowej, delikatnej, wewnętrznej struktury, która nazywa się czułością” – powiedział biskup Zadarko.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Artykuł prezentuje bal charytatywny jako szczytowe wydarzenie wsparcia dla „hospicjum Caritas”, które dyrektor, ks. Krzysztof Sendecki, definiuje jako miejsce, gdzie pacjenci mogą „poczuć się jak w domu”. Cały opis skupia się na aspektach medycznych, materialnych i społecznych: „rozwój i unowocześnianie ośrodka”, „zakup sprzętu”, „poprawa jakości życia pacjentów”. Brak jakiejkolwiek wzmianki o sacrum, o ofierze zbawczej, o sakramentach (poza ceremonialnym wzmiankowaniem Mszy św. jako elementu towarzyszącego wydarzeniu świeckiemu). To jest klasyczny przykład naturalizmu, potępionego przez Piusa IX w Syllabus Errorum (błąd nr 58: „Wszystkie prawość i doskonałość moralności należy umieścić w gromadzeniu i zwiększaniu bogactw wszelkimi środkami i zaspokajaniu przyjemności”). Pominięte zostają fundamentalne prawdy o cierpieniu zjednoczonym z Krzyżem Chrystusa, o wartości ofiary, o celem ostatecznym życia ludzkiego – zbawieniem duszy. Współczesne „hospicja” w strukturach posoborowych są często instytucjami podobnymi do świeckich, gdzie religia redukowana jest do psychologii i humanitaryzmu. To jest właśnie owoc sekularyzacji, o której pisał Pius XI w Quas primas: „usunięto Panu Jezusowi Chrystusowi i Jego najświętszemu prawu z obyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego”.
Język nowej ewangelizacji: „czułość”, „domowość”, „realna pomoc”
W wypowiedziach biskupa Zadarki i ks. Sendeckiego dominuje słownictwo emocjonalne, psychologiczne i biurokratyczne: „duchowa, delikatna, wewnętrzna struktura, która nazywa się czułością”, „poczuć się jak w domu”, „realna pomoc”. To język nowej ewangelizacji, potępiony przez św. Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycje 22, 25, 26). Wiara redukowana jest do „funkcji praktycznej” (błąd nr 26: „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia”). „Czułość” staje się substytutem łaski, „realna pomoc” – substytutem sakramentów. W całym tekście nie ma słowa o stanach łaski, o odkupieniu, o krwi Chrystusa. Jest tylko moralny uśmiech i dobre uczynki. To jest dokładnie to, co Pius X nazwał „syntezą wszystkich błędów” – modernizm, który redukuje religię do wewnętrznego doświadczenia i zewnętrznej dobroczynności, pozbawiając ją nadprzyrodzonego charakteru.
Pominięcie królestwa Chrystusa i praw Bożych nad prawami człowieka
Artykuł, jak i całe wydarzenie, jest apoteozą laicyzmu. Bal, licytacje, obecność władz świeckich (starosta, burmistrz) – wszystko to układa się w obraz społeczeństwa, w którym religia jest tylko dodatkiem do życia publicznego. Biskup Zadarko uczestniczy w tym spektaklu jako jedna z wielu „dostojnych” postaci, nie jako przedstawiciel Króla, którego władza, jak nauczał Pius XI w Quas primas, „obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII, którego słowa chętnie tu przytaczamy: 'Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie… lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan’”. Brak jest tu jakiejkolwiek deklaracji, że całe to wydarzenie ma służyć publicznemu wyznawaniu wiary, że środki zbierane są nie tylko dla „jakości życia”, ale dla zbawienia dusz, że pacjenci hospicjum są wzywani do pokuty i zjednoczenia z Ofiarą Kalwaryjską. To jest właśnie odwrócenie uwagi od apostazji, o którym pisze dokument o Fałszywych objawieniach fatimskich: skupienie na zagrożeniach zewnętrznych (tu: cierpienie fizyczne) pomijając główne niebezpieczeństwo – modernistyczną apostazję w łonie Kościoła.
Symptomatologia soborowej rewolucji: Caritas jako parasol ekumenizmu
Hospicjum nosi nazwę „Caritas” i jest częścią międzynarodowej sieci. To nie jest przypadkowe. Caritas po Soborze Watykańskim II stała się narzędziem ekumenizmu i dialogu, gdzie katolicka tożsamość jest celowo rozmywana na rzecz wspólnego „humanitaryzmu”. W artykule nie ma jednego słowa o wyłączności Kościoła katolickiego (potępionej w Syllabus błędzie nr 21: „Kościół nie ma mocy definiowania dogmatycznie, że religia Kościoła katolickiego jest jedyną religią prawdziwą”). Pacjenci, niezależnie od wyznania, są traktowani równo – co jest sprzeczne z prawem Bożym i misją Kościoła, który ma prowadzić wszystkie dusze do zbawienia przez Chrystusa. Fundacja „Morze Miłości” i jej prezes Joanna Klimowicz działają w ramach sektorowego społeczeństwa obywatelskiego, które Sobór Watykański II (w Gaudium et spes) podniósł do rangi współtwórcy dobra wspólnego, co Pius IX potępił jako błąd nr 39: „Państwo, jako źródło i podstawa wszystkich praw, jest obdarzone pewnym prawem nieograniczonym”. Tutaj państwo (przedstawiciele: starosta, burmistrz) jest patronem wydarzenia religijnego, co jest jawne naruszenie niezależności Kościoła (błąd nr 20: „Władza kościelna nie powinna wykonywać swojej władzy bez pozwolenia i zgody rządu świeckiego”).
Konstrukt: Prawdziwa charytatywność w tradycji katolickiej
Prawdziwa pomoc charytatywna w Kościele katolickim przedsoborowym miała zawsze charakter nadprzyrodzony. było to dzieło miłosierdzia, które wyrastało z łaski i prowadziło do zbawienia. Instytucje takie jak bractwa, konfraternie, szpitale klasztorne były integralną częścią życia sakramentalnego Kościoła. Ich celem nie było tylko „poczucie jak w domu”, ale przygotowanie do dobrej śmierci, udział w Mszy świętej, nauka wiary. Współczesne hospicja, zdominowane przez medycynę paliatywną i psychologię, są często bezbożnymi instytucjami, które, jak ostrzegał Pius XI w Quas primas, „odrzuciły panowanie Odkupiciela”. Brakuje w nich ofiary, brakuje krwi Chrystusa, brakuje sacramentum. To nie jest Kościół, który „rodzi i wychowuje coraz to nowe zastępy świętych mężów i niewiast”, ale instytucja, która „zapewnia komfort”. Prawdziwy biskup, zgodnie z nauką św. Piusa X w Lamentabili (propozycja 34: „Chrystus nie zawsze posiadał świadomość swej godności mesjańskiej” – tu odnosimy się do świadomości swego urzędu), miałby najpierw dbać o czystość wiary, a dopiero potem o organizację pomocy materialnej. Gdyby biskup Zadarko był prawdziwym biskupem, nie uczestniczyłby w takim balach, gdzie sakrament Mszy św. jest jedynie elementem programowym wydarzenia świeckiego, lecz gromadziłby wiernych wokół Ofiary i nauczał, że cierpenie zjednoczone z Chrystusem jest najcenniejszym skarbem.
Ostateczny werdykt: Apostazja w działaniu
Przedstawiony artykuł jest dokładnym odzwierciedleniem apostazji, o której mówi dokument o Fałszywych objawieniach fatimskich: „Skupia się na zagrożeniach zewnętrznych (tu: cierpienie fizyczne), pomijając główne niebezpieczeństwo: modernistyczną apostazję w łonie Kościoła”. Bal charytatywny, msza przed nim, obecność biskupa – wszystko to jest spektaklem, który podwaśla centralność Mszy świętej (błąd z Fałszywych objawień: „Skuteczność Mszy Świętej jest umniejszana na rzecz spektakularnych aktów”). Kościół Nowego Adwentu, reprezentowany przez biskupa Zadarkę, nie głosi Królestwa Chrystusa, które, jak nauczał Pius XI, „jest przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych”. Głosi on królestwo humanitarnej czułości, które jest bałwochwalstwem – bo oddaje cześć stworzeniu (czułości, wspólnocie) zamiast Stwórcy. Prawdziwy Kościół, o którym pisał św. Pius X, „nie może być wrogiem postępu nauk przyrodniczych i teologicznych” (błąd nr 57), ale nie może też zaprzedać swej eschatologii. Tymczasem artykuł ukazuje instytucję, która zapomniała, że jedyne zbawienie jest w Jezusie Chrystusie (Dz 4,12), a nie w „czułości” i „realnej pomocy”. To jest duchowa ruina, oznaka, że „Królestwo Chrystusa zostało usunięte z praw i z państw” (Pius XI). Nie ma tu miejsca na nadzieję, jest tylko praca humanitarna – co jest właśnie owocem laicyzmu, potępionego w Syllabus błędem nr 77: „W obecnych czasach nie jest już korzystne, aby religia katolicka była uznawana za jedyną religię państwa, z wykluczeniem wszelkich innych form kultu”. W Darłowie, jak i wszędzie tam, gdzie działa Caritas w strukturach posoborowych, religia katolicka jest równorzędna z jakimkolwiek humanitaryzmem. To jest apostazja w czystej postaci.
Przedstawiony artykuł jest dokładnym odzwierciedleniem apostazji, o której mówi dokument o Fałszywych objawieniach fatimskich: „Skupia się na zagrożeniach zewnętrznych (tu: cierpienie fizyczne), pomijając główne niebezpieczeństwo: modernistyczną apostazję w łonie Kościoła”. Bal charytatywny, msza przed nim, obecność biskupa – wszystko to jest spektaklem, który podwaśla centralność Mszy świętej (błąd z Fałszywych objawień: „Skuteczność Mszy Świętej jest umniejszana na rzecz spektakularnych aktów”). Kościół Nowego Adwentu, reprezentowany przez biskupa Zadarkę, nie głosi Królestwa Chrystusa, które, jak nauczał Pius XI, „jest przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych”. Głosi on królestwo humanitarnej czułości, które jest bałwochwalstwem – bo oddaje cześć stworzeniu (czułości, wspólnocie) zamiast Stwórcy. Prawdziwy Kościół, o którym pisał św. Pius X, „nie może być wrogiem postępu nauk przyrodniczych i teologicznych” (błąd nr 57), ale nie może też zaprzedać swej eschatologii. Tymczasem artykuł ukazuje instytucję, która zapomniała, że jedyne zbawienie jest w Jezusie Chrystusie (Dz 4,12), a nie w „czułości” i „realnej pomocy”. To jest duchowa ruina, oznaka, że „Królestwo Chrystusa zostało usunięte z praw i z państw” (Pius XI). Nie ma tu miejsca na nadzieję, jest tylko praca humanitarna – co jest właśnie owocem laicyzmu, potępionego w Syllabus błędem nr 77: „W obecnych czasach nie jest już korzystne, aby religia katolicka była uznawana za jedyną religię państwa, z wykluczeniem wszelkich innych form kultu”. W Darłowie, jak i wszędzie tam, gdzie działa Caritas w strukturach posoborowych, religia katolicka jest równorzędna z jakimkolwiek humanitaryzmem. To jest apostazja w czystej postaci.
Za artykułem:
15 lutego 2026 | 16:18Darłowo: jubileuszowy bal wsparciem dla Hospicjum im. bp. Czesława Domina (ekai.pl)
Data artykułu: 15.02.2026
