Portal eKAI informuje o orędziu arcybiskupa Paolo Pezziego, archidiecezji Matki Bożej w Moskwie, na Wielki Post 2026. Hierarcha wzywa do modlitwy o jedność Kościoła, wytrwania kapłanów i nowe powołania, powołując się na list apostolski „Wierność, która rodzi przyszłość” papieża Leona XIV (uzurpatora) oraz troskę Konferencji Biskupów Katolickich Rosji. Głównym tematem jest jedność i wspólnota, której fundamentem ma być Eucharystia i gotowość do rezygnacji z własnych opinii. Abp Pezzi twierdzi, że księża odchodzący z kapłaństwa czynią to z powodu odrzucenia jedności i komunii, a nie słabości czy sporów, i że jedność pozwala rozwiązać wszystkie problemy. Wzywa do całodobowej adoracji Najświętszego Sakramentu w intencji powołań.
Redukcja jedności katolickiej do psychologiczno-społecznej wspólnoty
Arcybiskup Pezzi przedstawia heretycką wizję „jedności Kościoła”, całkowicie odseparowaną od niezmiennej wiary katolickiej. Jego orędzie to klasyczny przykład soborowego relatywizmu, gdzie jedność staje się wartością samą w sobie, pozbawioną koniecznego wymiaru doktrynalnego. W katolickiej teologii jedność (unitas) jest nierozerwalnie związana z prawdą (veritas) i autorytetem (auctoritas). Św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis potępił modernistów, którzy „zniekształcają pojęcie objawienia, czyniąc z niego ciągłe, niekończące się rozwijanie się w ludzkim umyśle”. Wizja Pezziego, gdzie jedność powstaje „wokół ołtarza” bez konieczności zgody w wierze, jest właśnie takim zniekształceniem. Papież Pius IX w Syllabus of Errors potępia błąd, że „Kościół nie ma prawa wymagać od wiernych żadnego z ich strony wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń przez Kościół wydawanych” (propozycja 7). Jedność, o którą wzywa Pezzi, jest jednością bez konieczności poddania się magisterium – jest to zatem fałszywa jedność, schizmatycka tendencja.
Język używany przez arcybiskupa jest charakterystyczny dla nowego paradygmatu posoborowego: „wspólnota”, „dialog”, „gotowość do rezygnacji z forsowania własnych opinii”. To słownictwo zaczerpnięte z psychologii grupowej i socjologii, a nie z teologii sakramentalnej. W Tradycji katolickiej jedność prezbiterium wokół biskupa opiera się na wspólnym wyznawaniu wiary i przyjęciu autorytetu, a nie na „gotowości do rezygnacji z opinii”. Św. Robert Bellarmin, cytowany w pliku Obrona sedewakantyzmu, nauczał, że jawny heretyk automatycznie traci urząd (ipso facto), ponieważ nie może być głową ciała, którego nie jest członkiem. Pezzi, przemilczając konieczność jedności w wierze, otwiera drogę do ekumenizmu, który jest potępiony przez Piusa IX jako herezja (Syllabus, propozycja 18: „Protestantyzm jest niczym innym jak inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej”).
Teologiczny nihilizm w kwestii kapłaństwa i powołań
Analiza wypowiedzi Pezziego ujawnia głęboki brak zrozumienia natury kapłaństwa. Dla niego kapłani są potrzebni „bo bez nich nie ma Eucharystii”, co jest prawdą, ale redukuje ich posługę do funkcji technicznej. W katolickiej teologii kapłan jest in persona Christi, sprawcą ofiary przebłagalnej i rozstrzygającym sprawy życia i śmierci przez absolution. Msza Trydencka jest przede wszystkim ofiarą, a nie „wspólnotowym posiłkiem”. Pezzi, skupiając się na „wytrwaniu” i „modlitwie o powołania”, przemilcza fundamentalną przyczynę kryzysu powołań: herezję modernizmu i apostazję hierarchii. Jego sugestia, że księża odchodzą z powodu braku „jedności i wspólnoty”, jest odwróceniem przyczynowości. W rzeczywistości odchodzą, ponieważ sami odrzucili wiarę i sakramentalną dyscyplinę, a „jedność”, o którą wzywa Pezzi, jest właśnie tą ekumeniczną, bezdoktrynalną wspólnotą, która ich przyjęła.
Stały diakonat jest przez niego przedstawiony jako „znak Chrystusa-Sługi”, co jest neutralnym, socjalnie użytecznym ujęciem. W Tradycji stały diakonat był zawsze stopniem przedkapłańskim, a nie osobnym stanem życia. Jego odrodzenie po Soborze Watykańskim II jest elementem demokratyzacji Kościoła i osłabienia kapłaństwa. Pezzi, gloryfikując służbę diakonów, uczestniczy w tej rewolucji. Co więcej, jego refleksja o księżach odchodzących jest moralnie skandaliczna: sugeruje, że „w jedności można rozwiązać wszystkie problemy, ponieważ w jedności panuje miłosierdzie”. To jest zaprzeczenie prawdy, że grzech (w tym herezja i apostazja) wymaga nawrócenia, a nie tylko „wspólnego rozwiązywania problemów”. Św. Pius X w Lamentabili sane exitu potępił pogląd, że „dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia” (propozycja 26). Pezzi czyni doktrynę narzędziem do budowy społecznej, a nie zasadą wiary.
Ekumeniczny synkretyzm pod płaszczykiem modlitwy
Wezwanie do modlitwy o „jedność Kościoła” w kontekście rosyjskim, bez wyraźnego odróżnienia katolicyzmu od prawosławia, jest klasycznym przykładem ekumenizmu potępianego przez Piusa IX. Syllabus of Errors zawiera potępienie: „Należy uważać za wolnych od wszelkiej winy tych, którzy nie liczą się z potępieniami Świętej Kongregacji Indeksu i innych Świętych Kongregacji Rzymskich” (propozycja 8) oraz że „Kościół nie ma prawa wymagać od wiernych żadnego z ich strony wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń przez Kościół wydawanych” (propozycja 7). Pezzi, wzywając do jedności bez wymogu wyznawania pełnej katolickiej wiary, popiera właśnie ten błąd. Jego nacisk na Eucharystię jako „miejsce, wokół którego rodzi się i umacnia jedność” jest szczególnie niebezpieczny. W katolickiej teologii Eucharystia jest znakiem jedności wiary, nie zaś przyczyną samej jedności. Można uczestniczyć w Mszy (zwłaszcza w nowym rytuale) i być odłączonym od Kościoła przez herezję. Pezzi przemilcza, że jedność w Eucharystii wymaga jedności w wierze (1 Kor 1:10).
Kontekst rosyjski jest tu kluczowy. Kościół katolicki w Rosji jest mniejszością, a nacisk na „jedność” często służy ekumenicznej strategii, która relatywizuje różnice doktrynalne na rzecz politycznej lub społecznej współpracy. To jest dokładnie to, co Pius IX potępił jako „indifferentyzm” (Syllabus, propozycje 15-17). Abp Pezzi, zamiast wzywać do nawrócenia prawosławnych do jednego, katolickiego Kościoła, wzywa do płytkiej „jedności” wspólnotowej. Jego wezwanie jest zatem heretyckie, ponieważ podważa konieczność wyznawania całej wiary katolickiej dla zbawienia (Act. 4:12).
Symptomatologia soborowej apostazji
Orędzie Pezziego jest symptomem systemowego upadku. Jego źródłem jest list apostolski „Wierność, która rodzi przyszłość” papieża Leona XIV (uzurpatora), wydany w 60. rocznicę dekretów Soboru Watykańskiego II: Optatam Totius i Presbyterorum ordinis. Sobór Watykański II jest źródłem wszystkich współczesnych herezji: ekumenizmu, wolności religijnej, demokratyzacji Kościoła. Dekret Optatam Totius zniszczył tradycyjne formacje kapłańskie, wprowadzając psychologię i socjologię zamiast metafizyki i ascetyki. Pezzi, powołując się na te dokumenty, potwierdza swoją przynależność do sekty posoborowej.
Jego akcentowanie „wspólnoty”, „dialogu” i „modlitwy” bez konkretnego wezwania do nawrócenia, do odrzucenia błędów modernizmu, do powrotu do Mszy Trydenckiej i katolickiej dyscypliny, jest typowe dla duchowości postsoborowej, potępianej przez Piusa X jako „synteza wszystkich błędów” (z encykliki Pascendi). Pezzi przemilcza też kluczową prawdę: że prawdziwa jedność Kościoła jest darem od Boga, a nie wynikiem ludzkich wysiłków „wspólnotowych”. Św. Pius XI w Quas Primas nauczał, że Królestwo Chrystusa jest duchowe, ale obejmuje także życie społeczne, i że „nie ma innego zbawienia” (Act. 4:12) poza Chrystusem. Pezzi, w rosyjskim kontekście, zaprasza do ekumenicznego synkretyzmu, gdzie Chrystus jest jednym z wielu „przywódców duchowych”.
Jego diagnoza przyczyn odejść z kapłaństwa jest szczególnie zgubna. Twierdzi, że „główną, rzeczywistą przyczyną jest odrzucenie jedności, odrzucenie komunii z Chrystusem, ponieważ realizują się one konkretnie w komunii z biskupami, prezbiterium i wspólnotami”. To jest odwrócenie winy. Osoby odchodzące odchodzą właśnie dlatego, że biskupi i prezbiterium odrzucili wiarę i tradycję, a Pezzi nazywa to „brakiem jedności”. W rzeczywistości to oni sami, modernistyczni hierarchowie, są przyczyną schizmy. Pezzi, zamiast wezwać do nawrócenia do wiary, wezwaliby do „wspólnotowej terapii”. To jest duchowe bankructwo.
Autentyczna katolicka odpowiedź: Królestwo Chrystusa, nie ekumeniczna wspólnota
Prawdziwa odpowiedź na kryzys, o którym mówi Pezzi, nie leży w płytkiej „jedności wspólnotowej”, ale w publicznym uznaniu królestwa Chrystusa nad wszystkimi narodami. Św. Pius XI w Quas Primas napisał: „Niech więc nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi, lecz niech ten obowiązek spełnią sami i wraz z ludem swoim, jeżeli pragną powagę swą nienaruszoną utrzymać, i przyczynić się do pomnożenia szczęścia swej ojczyzny”. Jedność Kościoła w Rosji może przynieść tylko publiczne wyznanie, że Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem i że Kościół katolicki jest jedynym słupem i podporą prawdy (1 Tim 3:15).
Modlitwa o powołania musi być połączona z powrotem do tradycyjnej dyscypliny: zakaz ślubowań dla duchownych, ścisłej formacji w duchu wiary, odrzucenia nowego rytuału Mszy. Kapłani muszą być wychowani jako ofiarnicy, a nie „wspólnicy wspólnoty”. Problem odejść z kapłaństwa rozwiązuje się nie przez „wspólne rozwiązywanie problemów w jedności”, ale przez surową dyscyplinę, kary za herezję i apostazję, oraz odrzucenie modernistycznej duchowości, która zepsulała pokolenia. Pezzi, zamiast wzywać do całodobowej adoracji w intencji powołań, powinien wzywać do 40-godzinnego nabożeństwa pokutnego za grzechy współczesnego Kościoła i do odrzucenia soborowych innowacji.
Abp Pezzi, służąc sekcie posoborowej, nie wzywa do nawrócenia, ale do umocnienia apostazji. Jego orędzie jest heretyckim dokumentem, który pod płaszczykiem pobożności promuje ekumenizm i relatywizm. Prawdziwa jedność Kościoła w Rosji może nadejść tylko przez całkowite wyrzeczenie się Soboru Watykańskiego II i powrót do niezmiennej wiary przedsoborowej, której fundamentem jest Królestwo Chrystusa, nie zaś płytka wspólnota dialogująca z prawosławiem. Wzywamy wszystkich wiernych do odrzucenia takiej fałszywej jedności i do modlitwy za nawrócenie modernistycznych hierarchów, którzy, jak Pezzi, prowadzą duszę w ślad za sobą do zagłady.
Za artykułem:
15 lutego 2026 | 05:00Moskwa: abp Pezzi wzywa wiernych do modlitwy o jedność Kościoła (ekai.pl)
Data artykułu: 15.02.2026
