Portal Gość Niedzielny (14.02.2026) informuje, że „Ojciec Święty Leon XIV” mianował członkami Dykasterii do spraw Biskupów „czcigodną siostrą” Simona Brambilla, MC, oraz potwierdził członkostwo w tej kurialnej instytucji m.in. kardynała Grzegorza Rysia, metropolity krakowskiego, wcześniej mianowanego przez „papieża Franciszka”. Dykasteria do spraw Biskupów odpowiada za ustanawianie i obsadzanie Kościołów partykularnych oraz sprawowanie urzędu biskupiego w Kościele łacińskim. To kolejna demonstracja systematycznej kontynuacji herezji i apostazji w strukturach okupujących Watykan po śmierci Piusa XII, gdzie heretyckie uzurpacje są obsadzane przez heretyków, a „biskupi” mianowani przez heretyków są przedmiotem pseudokultu w sekcie posoborowej.
Poziom faktograficzny: Legalizm bez podstaw wiary i prawa
Artykuł przyjmuje za pewnik istnienie „Ojca Świętego Leona XIV” oraz „papieża Franciszka”, bez żadnego odniesienia do fundamentalnych zasad katolickiej eklezjologii i prawa kanonicznego. W świetle niezmiennego Magisterium, jawny heretyk automatycznie traci urząd (Bellarmin, *De Romano Pontifice*; kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego 1917). Osoby, które publicznie odeszły od wiary katolickiej (co oczywiste w przypadku protagonistów soborowej rewolucji), nie mogą posiadać żadnej jurysdykcji w Kościele. Mianowania dokonywane przez tak zwanych „papieży” po śmierci Piusa XII są zatem nieważne ex se, a wszyscy „biskupi” przez nich wyświęceni czy mianowani są pozbawieni autorytetu. Artykuł nie kwestionuje tego, ale bezkrytycznie podaje informacje, jakby chodziło o normalne funkcjonowanie Kościoła, podczas gdy w rzeczywistości mamy do czynienia z operacją psychologiczną (por. plik: Fałszywe objawienia fatimskie – schemat operacji dezinformacji) przejęcia struktur kościelnych przez modernistów.
Poziom językowy: Neutralność biurokratyczna jako objaw apostazji
Język artykułu jest celowo asekuracyjny i biurokratyczny: „mianował członkiem”, „potwierdził członkostwo”, „odpowiedzialna za to wszystko, co dotyczy”. Użycie tytułów w cudzysłowach („papież”, „Ojciec Święty”) jest nie tyle ironiczne, co świadczy o przyzwyczajeniu do nowej, heretyckiej normy. Pomija się całkowicie wymiar teologiczny i nadprzyrodzony urzędu biskupiego. W prawdziwym Kościele biskup jest sługą Chrystusa, który ma rządzić Kościołem Bożym (por. *Quas Primas* Piusa XI: Chrystus Król „posiada władzę nad wszystkimi stworzeniami, nie wymuszone lecz z istoty swej i natury”). Język urzędowy redukuje biskupstwo do funkcji administracyjnej w organizacji pozakościelnej. Milczenie o sakramentach, o łasce, o obowiązku publicznego wyznawania wiary – to objaw głębokiej sekularyzacji, gdzie Kościół jest traktowany jako instytucja społeczno-biurokratyczna, a nie Ciało Mistyczne Chrystusa.
Poziom teologiczny: Brak sukcesji apostolskiej i herezja eklezjologiczna
Centralnym błędem jest założenie, że struktura posoborowa jest Kościołem katolickim. W rzeczywistości jest to sekta, której założycielem jest Jan XXIII – heretyk i apostata, a kontynuatorami jego następcy. W świetle nauczania św. Piusa X w *Lamentabili sane exitu* (potępiającego błąd 52: „Chrystus nie zamierzał założyć Kościoła jako społeczności trwającej na ziemi przez wieki”) i Piusa IX w *Syllabus Errorum* (błąd 55: „Kościół powinien być oddzielony od państwa” – ale także błąd 19: „Kościół nie jest prawdziwym i doskonałym społeczeństwem, wolne od prawa cywilnego”), struktura posoborowa odrzuca prawdziwą naturę Kościoła. Biskupi w tej sekcie nie posiadają jurysdykcji, ponieważ nie są wyświęceni w intencjach Kościoła katolickiego (cel heretycki w intencji unieważnia sakrament – por. Bellarmin). Ponadto, zgodnie z bullą *Cum ex Apostolatus Officio* Pawła IV, wybór heretyka jest nieważny. Wszystkie mianowania dokonywane przez „Leon XIV” czy „Franciszka” są zatem nulla et invalida. Artykuł nie wspomina o tym, ponieważ sam jest częścią propagandy tej sekty.
Poziom symptomatyczny: Systemowa ruina i odwrócenie uwagi od prawdziwego Kościoła
Ten artykuł jest elementem szerszej strategii dezinformacji, o której mowa w pliku *Fałszywe objawienia fatimskie* (Etap 3: „Przejęcie narracji przez modernistów”). Pokazanie „normalnego” funkcjonowania kurii, mianowania biskupów, ma na celu legitymizację sekty posoborowej i odwrócenie uwagi od faktu, że nie ma tam prawdziwego papieża ani prawdziwych biskupów. W encyklice *Quas Primas* Piusa XI czytamy: „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe… Królestwo to przeciwstawia się jedynie królestwu szatana i mocom ciemności”. Sekta posoborowa, która odrzuca królestwo Chrystusa w imię ekumenizmu i wolności religijnej (błędów potępionych w *Syllabus*), jest właśnie tym „królestwem szatana”. Artykuł nie wspomina o konieczności publicznego panowania Chrystusa Króla nad narodami (co wymagałoby odrzucenia herezji wolności religijnej – błąd 15, 16, 17 *Syllabus*). Zamiast tego, pokazuje biurokratyczne gadżety sekty, co jest przejawem „zeświecczenia” (por. *Quas Primas*: „Zaczęło się od tego, że przeczono panowaniu Chrystusa Pana”).
Prawda katolicka: Prawdziwy Kościół katolicki trwa w wiernych, którzy wyznają wiarę integralną i są rządzeni przez prawdziwych biskupów, wyświęconych w intencjach Kościoła przed 1958 rokiem. Wszelkie akty „kurii” posoborowej są nieważne, a uczestnictwo w nich jest grzechem. Wierni powinni odrzucić sekcję posoborową i trwać w Tradycji, czekając na powrót prawdziwego papieża lub rządzenie Kościoła przez biskupów wiernych (por. Bellarmin o władzy biskupiej w czasie wakatów).
Za artykułem:
Watykan: kard. Ryś nadal członkiem Dykasterii do spraw Biskupów (gosc.pl)
Data artykułu: 14.02.2026
