Portal Opoka.org.pl (10 lutego 2026) publikuje artykuł br. Damiana Wojciechowskiego TJ pt. „Wierność czy jedność? Leon XIV zdoła zapobiec nowemu podziałowi w Kościele?”. Autor przyjmuje za pewnik, że Leon XIV jest prawdziwym papieżem i że stoi przed wyborem między „lefebrystami” a „progresistami”. Artykuł opisuje wyzwania: Bractwo św. Piusa X chce święceń biskupich bez zgody Watykanu, a progresiści promują LGBT, diakonat kobiet, Niemiecką Drogę Synodalną. Wnioski: Leon XIV musi wybrać stronę, bo nie można dłużej iść drogą złotego środka. Teza: papież potrzebuje modlitwy, aby uniknąć podziału.
Poziom faktograficzny: fałszywe założenie o papieżu i Kościele
Artykuł operuje na fundamentalnym błędzie faktograficznym: założeniu, że Leon XIV jest prawdziwym papieżem, a obecna struktura watykańska to kontynuacja prawdziwego Kościoła katolickiego. W świetle niezmiennej doktryny katolickiej sprzed 1958 roku jest to nieprawda. Św. Robert Bellarmin w *De Romano Pontifice* (cytowany w pliku „Obrona sedewakantyzmu”) stanowi: „Piąta prawdziwa opinia jest taka, że Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową, tak jak przestaje sam w sobie być chrześcijaninem i członkiem ciała Kościoła”. Bellarmin precyzuje, że jawny heretyk traci urząd *ipso facto*, bez potrzeby deklaracji. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917) potwierdza: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu… jeśli duchowny:…4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej”. Wszyscy papieże od Jana XXIII (włącznie z tzw. Franciszkiem) publicznie odstąpili od wiary, przyjmując herezje modernizmu potępione przez Piusa X w *Lamentabili sane exitu* (1907) i Piusa IX w *Syllabus of Errors* (1864). Zatem obecnie trwa *sede vacante*, a Leon XIV jest uzurpatorem. Artykuł błędnie traktuje lefebrystów i progresistów jako grupy w obrębie tego samego „Kościoła”, podczas gdy obie są w schizmie i herezji względem prawdziwego Kościoła.
Poziom językowy: relatywizacja herezji
Język artykułu jest Symptomatyczny dla modernistycznej relatywizacji. Autor używa terminów: „Kościół”, „papież”, „biskupi” bez kwalifikacji, jakby odnosiły się do prawdziwych hierarchów katolickich. W rzeczywistości, zgodnie z konwencjami, należy odnosić się do nich jako do „tzw. 'papieża’”, „tzw. 'biskupów’”, a całą strukturę nazywać „sekta posoborowa” lub „neo-Kościół”. Stosowanie neutralnych nazw maskuje herezję i tworzy wrażenie, że istnieje jedna wspólnota z różnymi nurtami. To właśnie mentalność złotego środka, oskarżana w artykule, ale sam artykuł jej ucieleśnia. Bellarmin w *De Romano Pontifice* (cytowany w pliku) ostrzega: „Nie można sprzeciwić się, że charakter w nim pozostaje, ponieważ gdyby pozostał Papieżem z powodu charakteru, skoro jest
Za artykułem:
Wierność czy jedność? Jak Leon XIV poradzi sobie z doktrynalnymi i dyscyplinarnymi problemami w Kościele? (opoka.org.pl)
Data artykułu: 10.02.2026
