Portal Opoka.org.pl relacjonuje incydent w Szkołach Podstawowych im. Bohaterów Westerplatte w Kielnie, gdzie 15 grudnia 2025 roku nauczycielka języka angielskiego na oczach uczniów wyrzuciła krzyż do kosza na śmieci, używając przy tym obraźliwych słów. Sprawa wywołała reakcję rodziców i katechetki, które bronią symbolu, podczas gdy media i część urzędników próbują ją zbagatelizować, przedstawiając krzyż jako „plastikowy gadżet” czy „element stroju na Halloween”.
Faktografia vs. relatywizacja: co naprawdę się wydarzyło?
Z relacji katechetki Ludwiki Krause-Oczk, rodziców i uczniów wynika, że krzyż w sali 113 był wielokrotnie usuwany przez nauczycielkę angielskiego. Wcześniej znikał, a dziewczynki z klasy przywracały go. 15 grudnia nauczycielka kazała jednemu z uczniów zdjąć krzyż, a gdy odmówił, sama weszła na krzesło, zdjęła go i wrzuciła do kosza, komentując: „To plastikowe g**o nie będzie tutaj wisieć”. Relacjonuje to jako akt wyraźnego obrzydzenia. Uczniowie z klasy VII B, którzy przyszli do katechetki po lekcji, byli poruszeni, a jeden zapytał, co ona myśli o zdjęciu krzyża. Rodzice, jak Agata Komola, potwierdzają, że syn widział, jak nauczycielka otrzepała ręce z wyraźnym obrzydzeniem.
Medialna narracja, wspierana przez adwokat nauczycielki (tego samego, który bronił Nergala w sprawie podarcia Biblii), przedstawia incydent jako „uczniowski żart” i „niefortunne zabawy”. Podaje się zdjęcie plastikowego krzyża, nazywając go „zawieszką w kształcie krzyża”, a całą sytuację – „bawieniem się”. Policja udostępniła zdjęcie, które media wykorzystały do umniejszenia wagi zdarzenia. Prokuratura w Wejherowie prowadzi postępowanie w sprawie, nie przeciwko konkretnej osobie, ustalając czy doszło do naruszenia uczuć religijnych. Pełnomocnik rodzin z Ordo Iuris, Wawrzyniec Knoblauch, podkreśla, że kluczowa jest reakcja nauczycielki – jej obrzydzenie i obraźliwe słowa nie pasują do traktowania przedmiotu jako zabawki.
Język demagogii: jak relatywizacja niszczy sacrum
Użycie określeń takich jak „plastikowa zawieszka”, „gadżet”, „element stroju na Halloween” czy „bawienie się krzyżem” jest celowym zabiegiem językowym mającym zredukować transcendencję do immanencji. To język laicyzujący, który nie rozumiejąc natury symbolu, próbuje go zredukować do byle czego. W katolickiej teologii znak (symbol) uczestniczy w rzeczywistości, którą oznacza. Krzyż, niezależnie od materiału, jest znakiem Odkupienia, przedmiotem kultu (choć nie kultu łacińskiego, to jednak czci). Jego wyrzucenie do kosza to akt profanacji, a nie „żartu”.
Brak skruchy ze strony nauczycielki i jej obrońców, którzy skupiają się na „dowodzeniu”, że przedmiot nie był „prawdziwym krzyżem”, jest wiarygodnym objawieniem ich światopoglądu: prawda nie ma znaczenia, liczy się tylko pozytywistyczna definicja. To typowe dla modernizmu, który redukuje sacrum do funkcji społecznej lub psychologicznej.
Teologiczny wymiar: obowiązek publicznego wyznawania wiary
W świetle niezmiennej doktryny katolickiej, znieważenie krzyża jest poważnym grzechem przeciwko pierwszej przykazaniu i grzechem przeciwko czci Bogu. Encyklika Quas Primas Piusa XI (1925) naucza, że Chrystus jest Królem nie tylko duszy, ale także społeczeństw, a Jego królestwo obejmuje wszystkie aspekty życia. Odwrócenie od publicznego wyznawania wiary, jak w przypadku nauczycielki, jest aktem apostazji w praktyce. Katecheza pani Ludwiki, z klęczeniem przed krzyżem, jest wierna tradycji i prawu naturalnemu – rozumowi, który poznaje Boga przez stworzenie (Rz 1,20). Krzyż w szkole nie narusza świeckości państwowej, ponieważ, jak uczył Leon XIII w Immortale Dei, państwo ma obowiązek uznania królestwa Chrystusa. Szkoła publiczna, będąc instytucją państwową, nie może być polem walki przeciwko sacrum.
Symptomatologia: Kielno jako mikrokozmos walki ideologicznej
Sprawa Kielna nie jest izolowanym incydentem. Jest to część szerszej strategii: 1) profanacja sacrum (krzyż, Eucharystia, Pismo Święte); 2) medialne relatywizowanie („to tylko gadżet”); 3) prawne bagatelizowanie (umorzenie, brak konsekwencji); 4) atak na obrońców (hejt, oskarżenia o „militantyzm”). Adwokat broniący nauczycielki stosuje tę samą linię, co w sprawie Nergala: negacja przedmiotu kultu i zamiaru. To spójna doktryna prawa pozytywistycznego, która nie rozumie natury sacrum. Komisja dyscyplinarna przy wojewodzie pomorskim, uchyliwsza zawieszenie nauczycielki, potwierdza systemową obojętność na znieważenie uczuć religijnych. To symptom głębokiej apostazii w strukturach oświaty.
Obrońcy krzyża: wierność tradycji kaszubskiej
Rodzice i katechetka działają w duchu wiary, jaką przekazała im tradycja kaszubska. Jak podkreśla pani Ludwika, w czasach komunizmu Kaszubi ukrywali krzyże, a dziś bronią ich publicznie. Ich postawa jest heroiczna: stawiają się w opozycji do laicyzującego systemu, który chce wykorzenić świętość z przestrzeni publicznej. Ich dzieci, nawet niekatolickie, rozumieją, że krzyż to nie „gadżet”, a symbol, który wymaga szacunku. To dowód, że prawo naturalne jest wpisane w serca (Rz 2,15).
Konkluzja: konieczność publicznego wyznawania wiary
Sprawa Kielna ma wymiar precedensowy. Jeśli profanacja krzyża zostanie uznana za „żart”, otwiera to drogę do dalszych ataków na symbole sacrum. W świetle nauczania Piusa XI, Chrystus jest Królem – Jego królestwo obejmuje społeczeństwa, a władza świecka ma obowiązek uznania Jego praw. Szkoła nie może być polem walki przeciwko wierze. Nauczycielka popełniła poważny grzech i przestępstwo (znieważenie uczuć religijnych). Jej brak skruchy i media, które relatywizują świętość, są współwinne apostazji. Rodzice i katechetka, broniąc krzyża, wypełniają obowiązek publicznego wyznawania wiary, który spoczywa na każdym chrześcijaninie. Ich postawa jest wzorem odporności na duchę modernizmu, który chce zredukować Boga do prywatności.
Krytyczny wniosek: Brak reakcji systemu na profanację krzyża w szkole publicznej dowodzi, że polskie oświaty państwowe stały się arką laicyzmu, która walczy z sacrum. Tylko nieugięta obrona prawdy, oparta na niezmiennym magisterium, może ocalić resztki chrześcijaństwa w życiu publicznym.
Za artykułem:
„Dzieci klęczały przed krzyżem” – rozmawialiśmy z katechetką z Kielna (opoka.org.pl)
Data artykułu: 06.02.2026
