Portal Episkopat.pl informuje o dalszym składzie Dykasterii ds. Biskupów w sekcie posoborowej, gdzie „pozostaje” kard. Grzegorz Ryś i dołącza nowy członek, brat Simona Brambilla MC. Ta sucha informacja o nominacjach jest w rzeczywistości potwierdzeniem systemowej, trwającej apostoazji. Nie chodzi o osoby, lecz o samą strukturę, która odrzuca panowanie Chrystusa Króla i opiera się na heretyckich zasadach Vatican II.
Dykasteria jako heretycka nowość bez precedensu
Przed soborem watykańskim II nigdy nie istniała w Kościele katolickim „Dykasteria ds. Biskupów” jako osobna jednostka administracyjna. Władza biskupia pochodzi bezpośrednio od Boga przez sakrament wyświęcenia i jest współpodmiotem z papieżem w rządzeniu Kościołem (św. Ignacy Loyola, *Konstytucje*). Powstanie takiej dykasterii jest owocem modernistycznej idei o „collegialności” i „synodalności”, potępionej przez św. Piusa X w *Pascendi* jako błąd heretycki. Encyklika Piusa XI Quas Primas naucza, że Chrystus jest Królem nie tylko duszy, ale i społeczeństw, a władze publiczne mają Mu służyć. Sekta posoborowa odwraca to: tworzy biurokrację, która rządzi w imieniu ideologii, a nie Chrystusa.
„Kto nie jest z Chrystusem, ten jest przeciwko Chrystusowi” (Łk 11,23). Każda struktura, która nie służy bezpośrednio i publicznie królestwu Chrystusa, jest złem.
Brat Simona Brambilla: naruszenie kanonicznej natury władzy biskupiej
Nowym członkiem Dykasterii jest przełożony zakonu żeńskiego. Kanon 331 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. jasno stanowi, że władza biskupia jest osobna i niezależna od władzy przełożonych zakonnych. Wprowadzenie przełożonego zakonu do organu nadzorującego biskupów jest przejawem pogańskiego kolektywizmu, gdzie „społeczność” (w tym przypadku zrzeszenie zakonne) podważa hierarchię ustanowioną przez Chrystusa. To bezpośrednie naruszenie zasady, że biskupi są „sąsiadami” (św. Augustyn) i współwładcami z papieżem, a nie podlegają świeckim (w sensie świeckich instytucji) ani przełożonym zakonom w sprawach rządzenia diecezji.
„Pozostanie” kard. Ryś: kontynuacja apostoazji
Sformułowanie „pozostaje” ukazuje banalizację zła. Kto „pozostaje” w sekcie, która odrzuca katolicką wiarę? Kard. Ryś, jako uczestnik i propagator Vatican II, jest objęty potępieniem św. Piusa X dla modernizmu. W Lamentabili sane exitu potępiono błędne twierdzenie, że Kościół podlega ewolucji i że dogmaty zmieniają się wraz z „świadomością chrześcijańską”. Każdy, kto akceptuje struktury Vatican II, przyjmuje tę herezję. Bellarmin w De Romano Pontifice nauczał, że jawny heretyk traci urząd ipso facto. Więc wszyscy, którzy służą w tej sekcie, nawet jeśli noszą tytuły, nie mają żadnej władzy.
„Prawdziwy papież, który jawnie odpadnie od wiary, przestaje być papieżem, tak jak przestaje być chrześcijaninem” (św. Robert Bellarmin, De Romano Pontifice, II, 30).
Milczenie o Chrystusie-Królu: objawienie apostazji
Artykuł przemilcza absolutny prymat Chrystusa-Króla nad wszystkimi sprawami ludzkimi. Encyklika Piusa XI Quas Primas stanowi, że bez publicznego uznania królestwa Chrystusa nie ma prawdziwego pokoju, a władze świeckie i kościelne są zobowiązane do służby temu królestwu. Sekta posoborowa dokonała odwrotnego: podporządkowała Kościół ideologii humanistycznej, ekumenizmu i wolności religijnej, potępionej przez Piusa IX w Syllabus Errorum (błęd 77-80). Brak w artykule jakiegokolwiek odniesienia do Chrystusa jako Władcy jest objawieniem głębokiej apostazji. Władza w tej sekcie pochodzi od człowieka, nie od Boga.
„Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] Panowanie Jego nie rozciąga się tylko na same narody katolickie” (Pius XI, Quas Primas). Sekta posoborowa odrzuca tę prawdę, twierdząc, że Kościół jest jedynie „społecześciem wierzących” równorzędnym z innymi.
Analogia do fałszywych objawień Fatima: operacja wroga Kościołowi
Plik kontekstowy o Fatimie demaskuje „masońską operację” mającą na celu odwrócenie uwagi od modernizmu. Podobnie, struktury Vatican II – w tym dykasterie – są operacją, która pod pozorem „odnowy” zniszczyła tradycyjny Kościół. Nowa liturgia, nowa etyka, nowa eklezjologia – wszystko to jest „nowością” potępioną przez św. Piusa X. „Cud Słońca” w Fatimie to manipulacja optyczna; podobnie, „duchowość” posoborowa to manipulacja psychologiczna, gdzie uczucia i doświadczenia zastępują dogmaty. Obie operacje mają cel: odwieść wiernych od niezmiennej Tradycji.
Konkluzja: ucieczka od hydry sekty
Artykuł o nominacjach to dowód, że sekta posoborowa funkcjonuje w pełni, z własną biurokracją i logiką. Wszyscy, którzy w niej służą, nawet jeśli noszą dawne tytuły, są współodpowiedzialni za apostoazję. Nie ma miejsca na kompromisy. Jak nauczał św. Pius X, należy odrzucić cały system modernizmu. Prawdziwy Kościół katolicki trwa tylko w tych, którzy całkowicie odrzucają Vatican II i wszystkie jego struktury, wyznając wiarę przedsoborową i poddając się wyłącznie prawdziwym biskupom, którzy nie mają komunii z sekcją.
Kard. Ryś „pozostaje” w herezji. Br. Simona „wchodzi” do herezji. Cała Dykasteria jest herezją. Ocalenie leży tylko w całkowitej separacji od tej struktury i powrocie do katolickiej Tradycji, jaką strzegli przedsoborem Ojców Kościoła.
Za artykułem:
Kard. Grzegorz Ryś pozostaje w Dykasterii ds. Biskupów (episkopat.pl)
Data artykułu: 14.02.2026
