Portal „Gość Niedzielny” relacjonuje z satysfakcją zdobycie drugiego miejsca przez polski duet skoczków narciarskich (Kacper Tomasiak i Paweł Wąsek) na igrzyskach olimpijskich w Cortinie d’Ampezzo. Artykuł opisuje dramatyczny przebieg zawodów, gdzie zmienne warunki pogody i zmęczenie zawodników wpłynęły na wyniki, a polska drużyna dzięki konsekwencji w dwóch pierwszych seriach ostatecznie zdobyła srebro, zostając wyrównaną z osiągnięciem legendarniej biegaczki Justyny Kowalczyk. Ton tekstu jest entuzjastyczny, celebrujący sportowe sukcesy i ciągłość polskich medali zimowych od 2010 roku, całkowicie pozbawiony jakichkolwiek odniesień do wymiaru duchowego, Boga czy moralności.
Poziom faktograficzny: Relacja sportowa jest poprawna merytorycznie – podano dokładne wyniki, kolejność skoków, warunki i porównania historyczne. Jednakże cały kontekst igrzysk olimpijskich, jako współczesnego odpowiednika pogańskich festiwali ku czci ciała i „bogów” sportu, pozostaje niekwestionowany. Artykuł przyjmuje jako oczywistość wartość i pozytywny charakter tego wydarzenia, bez reflection nad jego duchową pustką. Milczy o fundamentalnej kwestii: czy człowiek stworzony jest dla chwały Boga (1 Kor 10:31), czy dla chwały własnego ciała i narodowej dumy? Igrzyska, z ich kultem doskonałości fizycznej, rekordów i spektaklu, są współczesnym przejawem pogaństwa, przeciwstawiającym się wierze w jedynego Boga i Jego prawa.
Poziom językowy: Język jest emocjonalny i heroizujący: „dramatyczny konkurs”, „świetnie skaczący”, „gwałtowny załamanie pogody”, „Brawo!”. Słownictwo skupia się na zmysłowym doznaniu widowiska, napięciu i triumfie. Całkowicie brakuje słownictwa teologicznego, sakramentalnego czy ascetycznego. To język naturalizmu, który oddziela sport od jego ostatecznego sensu – służby Bogu i zbawienia duszy. Ton jest typowy dla świeckich mediów, które traktują wydarzenie jako samo w sobie wartościowe, nie pytając o jego miejsce w hierarchii dóbr.
Poziom teologiczny: Najgłębszy błąd tego artykułu nie leży w tym, co mówi, ale w tym, co przemilcza. Milczy o panowaniu Chrystusa Króla nad całym życiem, w tym sportem. Jak naucza Pius XI w encyklice Quas Primas, „niechaj nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi” i „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi”. Państwo, organizując i celebrując igrzyska olimpijskie, które są manifestacją kultu ciała, dumy narodowej i powszechnego „postępu”, odrzuca panowanie Chrystusa. Zamiast prowadzić narody do „słodkiego jarzma Chrystusowego”, pcha je w kult samozaparcia i bezbożnego zapału. Artykuł, celebrując ten pogański rytuał, staje się współsprawcą odstępstwa, o którym Pius XI mówił: „gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Sukces sportowy, nie zrodzony z ducha pokory i ofiary dla Boga, jest złudny i prowadzi do zagłady duszy. W świetle Syllabus Errorum Piusa IX, błąd 77 stwierdza, że „nie jest już expedient, aby religia katolicka była jedyną religią państwa”. Igrzyska olimpijskie są właśnie taką „religią” państwa – bezbożnym, naturalistycznym kultem, który Kościół ma potępiać, a nie celebrować.
Poziom symptomatyczny: Ten artykuł jest symptomem głębokiej apostazji współczesnego świata, w tym – co gorsza – części katolickich mediów, które nie umieją ani potępić pogaństwa, ani zapowiedzieć Królestwa Chrystusa. Jest to przejaw „zeświecczenia”, o którym wspomina Pius XI: „odmawiano Kościołowi władzy nauczania ludzi, wydawania praw, rządzenia narodami”. Media katolickie, zamiast być „głosem wołającego na pustyni”, stają się echem światowej pustki. Artykuł nie zawiera nawet jednego wezwania do modlitwy, jednego odkrycia nadprzyrodzonego sensu trudu sportowca (np. ofiary, ascetyzmu). Jest to czysty naturalizm, który – jak ostrzegał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis – jest istotą modernizmu: redukowanie życia chrześcijańskiego do działalności ludzkiej, bez łaski. Medale olimpijskie stają się nowymi idolami, a sportowcy – kapłanami tego bezbożnego kultu.
Konstrukcja kontrastu: Prawdziwy katolik, patrząc na igrzyska, powinien widzieć nie spektakl, lecz pole bitwy między Chrystusem a Belialem. Zamiast entuzjazmu dla „dramatycznego konkursu”, powinien odczuwać żal, że narody, zamiast gromadzić się na Eucharystii, gromadzą się na ołtarzu ciała. Prawdziwym „medalistą” jest nie ten, kto skacze daleko, ale ten, kto „biegnie ku mety” w niebieskim biegu (1 Kor 9:24), nosząc w sobie „jarzmo Chrystusowe”. Polscy skoczkowie, nawet jeśli są osobami wierzącymi, uczestniczą w rytuale, który – jak wykazał analityczny opis – jest przejawem współczesnego pogaństwa. Ich sukces, bez nawrócenia do Chrystusa, jest złudny i nie przyniesie im koron niebieskich, jeśli nie połączą go z pokutą i wiarą.
Ostateczna ocena: Artykuł jest typowym przykładem świeckiego, naturalistycznego relacjonowania, które całkowicie ignoruje panowanie Chrystusa Króla nad społeczeństwem. Milczy o grzechu, łasce, sakramentach i ostatecznym celu człowieka. Jest to duchowa zdrada i współudział w odrzuceniu Chrystusa, o którym mówi Pius XI: „jeżeli Królestwo Chrystusa objęło w rzeczy samej wszystkich, jak ich z prawa obejmuje, mielibyśmy wątpić o tym pokoju, jaki Król pokoju przyniósł na ziemię”. Zamiast tego, świat – i częściowo katolickie media – preferują „pokój” oparty na rywalizacji, rekordach i dumie narodowej, który jest jedynie „płomieniem zazdrości i nieprzyjaźni” (Quas Primas). Tego rodzaju sportowy „heroizm” jest iluzją i drogą do potępienia, jeśli nie zostanie ukształtowany przez wiarę i poddanie się prawu Bożemu.
Za artykułem:
Kolejny medal dla Polski w skokach narciarskich na igrzyskach! Ależ dramatyczny konkurs! (gosc.pl)
Data artykułu: 16.02.2026
