Portal „Tygodnik Powszechny” w dniu 17 lutego 2026 r. opublikował artykuł o. Wacława Oszajcy SJ pod tytułem „Wielki Post jako sprawa miłości, czas życia, nie śmierci”, w którym autor przedstawia heretycką redukcję relacji Boga z ludźmi do abstrakcyjnej, subiektywnej miłości, zniekształcając Pismo Święte i doktrynę katolicką. Oszajca, odwołując się do biblijnych opowieści, twierdzi, że Bóg „przemusza” ludzi do zła, a na Golgocie „spełniło się marzenie Boga”, a Jezus „ulegał przemocy”, co jest bluźnierstwem i herezją. Artykuł ten, typowy dla współczesnego modernistycznego katolicyzmu, całkowicie pomija kluczowe dogmaty: grzech pierworodny, konieczność łaski, sakramenty, karę wieczną oraz wymiar społeczny królestwa Chrystusa. W następującej analizie demaskujemy te błędy na tle niezmiennej wiary katolickiej sprzed 1958 roku.
Poziom faktograficzny: Zniekształcenie biblijnych tekstów
Oszajca błędnie interpretuje kluczowe fragmenty Pisma Świętego. Na przykład, cytując Dz 10,34-35 („Bóg jednakowo traktuje wszystkich ludzi… W każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje uczciwie”), pomija kontekst, że zbawienie jest przez łaskę i wiarę w Chrystusa, a nie przez „uczciwe postępowanie” bez względu na religię. W katolicyzmie wierzącym w Chrystusa zbawienie jest jedynie w Kościele (extra Ecclesiam nulla salus), co potwierdza nauczanie Kościoła od czasów Ojców. Oszajca sugeruje, że można żyć zgodnie z Chrystusem nie wiedząc o Nim – to herezja indyferentyzmu potępiona przez Piusa IX w Syllabus Errorum (propozycja 16: „Man may, in the observance of any religion whatever, find the way of eternal salvation”).
Co więcej, autor twierdzi:
żądaliśmy od Jezusa nie tylko tuniki i płaszcza, zmusiliśmy Go, żeby szedł z nami aż na krzyż i tam zabraliśmy Mu życie. A Jezus spełnił te nasze żądania, choć wcale nie musiał. Uległ przemocy, gdyż „do końca nas umiłował”.
To jest bluźnierstwo i herezja. W Ewangelii czytamy, że Chrystus dobrowolnie złożył swoje życie: „Dlatego Ojciec mnie miłuje, że oddaję życie swoje, abym je znowu wziął. Nikt mi go nie zabiera, ale ja sam oddaję je sam z siebie. Mam moc je oddać i mam moc je znowu wziąć” (J 10,17-18). Chrystus nie „ulegał przemocy”, ale dobrowolnie przyjął śmierć za nas. To fundamentalna prawda wiary, którą Oszajca neguje.
Prawda katolicka: Pismo Święte należy interpretować w zgodzie z Tradycją Kościoła, a nie według subiektywnych odczuć. Chrystus dobrowolnie złożył swoje życie, a nie był „przymuszany” przez ludzi (J 10,18).
Poziom językowy: Emocjonalny język modernistyczny
Artykuł cechuje się emocjonalnym, poetyckim językiem, typowym dla modernistycznej teologii, która redukuje wiarę do subiektywnych uczuć. Używa sformułowań jak „cudownie”, „marzenie Boga”, „przemusza”, „ulega przemocy”, „Bóg nie może żyć beze mnie”. Taki język jest nieodpowiedni do przekazywania objawionych prawd, które wymagają precyzji. Encyklika Pascendi Dominici gregis Piusa X potępia modernizm za używanie niejasnych sformułowań, które wprowadzają w błąd. Oszajca, będąc jezuitą, wpisuje się w tradycję modernistyczną, którą Pius X potępił w Lamentabili sane exitu (np. propozycja 25: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw”).
Ton artykułu jest asekuracyjny, biurokratyczny w swej emocjonalności – mówi o „sprawie miłości”, ale bez wskazania, czym jest miłość w sensie teologicznym (czyli woli dobra drugiego). W rzeczywistości miłość Boga jest zjednoczona z Jego sprawiedliwością – nie może być miłością bez nienawiści do grzechu. Artykuł tego nie rozróżnia, co prowadzi do moralnego relatywizmu.
Prawda katolicka: Język teologiczny musi być precyzyjny, by uniknąć herezji. Miłość Boga (caritas) jest wolną, dobrowolną miłością, a nie przymusem czy zależnością (1 J 4,8).
Poziom teologiczny: Odrzucenie kluczowych dogmatów
Artykuł Oszajcy całkowicie pomija dogmaty niezbędne dla zbawienia. Po pierwsze, nie wspomina o grzechu pierworodnym i jego konsekwencjach – utracie łaski i konieczności odkupienia. Po drugie, redukuje relację z Bogiem do subiektywnej „miłości”, pomijając niezbędność łaski, która jest darem, a nie wynikiem ludzkich działań. Po trzecie, nie mówi o sakramentach, które są znakami skutecznymi łaski i konieczne dla zbawienia (chrztu, spowiedzi, eucharystii). Po czwarte, pomija karę wieczną za grzech śmiertelny, mówiąc jedynie o „nieszczęściu” w tym życiu. Po piąte, nie wspomina o wymiarze społecznym królestwa Chrystusa, które musi rządzić wszystkimi aspektami życia, w tym państwem, jak uczył Pius XI w Quas Primas.
Najbardziej heretyczne jest jednak stwierdzenie pochodzące z wiersza Anioła Ślązaka:
Bóg nie może ni chwili żyć beze mnie, / Gdy się nicością stanę, i On się ducha zbędzie.
To panteizm lub panenteizm – herezja, która czyni Boga zależnym od stworzenia. W katolicyzmie Bóg jest niezmienny i niezależny (2 Pt 3,9). Ta idea jest sprzeczna z dogmatem o transcendencji Boga i prowadzi do bluźnierstwa. Lamentabili sane exitu potępia propozycję 20: „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga” – dokładnie to, co Oszajca robi, redukując objawienie do „marzenia Boga”.
Prawda katolicka: Bóg jest transcendencją, niezależnym od stworzenia. Jego miłość jest dobrowolna, a nie zależna od człowieka (Rz 8,38-39). Zbawienie następuje przez łaskę w sakramentach, a nie przez subiektywne uczucia.
Poziom symptomtyczny: Apostazja soborowa i modernizm
Artykuł Oszajcy jest typowym przykładem apostazji, która narodziła się po Soborze Watykańskim II i została potępiona przez Piusa X w Lamentabili sane exitu i Pascendi Dominici gregis. W dekrecie Lamentabili potępiono m.in.: „Dogmaty, które Kościół podaje jako objawione, nie są prawdami pochodzenia Boskiego, ale są pewną interpretacją faktów religijnych” (propozycja 22) oraz „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw” (propozycja 25). Oszajca dokładnie to realizuje – redukuje objawienie do „marzenia Boga”, które jest subiektywne, a nie obiektywną prawdą.
W encyklice Quas Primas Pius XI podkreśla, że królestwo Chrystusa jest duchowe, ale wymaga posłuszeństwa Jego prawu: „Jeżeli więc teraz nakazaliśmy czcić Chrystusa – Króla całemu światu katolickiemu, pragniemy przez to zaradzić potrzebom czasów obecnych i podać szczególne lekarstwo przeciwko zarazie, która zatruwa społeczeństwo ludzkie. A zarazą tą jest zeświecczenie czasów obecnych, tzw. laicyzm”. Oszajca nie wspomina o „zeświecczeniu”, a jedynie o „miłości” – co jest odwróceniem uwagi od realnych problemów. Jego teologia jest typowa dla jezuickiej szkoły, która po Soborze Watykańskim II stała się narzędziem modernizmu. W pliku „Fałszywe objawienia fatimskie” wskazano na masońską operację, w której jezuici mogli brać udział. Oszajca, jako jezuita, kontynuuje tę tradycję redukowania wiary do emocji.
Prawda katolicka: Wiara katolicka jest oparta na niezmiennym Magisterium, a nie na subiektywnych doświadczeniach. Królestwo Chrystusa wymaga publicznego posłuszeństwa Jego prawu i odrzucenia laicyzmu (Quas Primas).
Konkluzja: Odwrócenie od integralnej wiary
Artykuł o. Wacława Oszajcy SJ jest heretycką redukcją wiary katolickiej do subiektywnej emocji „miłości”, która zniekształca Pismo Święte, neguje dogmaty i prowadzi do panteizmu. Zamiast nauczania Kościoła o grzechu, łasce, sakramentach i sprawiedliwości Bożej, oferuje iluzję Boga, który jest zależny od człowieka i „ulega przemocy”. To typowy owoc soborowej rewolucji i apostazji, przeciwko której ostrzegał Pius X w Lamentabili i Pascendi. Wierni powinni odrzucić taką „teologię” i powrócić do niezmiennej wiary katolickiej sprzed 1958 roku, w której Bóg jest transcendencją, a Jego miłość jest zjednoczona z sprawiedliwością, a relacja z Nim opiera się na łasce przez sakramenty, a nie na emocjach.
Za artykułem:
Wielki Post jako sprawa miłości: czas życia, a nie śmierci (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 17.02.2026
