Portal eKAI.pl (18 lutego 2026) informuje, że diecezja bielsko-żywiecka organizuje modlitwy i nabożeństwa w ramach Dnia Modlitwy i Solidarności z Osobami Skrzywdzonymi wykorzystaniem seksualnym, który w Kościele w Polsce przypada w pierwszy piątek Wielkiego Postu (20 lutego 2026). Diecezja zachęca do modlitwy w intencji ofiar i wspomnień o tym dniu podczas liturgii, a także organizuje centralne Drogi Krzyżowe w różnych parafiach oraz wydarzenia formacyjne na temat ochrony dzieci i młodzieży. Wikariusz generalny „ks.” Marek Studenski prosi o włączenie się w te obchody.
To kolejny dowód na całkowite podporządkowanie struktury posoborowej ideologii światowej, która redukuje Kościół do instytucji zajmującej się „ochroną” w duchu naturalistycznym, całkowicie zapominając o nadprzyrodzonym charakterze zbawienia i absolutnym prymacie prawa Bożego.
Redukcja grzechu do problemu społeczno-psychologicznego
Artykuł przedstawia wykorzystanie seksualne jako „skrzywdzenie” („osoby skrzywdzone wykorzystaniem seksualnym”), co jest celowym pominięciem kluczowej kategorii katolickiej: grzechu ciężkiego. W tradycji przedsoborowej grzechy przeciwko czystości są jednoznacznie nazywane „najcięższymi” (Katechizm Rzymski, przedsoborowy). Tymczasem język używany w tekście – „skrzywdzeni”, „solidaryzować”, „ochrona” – pochodzi z leksykonu socjologii i psychologii, a nie teologii moralnej. To nie jest przypadkowe. Syllabus of Errors Piusa IX potępia błąd, że „nauki moralne mogą i powinny oddalać się od autorytetu kościelnego” (błąd 57). Redukując problem do „ochrony” i „reagowania”, diecezja przyjmuje założenie, że rozwiązanie leży w lepszych protokołach i procedurach, a nie w nawróceniu, pokucie i łasce. To jest jawne odstępstwo od katolickiej etyki, która zaczyna się od uznania istnienia obiektywnego prawa Bożego, a nie od subiektywnych odczuć „skrzywdzonego”.
Pominięcie wymiaru pokuty i zadośćuczynienia
W całym tekście nie ma ani słowa o sacramencie pokuty, o konieczności publicznego wyrzeczenia się grzechu, o wyrządzeniu naprawy (satisfactio operis). Msze Święte są odprawiane, ale nie ma wzmianki, że Ofiara Kalwarii jest jedynym środkiem zadośćuczynienia za grzechy. Encyklika Quas Primas Piusa XI jasno mówi, że Chrystus jest Królem, ale Jego królestwo jest duchowe i wymaga poddania się Jego prawu, które obejmuje karanie grzechu („władza sądownicza”). Tutaj prawo Boże jest całkowicie przemilczane. Zamiast wezwania do spowiedzi i zmiany życia, mamy „modlitwę i solidarność”. To herezja, bo wiara bez uczynków jest martwa (Jak 2,17), a tu uczynki są zredukowane do działań „ochronczych”. Brakuje także wezwania do modlitwy za nawrócenie winnych, co jest obowiązkiem miłości bliźniego (por. 1 Tm 2,1-4).
Nowe słownictwo i nowa eklezjologia
Użycie terminu „solidaryzować” jest szczególnie rażące. To słowo z lewicowego słownictwa, obce katolicyzmowi. Kościół nigdy nie mówił o „solidarności z grzesznikami”, tylko o „karaniu grzechu” (Kazanie na Górze, św. Augustyn) i „miłości do grzesznika”, która prowadzi do jego nawrócenia. To przejaw eklezjologii współczesnej, gdzie Kościół jest „społeczeństwem dialogu” a nie „społeczeństwem doskonałym” (Quas Primas). Dodatkowo, wprowadzenie specjalnej roli „duszpasterza pokrzywdzonych” („ks.” Tomasz Sroka) tworzy nową kategorię, nieznaną w tradycji. Tradycyjnie duszpasterz dusz był dla wszystkich, a nie tylko dla określonej grupy. To jest przejaw herezji ewolucji doktrynalnej potępionej przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycje 54, 55: „Kościół podlega zmianie… Dogmaty są tylko sposobem wyjaśnienia…”).
Fałszywe „święte” i kult osób
W tekście wspomniana jest parafia św. Maksymiliana Kolbego w Oświęcimiu. To jest szczególnie rażące, ponieważ Maksymilian Kolbe nie był męczennikiem za wiarę w sensie kanonicznym. Zginął jako ofiara w obozie, ale nie z powodu prześladowania za wiarę (w sensie odrzucenia wiary przez oprawcę), tylko jako wolontariusz. Kanonizacja go przez „ Jana Pawła II” (heretyka i apostaty) jest bluźnierstwem i przejawem fałszywego kultu „świętych” posoborowych, który ma zastąpić prawdziwe naśladowanie Chrystusa. To demoralizuje wiernych, sugerując, że „heroizm” polega na czynach społecznych, a nie na świętości i ofierze za wiarę.
Brak wymiaru eschatologicznego i kary Bożej
W całym komunikacie nie ma ani słowa o sądzie ostatecznym, o piekle dla takich grzeszników (1 Kor 6,9-10). Tylko „solidarność” w tym świecie. To jest zaprzeczenie ewangelii, która głosi, że grzech prowadzi do wiecznego potępienia (Mt 25,46). Kościół przedsoborowy nauczał, że grzechy przeciwko naturze (w tym wykorzystanie) są „bliskie potępieniu” (Rz 1,27-32). Tutaj eschatologia jest całkowicie pominięta, co jest typowe dla modernizmu, który redukuje wiarę do etyki społecznej i odbiera jej nadprzyrodzony charakter.
Zastosowanie Syllabus of Errors Piusa IX
Działania diecezji są dokładnym wypełnieniem błędów potępionych przez Piusa IX w Syllabus of Errors:
– Błąd 16: „Człowiek może w każdej religii znaleźć drogę zbawienia” – tu nie ma mowy o zbawieniu, tylko o „solidarności”, co jest jeszcze gorszym relatywizmem.
– Błąd 19: „Kościół nie jest społeczeństwem doskonałym” – redukcja do „ochrony” traktuje Kościół jak NGO, a nie jako społeczeństwo z władzą nałożenia kar.
– Błąd 24: „Kościół nie ma władzy sądowniczej” – brak wymiaru kary i dyscypliny.
– Błąd 77: „Nie jest już potrzebne, aby religia katolicka była jedyną religią państwa” – choć to nie dotyczy bezpośrednio Polski, to duchowość „solidarności” i „ochrony” jest laicka i odrzuca królestwo Chrystusa nad narodami (Quas Primas).
Kontekst soborowej rewolucji
Dzień Modlitwy i Solidarności z Osobami Skrzywdzonymi to innowacja po Soborze Watykańskim II. W tradycji przedsoborowej nie istniał taki dzień. Kościół żył w ciągłym nawróceniu, pokucie i uwielbieniu Boga. To nowe „święto” jest przejawem psychologizacji wiary, gdzie emocje i „trauma” są na pierwszym miejscu, a Bóg na ostatnim. To dokładnie to, co Pius X potępiał w Lamentabili sane exitu (propozycja 59: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem”). Tu „prawda” o grzechu jest zastąpiona „prawem” o ochronie.
Ostateczna ocena
Działania diecezji bielsko-żywieckiej są heretyckie i apostackie. Redukują Kościół do instytucji społecznej, odrzucają królestwo Chrystusa (Quas Primas), zaprzeczają nadprzyrodzonemu charakterowi zbawienia, usuwają wymiar pokuty i kary, wprowadzają nowy kult „solidarności” obcy katolicyzmowi. To jest owoc soborowej rewolucji i całkowitej apostazji struktur posoborowych. Wierni powinni odrzucić takie inicjatywy i powrócić do niezmiennej Tradycji, gdzie grzech jest grzechem, a zbawienie jedynie przez Chrystusa, w Sakramentach, w stanie łaski. Modlitwa musi być skierowana przede wszystkim do Boga o nawrócenie grzeszników i umocnienie wiernych w świętości, a nie do „solidarności” w duchu świata.
Tagi: diecezja bielsko-żywiecka, Dzień modlitwy i solidarności z Osobami Skrzywdzonymi, wykorzystanie seksualne, ochrona dzieci, modernizm, apostazja, Quas Primas, Syllabus of Errors, Lamentabili sane exitu, ks. Marek Studenski, ks. Tomasz Sroka, bp Roman Pindel
Za artykułem:
18 lutego 2026 | 20:33Diecezja bielsko-żywiecka będzie się modlić i solidaryzować z osobami skrzywdzonymi wykorzystaniem seksualnym (ekai.pl)
Data artykułu: 18.02.2026
