Portal eKAI.pl (18 lutego 2026) publikuje wypowiedzi kard. Grzegorza Ryś, arcybiskupa Krakowa, z rozmowy z red. Tomaszem Terlikowskim na RFM FM. Hierarcha poruszył kwestie powołania ogólnopolskiej komisji ds. wykorzystywania seksualnego, znaczenia rachunku sumienia Kościoła, podejścia do związków partnerskich, migracji i antysemityzmu. Z deklaracji kard. Ryś wynika, że w przypadku braku komisji ogólnopolskiej, powstanie komisja lokalna w Krakowie, a także że błogosławi osobom w związkach nieregularnych bez pytania o orientację. Taka postawa stanowi radykalne odejście od katolickiej doktryny o sakramencie małżeństwa, autorytecie Kościoła i konieczności publicznego panowania Chrystusa Króla.
Poziom faktograficzny: Dekonstrukcja deklaracji w świetle prawa kościelnego
Kard. Ryś zapowiada, że jeśli nie powstanie komisja ogólnopolska, to powstanie komisja w Krakowie. Jest to wyraźne naruszenie hierarchii kościelnej i zasad jurysdykcji. Według niezmiennego prawa kanonicznego (przed 1958) sprawy dyscyplinarne duchownych podlegają wyłącznie władzy biskupiej i papieskiej, a nie komisjom zdominowanym przez laików. Niezależne komisje z udziałem laików, pozbawione bezpośredniej podległości biskupowi, są sprzeczne z kanonem i stanowią przejaw świeckiej dominacji nad Kościołem, potępionej przez Piusa IX w Syllabus of Errors (błęd 19-27).
W kwestii związków partnerskich kard. Ryś oświadcza: „Nie zaczynam od pytania, jakiej jest orientacji” i nie odmawia błogosławieństwa. Jest to bezpośrednie naruszenie katolickiej doktryny o sakramencie małżeństwa, które – jak naucza Sobór Trydencki (sesja 24) – jest nierozerwalne i wyłącznie między mężczyzną a kobietą. Błogosławieństwo osób żyjących w publicznym grzechu (związek pozamałżeński) jest sacrilegium, gdyż akt kultu udzielany jest w stanie grzechu ciężkiego, co pogłębia skandal. Syllabus of Errors (błęd 65, 73) potępia każde odstępstwo od doktryny o małżeństwie jako sakramencie.
Poziom językowy: Symptomatyka relatywizmu i biurokratyzmu
Język kard. Ryś jest charakterystyczny dla nowego języka posoborowego: asekuracyjny, biurokratyczny, pozbawiony teologicznej precyzji. Mówi o „projekcie, który narodził się ze wspólnego namysłu biskupów” – redukując sprawy wiary do projektu zarządczego, a nie wypełnienia Bożej woli. Użycie sformułowania „słabo wychodzi” w kontekście sakramentu jedności Kościoła jest banalizacją duchowej tragedii apostazji.
Kluczowym symptomem jest zdanie: „Nie zaczynam od pytania, jakiej jest orientacji”. Relatywizacja grzechu – pomijanie obiektywnie moralnie złą sytuacji (życie w grzechu) na rzecz subiektywnej „trudności” – jest typowa dla modernistycznej etyki sytuacyjnej. Język ten odchodzi od niezmiennego głosu Kościoła, który zawsze nauczał, że grzech jest obiektywną złą, a nie „trudnością”.
Poziom teologiczny: Konfrontacja z niezmienną doktryną
Pominięcie królestwa Chrystusa Króla jest fundamentalnym błędem. Encyklika Piusa XI Quas Primas naucza wyraźnie: „Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi” i „państwa mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa”. Kard. Ryś, mówiąc o rachunku sumieniu, nie wspomina o tym, że Kościół jest sakramentem jedności tylko pod panowaniem Chrystusa. To jest zaprzeczenie eklezjologii katolickiej – Kościół nie jest „wspólnotą słuchającą” (jak głoszą modernistów), ale społeczeństwą doskonałą pod władzą Chrystusa.
W kwestii małżeństwa Syllabus of Errors (błęd 65) stanowi: „Doktryna, iż Chrystus podniósł małżeństwo do godności sakramentu, nie może być w żaden sposób tolerowana”. Błęd 73: „Na mocy samego kontraktu cywilnego może istnieć między chrześcijanami rzeczywiste małżeństwo”. Oświadczenie kard. Ryś, że osoby w związkach nieregularnych nie są poza łaską Bożą (co jest prawdą w sensie możliwości nawrócenia), a jednocześnie błogosławieństwo bez wezwania do zmiany życia, jest praktycznym przyjęciem błęd 73 – rozdzielenia sakramentu małżeństwa od kontraktu cywilnego i uznania związków pozamałżeńskich za dopuszczalne.
Poziom symptomatyczny: Owoce soborowej rewolucji i apostazji
Postawa kard. Ryś jest typowym przejawem systemowej apostazji współczesnego Kościoła posoborowego. Jego nacisk na „komisje ogólnopolskie” z dominacją laików odzwierciedla demokratyzację i sekularyzację Kościoła, przeciwko której ostrzegał Pius IX w Syllabus (błęd 19-21: Kościół nie może być podporządkowany władzy świeckiej). Pomijanie królestwa Chrystusa Króla w rachunku sumienia jest konsekwencją laicyzmu, potępionego w Quas Primas.
Błogosławieństwo dla związków partnerskich bez warunku zmiany życia jest owocem herezji modernizmu, potępionej przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycje 65-74 dotyczące małżeństwa). Modernizm, jak pisze Pius X, prowadzi do „ewolucji dogmatów” i relatywizacji moralności. To właśnie widzimy w akceptacji „związków nieregularnych” jako nieodłączających od łaski.
Najgłębszym źródłem tej apostazji jest odrzucenie nieomylnego Magisterium. Kard. Ryś, jako biskup sekty posoborowej, nie posiada jurysdykcji (zgodnie z zasadą sedewakantystyczną z Obrona sedewakantyzmu: jawny heretyk traci urząd ipso facto). Jego decyzje, w tym błogosławieństwa, są nieważne, a wierni powinni je odrzucać, by nie uczestniczyć w bałwochwalstwie.
Quas Primas przypomina: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod władzę”. Współczesny Kościół posoborowy dokładnie to czyni – usuwając Chrystusa z życia publicznego i prywatnego, a w zamian oferując „dialog”, „tolerancję” i błogosławieństwo grzechowi. Rachunek sumienia, o którym mówi kard. Ryś, musi się zacząć od odrzucenia tej apostazji i powrotu do niezmiennej Tradycji, gdzie Chrystus jest Królem każdego aspektu życia.
Za artykułem:
warszawa Kard. Ryś o komisji ds. wykorzystywania: jeśli nie powstanie komisja ogólnopolska, powstanie komisja w Krakowie (ekai.pl)
Data artykułu: 18.02.2026
