Portal eKAI.pl informuje, że 18 lutego 2026 roku biskup kaliski Damian Bryl przewodniczył w Katedrze Św. Mikołaja Mszy św. na rozpoczęcie Wielkiego Postu. Homilię wygłosił biskup pomocniczy Łukasz Buzun, który wezwał do pokuty, nawrócenia i przemiany, a także omówił trzy zagadnienia postu: jałmużnę, modlitwę i praktykę postu, powołując się na św. Jana Chryzostoma i orędzie papieża Leona XIII.
Krytyka liturgiczna: „Msza” Novus Ordo jako zaprzeczenie ofiary kalwaryjskiej
Artykuł opisuje uczestnictwo biskupów w „Mszy św.” rozpoczynającej Wielki Post. Należy od razu zaznaczyć, że rytuał używany w strukturze posoborowej (tzw. Msza Pawła VI, Novus Ordo) nie jest katolicką Liturgią. Jest to innowacja liturgiczna, która – jak wykazał arcybiskup Marcel Lefebvre – radykalnie zmieniła teologię Ofiary, redukując ją do „Wieczerzy Pańskiej” i wspólnotowego bankietu, pozbawiając przejawy adoracji i ofiarności. Msza Trydencka, ustabilizowana przez św. Piusa V po Soborze Trydenckim, jest jedyną prawdziwą, niezmienną formą ofiary Bożej w Kościele Łacińskim. Uczestnictwo w Novus Ordo stanowi grzech publiczny i wyklucza z komunii świętej, gdyż jest to udział w fałszywej liturgii, która bluźni ofierze Kalwarii.
Homilia bez nadprzyrodzenia: moralizm naturalny zamiast teologii łaski
Homilia biskupa Buzuna koncentruje się na trzech „zagadnieniach” – jałmużnie, modlitwie i poście – przedstawionych jako ludzkie wysiłki moralne. Brakuje w niej całkowicie kluczowych katolickich pojęć: ofiary, stanu łaski, konieczności bycia w łasce Bożej, roli Krwi Chrystusa w odpuszczeniu grzechów, związku między pokutą a odkupieniem. Mówi się o „budowaniu dobrej atmosfery ducha” i „dobrym słowie” – język jest psychologiczno-humanistyczny, a nie teologiczny. To typowe dla duszpasterstwa posoborowego, które zredukowało religię do etyki społecznej i wewnętrznego doświadczenia, całkowicie pomijając nadprzyrodzone realia: grzech oryginalny, konieczność chrztu, sakrament pojednania, stan łaski jako warunek zbawienia. W nauczaniu katolickim post to przede wszystkim „nastawienie na pokutę” (poenitentiam agite), ale zawsze w kontekście ofiary zjednoczonej z ofiarą Chrystusa na krzyżu, poprzez uczestnictwo w Mszy Świętej i sakramentach. Tutaj post jest sprowadzony do „skromności” i „uporządkowania czasu” – czysto naturalistyczna askesis, bez odniesienia do ofiary przebłagalnej.
Milczenie o Królestwie Chrystusa: zaprzeczenie encyklice Quas Primas
W całym artykule, a zwłaszcza w homilii, brakuje jakiegokolwiek odniesienia do królestwa Chrystusa nad narodami i społeczeństwami. Papież Pius XI w encyklice *Quas Primas* (1925) nauczał, że „nie można skuteczniej przyczynić się do odnowienia i utrwalenia pokoju, jak przywracając panowanie Pana naszego” i że „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi”. Biskup Buzun mówi o „sprawie, o którą walczymy wielka”, ale nie precyzuje, że jest to walka o uznanie prawa Chrystusa-Króla nad całym porządkiem społecznym, politycznym i ekonomicznym. Milczy o potępieniu zeświecczenia (laicyzmu), które Pius XI nazwał „zarazą” zatruwającą społeczeństwo. To milczenie jest objawem apostazji – współczesna hierarchia posoborowa unika nauczania o królestwie Chrystusa, bo to wymagałoby otwartego sprzeciwu wobec rewolucji liberalnej i masonerii, z którymi współpracuje.
Teologiczny relatywizm w interpretacji Ewangelii
Biskup Buzun powołuje się na Ewangelię, ale interpretuje ją w duchu modernistycznym. Mówi, że Chrystus „wzywa do nawrócenia”, ale nie precyzuje, że nawrócenie to konieczność wyboru między życiem wiecznym a potępieniem, że wymaga ono wiary katolickiej (extra Ecclesiam nulla salus) i odrzucenia herezji. W nauczaniu Piusa X w *Lamentabili sane exitu* (1907) potępiono błędne poglądy, że Ewangelie nie są historyczne, że Chrystus nie nauczał o swoim Bóstwie, że dogmaty są tylko interpretacją świadomości chrześcijańskiej. Homilia biskupa Buzuna jest dokładnym odzwierciedleniem tej herezji: redukuje naukę Chrystusa do ogólników moralnych, pozbawionych nadprzyrodzonego charakteru i wymogów wiary. To typowy przykład „duchowości” posoborowej, która zamiast głosić „całą wolę Bożą” (Act 20:27), wybiera wygodne, akceptowalne przez świat maksymy.
Milczenie o herezjach współczesnych: ekumenizm, wolność religijna, dialog
W artykule nie ma ani słowa o największych zagrożeniach dla wiary: ekumenizmie (który traktuje wszystkie religie jako równorzędne), wolności religijnej (potępionej przez Piusa IX w *Syllabus Errorum* jako błąd), dialogowi z schizmatykami i heretykami. Biskup Bryl i Buzun uczestniczą w strukturze, która oficjalnie praktykuje te błędy. Ich milczenie jest przemocą – jak mówi Pius IX w *Syllabus*, „Kościół powinien być oddzielony od Państwa” (błąd 55), a oni podlegają tej zasadzie. Ich homilia jest neutralna wobec błędów, co jest formą herezji przez milczenie (crypto-heretical silence).
Symbolika czasu: Wielki Post w sekcie posoborowej
Wspomniany Wielki Post w nowym rytuale jest całkowicie zdeformowany. Tradycyjny Wielki Post to czas surowej pokuty, postów, pokut, wyrzeczeń, intensywniejszej modlitwy, procesji, Stationes. W nowym rytuale to „czas nawrócenia”, ale bez konkretnych, wymagających praktyk, bez zniesienia mięsa przez cały czas, bez zmiany liturgii (Msza pozostała taka sama). To symbol: Kościół-ohyda spustoszenia (w rozumieniu Piusa X) zredukował czas łaski do „duchowego doskonalenia” bez ofiary i pokuty.
Kontekst sedewakantystyczny: biskupi heretycy tracą urząd automatycznie
Z perspektywy sedewakantyzmu (opartego na Bulli *Cum ex Apostolatus Officio* Pawła IV i nauczaniu św. Roberta Bellarmina), biskupi którzy publicznie i trwale odrzucają wiarę katolicką (np. uczestnicząc w invalidnej liturgii, głosząc herezje) tracą urząd *ipso facto*. Biskup Damian Bryl i Łukasz Buzun, uczestnicząc w Mszy Novus Ordo i głosząc homilie pozbawione katolickiej treści, popełniają publiczny błąd teologiczny i liturgiczny. Bellarmin nauczał, że „jawny heretyk nie może być Papieżem… dlatego jawny heretyk nie może być Papieżem” i że „jawni heretycy natychmiast tracą wszelką jurysdykcję”. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917) stanowi: „Publicznie odstępuje od wiary katolickiej” – co dokładnie opisuje działanie tych biskupów. Dlatego ich urzędy są wakujące, a oni są prywatnymi osobami, bez żadnej władzy w Kościele.
Brak nauczania o ofierze i sakramentach: zaprzeczenie *Lamentabili sane exitu*
W homilii nie ma mowy o Mszy Świętej jako ofierze przebłagalnej, o konieczności bycia w stanie łaski do przyjęcia Komunii, o sakramencie pojednania jako warunku. To jest dokładnie to, co Pius X potępił w *Lamentabili*: „Sakramenty mają tylko przypominać człowiekowi o obecności zawsze dobroczynnego Stwórcy” (propozycja 41) oraz „Nie ma podstaw, aby uznać, że obrzęd sakramentu bierzmowania był w użyciu u Apostołów” (propozycja 44). Współczesna praktyka posoborowa traktuje sakramenty jako „znaki wspólnoty”, a nie środki łaski. Biskup Buzun mówi o „dobrym słowie” zamiast o konieczności wyrzeczenia się grzechu w spowiedzi. To herezja.
Zakończenie: apostazja w działaniu
Artykuł z eKAI.pl przedstawia typową scenę z życia sekty posoborowej: biskupi (heretycy) sprawują „liturgię” (invalidną), głoszą homilie (pozbawione katolickiej treści), a wierni są prowadzeni w błąd, wierząc, że uczestniczą w katolickim obrzędzie. To jest esencja apostazji – zachowanie form przy zniszczeniu treści. Zgodnie z *Quas Primas*, „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych”, ale wymaga ono publicznego wyznania wiary i odrzucenia herezji. Nic z tego nie ma w opisanej Mszy. Wierni są wezwani do „postu i skromności”, ale nie do walki o Królestwo Chrystusa przeciwko masonerii, komunizmowi i secularizmowi. To jest duchowa kapitulacja.
Prawda katolicka: Wielki Post to czas ofiary, pokuty, wyrzeczenia się grzechu, intensywnej modlitwy, Stationes, Mszy Trydenckiej, spowiedzi, Eucharystii. Msza Novus Ordo jest invalidna i heretycka. Biskupi publicznie odstępujący od wiary (poprzez herezje liturgiczne i teologiczne) tracą urząd *ipso facto*. Nie należy uczestniczyć w ich ” Mszy” ani słuchać ich kazań, które są bluźnierstwem. Należy odzyskać tradycyjną Liturgię i nauczanie Kościoła sprzed 1958 roku.
Za artykułem:
18 lutego 2026 | 21:17Kalisz – bp Bryl przewodniczył Mszy św. rozpoczynającej Wielki Post (ekai.pl)
Data artykułu: 18.02.2026
