Portal eKAI.pl (18 lutego 2026) publikuje homilię „biskupa” Aleksandra Jazłowieckiego z okazji Środy Popielcowej w opolskiej katedrze. Przedmiotem wypowiedzi jest Wielki Post jako czas „decyzji podejmowanej nie jutro, nie pojutrze, ale od dzisiaj” oraz „przemiany serca”. „Biskup” podkreśla, że fundamentem nawrócenia jest „uznanie własnej słabości i zaufanie Bogu”, a drogami przemiany wymienia „szczery żal za grzechy, modlitwę, jałmużnę i post”. W kontekście wojny w Ukrainie mówi o „wierze poddawanej próbie”, prosząc o modlitwę, aby cierpienie „nie prowadziło do utraty wiary”. Wzywa do współpracy z łaską, by „zmienić się od dzisiaj”. Taka koncepcja nawrócenia, pozbawiona sakramentalnego kontekstu i redukowana do psychologicznej decyzji, jest typowym przejawem modernizmu, który zniszczył katolicką rozumienie pokuty i odnowy duchowej.
Redukcja nawrócenia do subiektywnej decyzji psychologicznej
„Biskup” Jazłowiecki przedstawia nawrócenie jako „decyzję podejmowaną od dzisiaj”, jako „przemianę serca” opartą na „uznaniu własnej słabości i zaufaniu Bogu”. To sformułowanie, choć pozornie pobożne, jest niebezpiecznym uproszczeniem, które całkowicie przemilcza sakramentalny charakter nawrócenia w katolickiej teologii. Prawdziwe nawrócenie, zgodnie z niezmienną doktryną Kościoła, to przede wszystkim sakrament pokuty (spowiedź), w którym grzesznik, przez akt skruchy, wyznanie grzechów i zadośćuczynienie, otrzymuje od Boga odpuszczenie winy i zobowiązań do pokuty (Can. 897–903 Kodeksu Prawa Kanonicznego 1917). Św. Pius X w encyklice *Pascendi Dominici gregis* potępił modernistów, którzy „pod pozorem poważniejszej krytyki” zmierzają do „skażenia” dogmatów. Redukcja nawrócenia do wewnętrznej decyzji, bez konieczności skruchy przed kapłanem jako sędzią, jest herezją, która podważa samą istotę sakramentu ustanowionego przez Chrystusa (J 20,22–23).
Post jako „niezapominanie o Panu Bogu” – banalizacja ascetyki
„Kiedy poszczę, nie mogę zapomnieć o Panu Bogu” – tak cytuje „biskup” świadectwo wiernego. To sformułowanie redukuje post do psychologicznego przypomnienia o Bogu, podczas gdy katolicka ascetyka widzi w poście przede wszystkim ofiarę złożoną Bogu, środek pokuty i znak pokory. Encyklika *Quas Primas* Piusa XI przypomina, że „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe” i że poddani Jego królowi „przygotowują się przez pokutę”. Post, jako część pokuty, ma charakter ofiarny i zadośćuczynny, nie tylko „przypominający”. Św. Pius IX w *Syllabus Errorum* potępił błąd, że „prawa moralne nie potrzebują boskiej sankcji” (błąd 56). Redukcja postu do „niezapominania” jest przejawem naturalizmu, który usuwa nadprzyrodzony wymiar ascetyki.
Pominięcie publicznego panowania Chrystusa Króla nad społeczeństwem
Homilia skupia się wyłącznie na indywidualnym „zmienieniu serca”, przemilczając fundamentalną katolicką doktrynę o panowaniu Chrystusa nad całym społeczeństwem. Pius XI w *Quas Primas* naucza, że „Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi” i że „państwa mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa i Jego słuchać”. Wzywa on władców, by „wszystkie stosunki w państwie układały się na podstawie przykazań Bożych”. „Biskup” Jazłowiecki nie wspomina o tym, że Wielki Post to także czas publicznej pokuty za grzechy społeczne, w tym za odrzucenie prawa Bożego w prawie państwowym. To milczenie jest symptomaticzne dla soborowego ekumenizmu, który redukuje królestwo Chrystusa do sfery prywatnej, podczas gdy *Syllabus Errorum* Piusa IX potępia błąd, że „Kościół nie ma prawa definiować, że religia katolicka jest jedyną prawdziwą” (błąd 21) i że „państwo może oddzielić się od Kościoła” (błąd 55).
Wojna jako „wypróbowanie” – brak teodicei i publicznej pokuty
Mówiąc o wojnie w Ukrainie, „biskup” określa ją jako „wielkie wypróbowanie”, w którym ludzie „pytają, kiedy się skończy”. To sformułowanie, choć humanitarne, jest teologicznie niekompletne. Katolicka teodaicea widzi w wojnie karę za zbiorowe grzechy narodów (por. 2 Krl 17,7–23; 24,18–20). Pius XI w *Quas Primas* wskazuje, że „gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… musiało być wstrząśnięte całe społeczeństwo”. Brak wezwania do publicznej pokuty za odrzucenie prawa Bożego, za ekumenizm, za moralną zepsutość, jest przejawem modernistycznego relatywizmu. *Lamentabili sane exitu* św. Piusa X potępia błąd, że „Chrystus nie ogłosił żadnej określonej całościowo nauki” (błąd 59). Jeśli wojna jest tylko „wypróbowaniem”, a nie konsekwencją grzechów, to gdzie jest miejsce dla nawrócenia życia publicznego według prawa naturalnego i objawienia?
Symbolika popiołu pozbawiona wymiaru teologicznego
„Biskup” Czaja mówi o popiole jako znaku „gotowości podjąć wielkopostną pokutę”. To prawda, ale niepełna. Symbolika popiołu ma głęboko teologiczne uzasadnienie: „Popiół” (hebr. *‘eper*) w Starym Testamencie oznacza słabość, przemijanie (Księga Hioba 30,19), a także pokutę (Ezd 9,6). W Rzymskim Rytuale znak popiołu to przypomnienie: „Pamiętaj, żeś proch i w proch się obrócisz” (Memento, homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris). To wezwanie do nawrócenia w obliczu śmierci i sądu ostatecznego. „Biskup” nie wspomina o sądzie Bożym, o wieczności, o konieczności łaski. To typowe dla soborowego humanitaryzmu, który redukuje religię do etyki społecznej, podczas gdy Pius IX w *Syllabus* potępił błąd, że „prawa moralne nie potrzebują boskiej sankcji” (błąd 56).
Bez sakramentu spowiedzi – nawrócenie iluzoryczne
Cała homilia milczy o sakramencie spowiedzi jako koniecznym warunku odpuszczenia grzechów ciężkich. „Szczery żal za grzechy, modlitwa, jałmużna i post” – to listy środków, które same w sobie nie usuwają grzechu. Św. Pius X w *Lamentabili* potępił błąd, że „Kościół bardzo powoli przyzwyczaił się do pojęcia grzesznika, którego Kościół rozgrzesza swoim autorytetem” (błąd 46). Prawdziwe nawrócenie wymaga wyznania grzechów kapłanowi (J 20,22–23), który w imieniu Kościoła udziela odpuszczenia. Bez tego „przemiana serca” jest jedynie subiektywnym uczuciem, nie gwarancją łaski. To modernistyczne zaprzeczenie sakramentu jest bezpośrednim atakiem na ofiarę Kalwarii, która jest obecna w sakramentach.
Pragnienie „zmiany od dzisiaj” – odrzucenie łaski na rzecz wolnej woli
„Od dzisiaj” – to hasło brzmi pobudzająco, ale w kontekście soborowym oznacza wezwanie do samodoskonalenia, do „współpracy z łaską” pozbawionej konieczności sakramentów. Katolicka doktryna uczy, że łaska usprawiedliwiająca jest darem Bożym, nie efektem ludzkiej decyzji (Council of Trent, sess. VI, can. 1). Pius IX w *Syllabus* potępił błąd, że „wiara jest sprzeczna z rozumem” (błąd 4) i że „objawienie jest niedoskonałe” (błąd 5). „Biskup” sugeruje, że człowiek sam może się „zmienić”, współpracując z łaską – to semipelagianizm, który Pius V i Pius IX potępiali. Prawdziwe nawrócenie zaczyna się od łaski przywołującej, nie od ludzkiej decyzji.
Brak odwołania do niezmiennego prawa Bożego i jego konsekwencji społecznych
Homilia nie wspomina o prawie Bożym jako normie życia indywidualnego i społecznego. Pius XI w *Quas Primas* mówi, że „prawo Boże nienaruszone musi pozostać” i że „państwa powinny układać stosunki na podstawie przykazań Bożych”. „Biskup” redukuje nawrócenie do sfery prywatnej, co jest zgodne z soborowym ideologiem, który chciał „odwrócić uwagę od modernizmu” (patrz plik *Fałszywe objawienia fatimskie*). To milczenie o prawie Bożym jest niebezpieczne: bez normy obiektywnej „przemiana serca” staje się subiektywnym uczuciem, które może prowadzić do moralnego relatywizmu, potępianego przez Piusa IX w *Syllabus* (błęd 56–59).
Wojna jako okazja do wzrostu wiary – pominięcie publicznej pokuty
„Biskup” prosi, aby cierpienie „nie prowadziło do utraty wiary” i wyraża nadzieję, że „owoce tej gorzkiej próby przyniosą więcej Boga w sercach”. To pobożne życzenie, ale pozbawione konkretów. Katolicka tradycja widzi w wojnie karę za zbiorowe grzechy i wezwanie do publicznej pokuty (np. procesje pokutne, upamiętnienia grzegorzańskie). Pius XI w *Quas Primas* podkreśla, że „gdy Boga usunięto z praw i z państw… musiało być wstrząśnięte całe społeczeństwo”. Brak wezwania do publicznego uznania grzechów narodowych (abort, bluźnierstwo, odrzucenie prawa Bożego) jest przejawem modernistycznego unikania „kontrowersji”. To właśnie taka „taktka” sprawiła, że „Kościół Boży… oddaje bezustanku pokarm duchowy”, ale „ludzie… stali się wygnańcami z Jego Królestwa” (*Quas Primas*).
Konieczność sakramentu spowiedzi – jedyna droga odpuszczenia grzechów ciężkich
Aby zakończyć, należy przypomnieć niezmienną doktrynę: nawrócenie serca, o którym mówi „biskup”, jest niemożliwe bez sakramentu spowiedzi. Św. Pius X w *Lamentabili* potępił błąd, że „Kościół bardzo powoli przyzwyczaił się do pojęcia grzesznika, którego Kościół rozgrzesza swoim autorytetem” (błąd 46). W rzeczywistości Kościół od zawsze nauczał, że „kapłanowie mają moc odpuszczania grzechów” (Council of Trent, sess. XIV, can. 1). „Biskup” Jazłowiecki, przemilczając ten sakrament, prowadzi wiernych w błąd, sugerując, że „przemiana serca” może nastąpić bez konieczności wyznania grzechów kapłanowi. To herezja, która niszczy fundamenty duchowości katolickiej. Prawdziwy Wielki Post to czas, w którym „duchowny… niechaj zasiada na sędziowskim miejscu, aby słuchać wyznań” (Rzymski Rytuał, Rytus Pokuty). Bez tego „od dzisiaj” jest iluzją.
Za artykułem:
18 lutego 2026 | 22:10Bp Jazłowiecki: Pan Bóg daje nam okazję, aby się zmienić (ekai.pl)
Data artykułu: 18.02.2026
