Portal „Gość Niedzielny” (17 lutego 2026) promuje szeroką gamę wielkopostnych inicjatyw duchowych online, przygotowanych przez różne środowiska kościelne. Wśród nich znajdują się m.in.: „Wielki Post z ‘The Chosen’” – rozważania oparte o fragmenty serialu o życiu Jezusa; kurs „Z niemocy do życia – 12 kroków do wolności” łączący duchowość ignacjańską z metodą dwunastu kroków; rekolekcje dominikańskie „Od niewoli do wolności” oraz cykl „Wielka Moc Miłości” z ks. Markiem Dziewieckim i psychoterapeutą Michaelem Piekarą. Wszystkie propozycje są przedstawiane jako wartościowe uzupełnienie przeżywania czasu postu, a ich twórcy podkreślają potrzebę „wolności”, „odkrywania sprawczości” i „świadomego patrzenia na Boga i siebie z miłością”.
Teza: Te pozornie pobożne inicjatywy są w rzeczywistości przejawem głębokiej apostazji, synkretyzmu i modernizmu, które – zamiast prowadzić do prawdziwego nawrócenia i pokuty – zatruwają duszę katolicką naturalistyczną psychologią, ekumenizmem i subiektywnym doświadczeniem, oddalając wiernych od niezmiennej wiary i Tradycji Kościoła sprzed 1958 roku.
Poziom faktograficzny: Źródła skażone herezją
Wszystkie promowane inicjatywy pochodzą od struktur, które – z perspektywy integralnej wiary – są zdradzieckimi organizacami posoborowymi. Dominikanie.pl, portal „Gość Niedzielny”, a także wszyscy wymienieni „ksiądza” (ks. Marek Dziewiecki, o. Benedykt Malewski OP, o. Krzysztof Pałys OP, o. Radosław Więcławek OP) są członkami sekty neo-kościelnej, która odrzuca niezmienny Magisterium. Ich autorytet jest zerowy, ponieważ – zgodnie z nauczaniem św. Roberta Bellarmina i bulli Cum ex Apostolatus Officio – heretycy (a współcześni „biskupi” i „papieże” są jawnymi heretykami) tracą wszelką jurysdykcję ipso facto. Zatem ich „rekolekcje” i „kursy” są pozbawione wszelkiej mocy duchowej i stanowią jedynie działalność duszpasterską bezprawną.
Serial The Chosen jest produkcją środowisk ewangelikalnych i neokatolickich, które – jak wykazał Pius IX w Syllabus of Errors – promują błędy indyferentyzmu i relatywizmu (potępione błędem nr 15: „Każdy człowiek jest wolny wyznawać jaką religię chce”). Serial ten, choć popularny, przedstawia Chrystusa przez pryzmat współczesnego naturalizmu, często redukując Jego boskość i cel zbawienia. Korzystanie z takiego materiału w kontekście wielkopostnych rozważań jest niedopuszczalne, ponieważ wprowadza podatne na herezje umysły do ekumenicznego chaosu.
Poziom językowy: Duchowość psychologiczna zamiast ascetyki
Język artykułu i opisów inicjatyw jest charakterystyczny dla modernistycznej „duchowości” Soboru Watykańskiego II. Dominują hasła: „wolność”, „niemoc”, „życie na autopilocie”, „świadome patrzenie”, „odkrywanie sprawczości”, „wsparcie”, „bezpieczne miejsca pomocy”. To język psychologii laickiej, a nie teologii katolickiej. W tradycyjnym katolicyzmie Wielki Post to czas pokuty, postu, odrzucenia grzechu, walki z sobą – a nie „rozwijania potencjału” czy „odkrywania wolności serca” w rozumieniu nowożytnym. Brakuje kluczowych pojęć: peccatum (grzech), poenitentia (pokuta), jejunium (post), satisfactio (zadośćuczynienie), sacrificium (ofiary). To milczenie nie jest przypadkowe – jest objawem apostazji, o której pisał św. Pius X w Pascendi Dominici Gregis, wskazując, że moderniści „wyrzucają z wiary wszystko, co jest nadprzyrodzone”.
Poziom teologiczny: Redukcja wiary do subiektywnego doświadczenia
1. Synkretyzm z psychologią laicką. Kurs „12 kroków” bezpośrednio czerpie z programów typu Alcoholics Anonymous, które – choć mogą mieć pewne podobieństwa do ascetyki – są zbudowane na filozofii naturalistycznej i deistycznej, pozbawionej koncepcji łaski, sakramentu pokuty i konieczności Kościoła. Łączenie ich z „duchowością ignacjańską” jest Profanacją. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabus (błąd nr 57): „Nauka filozoficzna i moralna oraz prawa cywilne mogą i powinny pozostawać oderwane od boskiego i kościelnego autorytetu”. To właśnie dzieje się w tych kursach – psychologia staje się normą, a wiara – dodatkiem.
2. Ekumenizm przez serial. Serial The Chosen jest produktem niekatolickim. Korzystanie z niego w kontekście katolickich rozważań wielkopostnych jest formą ekumenizmu, który Pius IX potępił jako błąd (nr 18: „Protestantyzm jest jedynie inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej”). Kościół nie może „współpracować” z heretykami w sprawach religijnych bez zdrady wiary.
3. Brak wymiaru ofiary i sprawiedliwości. W opisie nie ma mowy o Mszy Świętej jako ofierze przebłagalnej, o konieczności uczestnictwa w niej, o pokucie za grzechy. Zamiast tego – „rozwijanie relacji z Bogiem”, „wsparcie”, „solidarność”. To jest duchowość bez krzyża, bez ofiary, bez sprawiedliwości Bożej. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i odnosi się do rzeczy duchowych… wymaga od swoich zwolenników… aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”. Żadna z promowanych inicjatyw nie mówi o krzyżu, o ofierze, o konieczności stania się „niewolnikiem Chrystusa” (por. Rz 6,22).
4. Subiektywizm i relatywizm. Wszystkie propozycje opierają się na „doświadczeniu”, „własnej drodze”, „odkrywaniu”. To jest dokładnie to, co potępił Pius X w Lamentabili sane exitu (propozycja 25: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw”). Wiara katolicka opiera się na obiektywnej prawdzie objawionej, a nie na subiektywnym odczuciu.
Poziom symptomatyczny: Owoce soborowej rewolucji i apostazji
Te inicjatywy są typowym przejawem „duchowości” po Soborze Watykańskim II, który – jak wykazał Pius IX w Syllabus (błąd nr 80) – był błędem, że „Rzymski Papież może i powinien pojednać się z postępem, liberalizmem i nowoczesną cywilizacją”. W Kościele nowożytnym następuje:
– Redukcja wiary do psychologii (kursy „wolności”, „odkrywania siebie”).
– Ekumeniczny kompromis (korzystanie z materiałów niekatolickich).
– Zanik ascetyki i pokuty (brak postu, wyrzeczeń, skupienie na „wsparciu”).
– Laicyzacja duchowości (psychoterapeuta jako współprowadzący rekolekcje).
– Kult jednostki i jej doświadczeń zamiast kultu Bożego i Kościoła.
Jak mówił św. Pius X: „Wszystkie herezje wywodzą się z jednego źródła: z dążenia do zaspokojenia własnej pyszy, do zyskania sławy, do zdobycia wpływów, do zysku, do zadowolenia własnych namiętności” (Pascendi Dominici Gregis). Te „rekolekcje” służą zaspokojeniu psychologicznych potrzeb, a nie zbawieniu dusz.
Prawdziwa droga Wielkiego Postu w Kościele katolickim
Prawdziwi katolicy, trzymający się niezmiennej wiary sprzed 1958 roku, powinni:
1. Unikać struktur posoborowych – ich „rekolekcji”, „modlitw”, „kursów” są skażone herezją.
2. Szukać prawdziwych kapłanów – sedewakantystycznych lub tradycyjnych (jeśli są jeszcze wyświęceni prawidłowo przed 1968 rokiem).
3. Uczestniczyć w Mszy Trydenckiej – jedynej prawdziwej Ofierze, gdzie Chrystus jest ofiarowany w sposób niekrwawy, a nie „pamięci Wieczerzy Pańskiej” w stylie nowożytnym.
4. Praktykovać tradycyjne pobożności: różaniec (w tradycyjnej formie), Droga Krzyżowa (w tradycyjnym wydaniu, z medytacjami św. Alojzego Gonzagi czy św. Franciszka z Asyżu), rozważania z Imitatio Christi.
5. Czytać pisarzy katolickich sprzed 1958: św. Pius X, św. Pius IX, św. Tekla, św. Francziszek de Sales, św. Ignacy Loyola (w oryginale), św. Tomasz z Akwinu (w kwestiach teologicznych).
6. Post i wyrzeczenie – nie jako „rozwój osobisty”, ale jako pokuta za grzechy, naśladownictwo Chrystusa, walka z sobą.
7. Wyznać grzechy prawdziwemu spowiednikowi – który wyznaje wiarygodną formułę skruchy i ma moc związania i rozwiązywania (nie zaś „rozważania” w grupach).
Konkluzja: Inicjatywy promowane przez „Gość Niedzielny” są duchowym trucizną. Zamiast prowadzić do nawrócenia, utrwalają w naturalizmie, subiektywizmie i ekumenizmie. Czas Wielkiego Postu to czas odnajdywania się w Chrystusie – nie przez seriale, psychologię czy „kroki”, ale przez pokutę, sakramenty, tradycyjną liturgię i wierność niezmiennej wiary. W czasach apostazji jedynym bezpiecznym schronieniem jest Kościół katolicki sprzed Soboru Watykańskiego II, którego struktury – choć prześladowane – zachowują pełnię prawdy i łaski. Wszystko inne jest bałwochwalstwem i świętokradztwem.
Za artykułem:
Wielki Post 2026: Rekolekcje i inicjatywy duchowe online (gosc.pl)
Data artykułu: 17.02.2026
