Portal „Gość Niedzielny” publikuje wywiad z amerykańskim politologiem Alexanderem Motylem, w którym analizuje możliwość zamachu stanu w Rosji i zakończenie wojny z Ukrainą. Artykuł przedstawia czysto naturalistyczną, sekularyzowaną wizję polityki, całkowicie wykluczającą prymat Boga, moralność chrześcijańską i panowanie Chrystusa Króla nad narodami. Stanowi to typowy przykład współczesnego myślenia, które, odcinając się od niezmiennego Magisterium Kościoła, popada w pułapkę liberalnego i modernistycznego redukcjonizmu.
Redukcja polityki do kategorii czysto naturalnych i interesów
Artykuł Motyla operuje wyłącznie kategoriami siły, interesów elit, psychologii władcy i materialnych korzyści. Rozważa szanse zamachu stanu, opierając się na statystykach („33 proc.”), analizie strat wojennych i korzyściach gospodarczych dla części społeczeństwa. Jego wizja świata to świat bez transcendencji, gdzie jedynymi czynnikami są ludzka racjonalność (lub jej brak), walka o władzę i ekonomiczne pobudki. Pomija w zupełności pytanie o sprawiedliwość, moralność wojny, grzech, czy Boży ład w społeczeństwie. Taka redukcja jest bezpośrednim odzwierciedleniem zasadniczego błędu modernizmu potępionego przez Piusa IX w Syllabusu Błędów (błęd 24, 42, 55, 57) i św. Piusa X w *Lamentabili sane exitu* (błęd 58, 59). Polityka, oderwana od prawa Bożego i eklezjalnej instrukcji, staje się areną bezwzględnej walki, gdzie „moc jest prawem” (błęd 60 Syllabusu), a nie sługą prawa moralnego.
Język pozbawiony etyki i transcendencji
Ton artykułu jest chłodno-analityczny, wręcz technokratyczny. Mówi o „stracie 1,25 miliona zabitych i rannych” jak o danych statystycznych, o „nowej klasie średniej” czerpiącej korzyści z wojny, o „fikcyjnym zwycięstwie”. Brak jest jakiegokolwiek odniesienia do godności osoby ludzkiej stworzonej na obraz Boga, do tragizmu grzechu, do cierpienia jako drogi do zjednoczenia z Chrystusem. Język ten jest objawem głębokiej sekularyzacji, gdzie człowiek jest redukowany do bytu politycznego czy ekonomicznego. W katolickiej analizie społecznej, nawet najgłębsza, muszą być obecne kategorie grzechu, łaski, odkupienia i ostatecznego celu człowieka – chwały Boga. Milczenie o tym jest samą apostazją.
Teologiczne i doktrynalne zaprzeczenie
Analiza Motyla jest sprzeczna z fundamentalną katolicką doktryną o państwie i społeczeństwie. Papież Pius XI w *Quas Primas* naucza jednoznacznie: „Panowanie Jego [Chrystusa] obejmuje także wszystkich niechrześcijan… Jego królestwo… rozciąga się na wszystkie sprawy ludzkie” (motyw przewodni encykliki). Królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe”, ale jego władza jest „nieograniczona” i obejmuje „wszystkie sprawy doczesne”. Artykuł, traktujący politykę jako autonomiczną sferę bez odniesienia do Chrystusa Króla, odrzuca tę niezmienną prawdę. Ponadto, całkowity brak rozważania moralnej natury wojny (justa causa, proporcjonalność, zamiar) oraz celów politycznych w świetle prawa naturalnego i objawionego, czyni analizę nie tylko niewystarczającą, ale moralnie nieodpowiedzialną z punktu widzenia katolickiego. Kościół, ustanowiony przez Chrystusa jako „społeczność doskonała”, ma prawo i obowiązek nauczania w sprawach moralnych i społecznych (kodeks prawa kanonicznego, can. 747 §1). Milczenie o tym jest zdradą misji Kościoła.
Symptomatologia apostazji współczesnego myślenia
Ten artykuł jest symptomem systemowej choroby: wykluczenia Boga z sfery publicznej. Jest to dokładnie to, co Pius IX potępiał jako błąd nº 55: „Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła”. I błąd nº 42: „W przypadku konfliktu między prawami dwóch władz, prawo cywilne ma pierwszeństwo”. Motyl, analizując politykę Rosji i Zachodu, całkowicie ignoruje prawa Boże, jakby istniały tylko prawa narodów czy interesów państwowych. To jest owoc soborowej rewolucji i hermeneutyki ciągłości, która zepchnęła Chrystusa Króla na margines życia publicznego. Prawdziwa analiza polityczna, z perspektywy wiary, musi pytać: czy dane państwo, przywódca czy decyzja służą Bożemu łasowemu ładowi? Czy promują królestwo Chrystusa? Czy są zgodne z Jego prawem? Bez tych pytań analiza jest niewystarczająca i grzechem zaniedbania.
Prawda katolicka vs. błąd modernizmu
Prawdziwa nauka społeczna Kościoła, wyłożona w encyklikach od Rerum Novarum po Quadragesimo Anno, zawsze postawiła na pierwszym miejscu regnum Christi. Wszelka władza pochodzi od Boga i ma służyć Jego prawu i chwale. Jak naucza Pius XI w Quas Primas: „jeżeli ludzie prywatnie i publicznie uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”. Analiza Motyla, skupiona na machinach władzy i interesach materialnych, jest przeciwieństwem tej wizji. Jest to myślenie pogańskie, choć prowadzone przez intelektualistę w cywilizacji zachodniej ukształtowanej przez chrześcijaństwo.
Konkluzja: Apostazja jako brak odwołania do Chrystusa Króla
Artykuł nie jest jedynie błędem politycznym. Jest objawem głębokiej duchowej choroby: wyobcowania od Chrystusa. W obliczu potencjalnego zamachu stanu w Rosji – wydarzenia o ogromnych konsekwencjach dla milionów ludzi – nie padają słowa o modlitwie, o sakramentach, o wierności wierzących, o roli Kościoła jako nawrócenia narodów. To milczenie jest oskarżeniem dla współczesnego „katolicyzmu”, który tak często zredukowany został do kwestii społecznych i politycznych, pozbawiając je nadprzyrodzonego sensu. Prawdziwa nadzieja dla Rosji i świata nie leży w zamachach stanu czy dyplomacji, ale w publicznym i prywatnym uznaniu Chrystusa za Króla. Jak pisał Pius XI: „Nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. Artykuł Motyla, choć może merytoryczny w swojej wąskiej sferze, jest kolejnym dowodem na to, że świat – i często nawet ci, którzy się katolikami nazywają – żyją w zaprzeczeniu tej fundamentalnej prawdzie.
Za artykułem:
Kto wysadzi Putina z siodła? Mówi wybitny amerykański politolog prof. Alexander Motyl (gosc.pl)
Data artykułu: 19.02.2026
