Portal eKAI.pl informuje o organizacji przez Konferencję Episkopatu Polski Dnia Modlitwy i Solidarności z Osobami Skrzywdzonymi (DMiS), który ma się odbyć w pierwszy piątek Wielkiego Postu 2026 roku. Inicjatywa promuje modlitwę, Drogi Krzyżowe z rozważaniami oraz programy terapeutyczne, takie jak „Od łez do łaski” (Grief to Grace), mające pomóc osobom doświadczającym przemocy seksualnej w „przepracowaniu traumy”. Współpracują w tym ks. Łukasz Niepsuj, abp Wojciech Polak, siostry albertynki oraz organizacje jak „Zranieni w Kościele”. Artykuł podkreśla wagę „bliskości”, „solidarności” i „wrażliwości”, całkowicie pomijając sakramentalne, moralne i doktrynalne aspekty cierpienia i zbawienia.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Portal przedstawia Dni Modlitwy i Solidarności jako głównie akt empatii i wsparcia społecznego. „Modlitwa tego dnia jest – jak zwrócił na to uwagę abp Wojciech Polak – sposobem stanięcia obok człowieka, który niesie swój ból w samotności”. To język psychologii humanistycznej, a nie teologii. Prawdziwa misja Kościoła, zgodnie z niezmienną doktryną, to „przywracanie panowania Pana naszego” i prowadzenie dusz do zbawienia przez sakramenty, pokutę i łaskę. Pius XI w encyklice Quas primas nauczał, że Królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe” i że Chrystus „panuje w umyśle człowieka, którego obowiązkiem jest z zupełnym poddaniem się woli Bożej przyjąć objawione prawdy”. Redukcja Kościoła do grupy wsparcia, która „nie zostawia nikogo samego”, ale nie wymaga nawrócenia, jest zaprzeczeniem eklezjologii katolickiej. Kościół nie jest stowarzyszeniem humanitarnym, ale społeczeństwą doskonałą założoną przez Chrystusa dla zbawienia duszy – co wymaga ortodoksji i świętości, nie tylko solidarności.
Język psychologiczny jako zaprzeczenie łaski
Artykuł jest nasycony terminologią psychologiczną: „przepracować traumę”, „wsparcie”, „bliskość”, „wrażliwość”, „zraniony”. To język całkowicie obcy duchowości katolickiej, która mówi o grzechu, pokucie, łasce i uzdrowieniu duchowym. W katolicyzmie cierpienie ma sens ofiarny i zbawienny, gdy jest zjednoczone z męką Chrystusa; nie jest jedynie „traumą” do „przepracowania”. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane exitu potępił modernistyczne tendencje do redukowania religii do doświadczenia psychologicznego (propozycje 25-26: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” i „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej”). Program „Grief to Grace” – pochodzący z psychologii, a nie z katolickiej ascetyki – jest przykładem tej herezji. Zamiast prowadzić do sakramentu spowiedzi i odpuszczenia, oferuje techniki terapeutyczne, co jest sprzeczne z nauczaniem św. Piusa X, że „Kościół nie może pod żadnym względem oceniać poglądów o umiejętnościach ludzkich” (propozycja 5), gdyż wiarygodność objawienia jest absolutna.
Brak wymiaru sakramentalnego i moralnego
Najbardziej niepokojącym milczeniem w artykule jest całkowite pominięcie sakramentów, grzechu ciężkiego i konieczności sprawiedliwości. W przypadku przestępstw seksualnych katolicka moralność wymaga: 1) uznania czynu za grzech ciężki przeciwko szóstemu przykazaniu, 2) pokuty, 3) sakramentalnego rozgrzeszenia przez kapłana, 4) naprawienia szkód (w tym karania sprawcy). Artykuł nie wspomina o żadnym z tych elementów. Zamiast tego mówi o „wsparciu”, „solidarności” i „edukacji”. To jest herezja pelagianizmu, który redukuje zbawienie do ludzkich działań. Pius IX w Syllabus errorum potępił błąd, że „wszystkie prawdy religii pochodzą z natury ludzkiej” (błąd 4) i że „wiara Chrystusa jest w sprzeczności z rozumem” (błąd 6). Tutaj wiara jest zredukowana do działań społecznych, a łaska – do psychologicznego wsparcia. Milczenie o sakramencie pojednania jest szczególnie zbrodnicze, gdyż dla osoby skrzywdzonej kluczowe jest uzyskanie odpuszczenia grzechów, a nie tylko „przepracowanie traumy”. To demaskuje modernistyczną apostazję episkopatu polskiego, który woli „dialog” i „wsparcie” niż głoszenie prawdy o grzechu i łasce.
Symptomatologia soborowej apostazji
Inicjatywa DMiS jest typowym owocem rewolucji soborowej i systemowej apostazji, o której pisał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis. Współpraca z organizacjami jak „Zranieni w Kościele” (często antykościelnych, promujących relatywizm) i użycie wątpliwego obrazu „Ecce Homo” Brata Alberta (kontrowersyjnego ze względu na nadmierny emocjonalizm i brak tradycyjnej pobożności) pokazuje synkretyzm i upadek. Ksiądz Łukasz Niepsuj prowadzi program „Grief to Grace”, który jest techniką terapeutyczną, niekatolicką – to właśnie taka „nowość” potępiana przez Piusa X jako „fałszywe dążenie do nowości” (Lamentabili, propozycja 1). Duchowny, który zamiast głosić Ewangelię i udzielać sakramentów, promuje psychologię, jest zdrajcą urzędu. Ponadto, akcja wspiera się na TVP – państwowej telewizji, która od lat promuje antykatolickie wartości. To współpraca z „synagogą szatana”, o której ostrzegał Pius IX w Syllabus i liście do pruskich biskupów. Milczenie o konieczności publicznego panowania Chrystusa Króla (czego uczył Pius XI w Quas primas) i o prawach Bożych nad prawami człowieka jest właśnie tym „zeświecczeniem”, za które Pius IX potępił błąd 77: „W obecnych czasach nie jest już korzystne, aby religia katolicka była uważana za jedyną religię państwa”. DMiS nie mówi o Chrystusie Królu, tylko o „solidarności” – to jest dokładnie odwrócenie uwagi od apostazji modernistycznej na zewnętrzne problemy.
Podsumowanie: Dni Modlitwy i Solidarności z Osobami Skrzywdzonymi, zorganizowane przez episkopat polski, są kolejnym dowodem na całkowite duchowe bankructwo struktur posoborowych. Zamiast prowadzić grzeszników do spowiedzi, pokuty i łaski, oferują im psychologię i „solidarność”. To herezja pelagianizmu, redukcja zbawienia do działań humanitarnych i całkowite zaprzeczenie niezmiennej katolickiej doktryny o sakramentach, grzechu i łasce. Wierni powinni odrzucić taką „duchowość” i powrócić do Tradycji, gdzie jedynym lekarstwem na cierpienie jest Krzyż Chrystusa, spowiedź i Msza Święta.
Za artykułem:
skrzywdzeni w kościeleDzień modlitwy i solidarności z Osobami Skrzywdzonymi (ekai.pl)
Data artykułu: 19.02.2026
