Portal The Pillar (14 lutego 2026) informuje o odcinku podcastu „The Pillar Podcast” z JD Flynn i Ed. Condon, poświęconym pytaniu kanonicznemu od słuchaczy oraz tematyce „scatologii i eschatologii”. Prezentowany materiał to kolejny przykład głębokiej duchowej zgnilizny i teologicznego bankructwa współczesnych struktur okupujących Watykan, gdzie zamiast nauczania katolickiej wiary prowadzona jest pusta gadanina, całkowicie odcinająca się od niezmiennego Magisterium Kościoła.
Poziom faktograficzny: Pustka informacyjna i biurokratyczna gadanina
Omawiany wpis nie zawiera żadnej konkretnej treści doktrynalnej czy kanonicznej. Jest jedynie zapowiedzią nieokreślonej „pytania od słuchaczy” oraz aluzją do tematu „scatologii i eschatologii”. Brak tu jakiejkolwiek formy nauczania, jakiegokolwiek odniesienia do Pisma Świętego, Ojców Kościoła czy Soborów Powszechnych. Jest to typowe dla współczesnej sekty posoborowej: zamiast głosić prawdę objawioną, oferuje niekończącą się serię pogadanek, dyskusji bez treści, gdzie „pytania słuchaczy” zastępują autorytet Bożej Wszechmocy, a „scatologia” (nauka o rzeczywistościach nadprzyrodzonych) redukowana jest do poziomu plotki lub nieokreślonej spekulacji. W całym wpisie nie ma ani jednego cytatu z Ewangelii, ani jednego odniesienia do dogmatu wiary. To objawia się jako ostateczne bankructwo duchowe: struktury, które miały być „słuchaczami i nauczycielami” (1 Tm 4,16), stały się jedynie generatorami treści bez treści, co jest wypełnieniem proroctwa: „będą słuchać niezmiernie wiele nauczania, a od prawdy odwrą się uszu swego” (2 Tm 4,3-4).
Poziom językowy: Język biurokratyczny, asekuracyjny i pozbawiony nadprzyrodzonego wymiaru
Tytuł i opis podcastu operują terminologią zupełnie świecką i biurokratyczną: „pytanie kanoniczne”, „scatology and eschatology”. Słowo „kanoniczne” jest tu używane w sensie prawniczym, biurokratycznym, a nie w sensie teologicznym (związanym z kanonem Pisma Świętego, regułą wiary). „Scatologia” i „eschatologia” są traktowane jak neutralne, akademickie działy wiedzy, a nie jako nauki o ostatecznych rzeczach – śmierci, sądzie ostatecznym, niebie, czystrcu, czy piekle. Ten język jest świadomym unikaniem języka wiary: zamiast mówić o „zbawieniu duszy”, „łasce uświęcającej”, „sacramentach”, mówi się o „pytaniach”, „tematach”. To język urzędnika, a nie apostoła. Milczy się o grzechu, o łasce, o konieczności przystąpienia do Kościoła („Extra Ecclesiam nulla salus”), o publicznym królowaniu Chrystusa. Ton jest techniczny, pozbawiony gorączki apostolskiej, co jest objawem zimnej, martwej religii, przeciwko której orzekał Pius IX w Syllabusie błędów (błęd 15-18 o indyferentyzmie i wolności sumienia) i Pius X w Lamentabili sane exitu (błęd 25-26 o wierze jako „przyzwoleniu umysłu” i funkcjonalnym pojmowaniu dogmatów).
Poziom teologiczny: Milczenie o absolutnym prymacie Chrystusa Króla i konieczności jedności wiary
Analizowany materiał w ogóle nie porusza centralnej prawdy katolickiej: że Chrystus jest Królem nie tylko duszy, ale i społeczeństw, narodów i państw, a Jego królestwo jest jedyne i konieczne dla zbawienia. W encyklice Quas Primas Pius XI nauczał stanowczo: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi (…) Panowanie Jego nie rozciąga się tylko na same narody katolickie (…) lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan” (nawet jeśli ich błędne mniemania ich oddalają). Współczesne „Kościoły” nie tylko nie głoszą tej prawdy, ale przez swój ekumenizm i relatywizm dokonują jej zaprzeczenia. Podcast milczy też o jedności wiary, o której mówi Pius IX w Syllabusie (błęd 18: „Protestantyzm jest niczym innym jak inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej” – potępiony). Współczesne struktury, poprzez swój „dialog” i „spotkania”, traktują herezje i apostazję jako równorzędne pozycje, co jest czystym modernistycznym błędem, potępionym przez Piusa X (Lamentabili, błęd 23: „Może zaistnieć i rzeczywiście istnieje sprzeczność między zdarzeniami przedstawionymi w Piśmie Świętym a dogmatami Kościoła”). Milczenie podcastu o tym, że jedynym prawdziwym Kościołem jest katolicki, a wszelkie inne wspólnoty są sektami, jest herezją milczenia, która w świetle Quas Primas jest sprzeczna z „najwyższym stopniem dostojeństwa” Chrystusa jako Króla.
Poziom symptomatyczny: Owoce soborowej rewolucji i apostazji modernistycznej
Ten pusty, pogadankowy podcast jest dokładnym odzwierciedleniem duchowości „Kościoła” po soborze Watykańskim II. Zamiast nauczania z tronu św. Piotra – słyszymy „rozmowę”, „chat”, „bonus”. To jest realizacja proroctwa św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis o moderniście, który „nie ma już nic wspólnego z tym, co katolickie”, a jego „charakterystyczną cechą jest pycha, próżność, nieposłuszeństwo, swoboda myśli, reformowanie wszystkiego”. Modernizm, jak pisał Pius X, „zawiera w sobie wszystkie herezje” (Lamentabili, wstęp). Podcast, omijający wszystkie kontrowersje wiary, wszystkie walki doktrynalne, wszystkie jasne nauczanie Kościoła, jest właśnie takim „nowym” językiem, o którym mówił Pius X: „Nowy język, który ma być stosowany, jest językiem herezji, jest językiem pychy, jest językiem zaprzeczenia”. Milczy się o herezji, aby nie przeszkadzała w „dialogu”. Milczy się o sądzie ostatecznym, aby nie zaniepokoić „współczesnego człowieka”. Milczy się o sakramentach, aby nie urazić „braci oddzielonych”. To jest eschatologia bez sądu, bez nieba i piekła – a więc herezja czysta. W świetle Quas Primas, Kościół ma „władzę sądowniczą” („wszystek sąd dał Synowi”), którą współczesne struktury celowo porzucają, wybierając „sąd” opinii publicznej i „dialogu” zamiast wyroku opartego na niezmiennym Prawie Bożym.
Konkluzja: Przedstawiony materiał nie jest katolickim nauczaniem, lecz objawieniem duchowego upadku. Jest to eschatologia bez Chrystusa-Króla, kanonika bez kanonu wiary, „scatologia” bez rzeczywistości nadprzyrodzonych. W świetle niezmiennej doktryny, taka „rozmowa” jest bluźnierstwem, a jej autorzy – świadomie lub nie – służą ducha antychrystowego, który, jak mówi św. Jan, „wyprowadza z Kościoła” (1 J 2,19). Prawdziwa eschatologia katolicka, zawarta w encyklice Quas Primas, prowadzi do publicznego wyznania: „Tyś Królem chwały, Chryste!” – a nie do pogadanek bez treści. Prawdziwa nauka kanoniczna prowadzi do potępienia herezji i obrony jedności wiary, a nie do „pytań słuchaczy” i relatywizmu. To, co przedstawia The Pillar, jest duchową trucizną dla dusz, a jego autorzy – świadomie czy nie – są współpracownikami rewolucji modernistycznej, potępionej przez Piusa X.
Za artykułem:
Bonus: Scatology and eschatology (pillarcatholic.com)
Data artykułu: 14.02.2026
