Portal LifeSiteNews informuje o śmierci byłego biskupa Knoxville (Tennessee), Richarda Stika, w wieku 68 lat. Stika zrezygnował w 2023 roku po latach kontrowersji, w tym oskarżeń o przykrywanie homoseksualnego gwałtu wśród seminarzystów i nieprawidłowości finansowe. Jego kadencja charakteryzowała się próbami zastraszania księży-świadków oraz powiązaniami z polskim seminaristą Wojciechem Sobczukiem, oskarżonym o gwałt. Mimo publicznych skarg 11 księży i pozew organisty, Stika rezygnację uzasadnił wyłącznie „problemami zdrowotnymi”, nie przyznając się do jakichkolwiek błędów w zarządzaniu. Jego działalność, choć krytykowała polityków pro-abort i duchownych pro-LGBT, stanowiła część systemu, który sam generuje i ukrywa moralną zgniliznę.
Redukcja zbrodni przeciw sakramentowi i moralności do kwestii „zarządzania”
Portal LifeSiteNews, choć zwykle prezentujący perspektywę konserwatywną w ramach struktury posoborowej, w tym artykule operuje językiem biurokratycznym i prawniczym, całkowicie pomijając teologiczną i moralną istotę zdarzeń. Mówi o „allegations of sexual cover-up”, „financial improprieties”, „turbulent tenure”, „lawsuit”, „whistleblowers” – wszystko w kategoriach zarządzania, ryzyka prawnego i reputacji. To typowe dla nowej etyki mediów katolickich, która redukuje grzech ciężki do problemu administracyjnego. W nauczaniu Kościoła przedsoborowego, zwłaszcza w encyklice Quas Primas Piusa XI, królestwo Chrystusa obejmuje „wszystkie sprawy” i wymaga, aby prawa państwa układały się na podstawie przykazań Bożych. Grzech publiczny, zwłaszcza wśród duchownych, jest nie tylko skandalem, ale bluźnierstwem, które wzywa do natychmiastowej ekskomuniki i usunięcia z urzędu, a nie do dyskretnej rezygnacji z powodu „zdrowia”.
Hipokryzja „konserwatywnego” biskupa w służbie systemu apostatycznego
Stika chwalił się krytyką „pro-abortion politicians” i „pro-LGBT clergy”, co w środowisku posoborowym uznawane jest za „konserwatyzm”. Jednocześnie był oskarżony o ochronę homoseksualnego gwałtu i przyjmowanie do swojej rezydencji (wraz z emerytowanym kardynałem Rigali) seminaristę Sobczuka, o którym wiedział o podejrzeniach. To nie jest „błąd zarządzania”, ale jawny przykład herezji w praktyce: odrzucenie naturalnego prawa i objawienia w sprawie czystości (por. Syllabus of Errors Piusa IX, punkt 59: „Wszystkie prawa człowieka opierają się na materialnym fakcie”). Homoseksualizm wśród duchownych jest nie tylko grzechem, ale aktem apostazji, gdyż odrzuca Boży ład stworzenia i cel sakramentu małżeństwa (Sobór Trydencki, sesja 24). System, który toleruje takich biskupów, jest systemem herezji. Stika, mianowany przez „konserwatywnego” Benedykta XVI, jest dowodem, że cała hierarchia posoborowa jest skażona – od Jan XXIII do Franciszka (a obecnie Leon XIV), wszyscy promują lub tolerują moralną zgniliznę.
Milczenie o sakramentach, łasce i konieczności naprawy
Artykuł, jak większość współczesnych relacji, milczy o najważniejszych aspektach: sakramentach, stanie łaski, exkomunicy, konieczności publicznego pokuty. W katolicyzmie przedsoborowym, na mocy kanona 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, „publiczne odstępstwo od wiary” (co obejmuje jawny grzech przeciw naturze i Kościołowi) powoduje automatyczną utratę urzędu. Stika, chroniąc homoseksualnego przestępcę i próbując zatuszować sprawę, publicznie odstąpił od wiary poprzez działanie. Jego rezygnacja z powodu „zdrowia” jest farą – prawdziwy biskup zrezygnowałby i udał się do klasztoru pokuty. Milczenie Watykanu (nawet po liście 11 księży) o konieczności exkomuniki i procesu kanonicznego jest świadectwem, że struktura posoborowa nie wierzy w sąd Boży ani w moc sakramentów. To potwierdza teorię sedewakantystyczną: uzurpatorzy nie mają autorytetu, by karać grzechy, bo sami są w grzechu.
Kult of management jako nowa herezja: odrzucenie królestwa Chrystusa
Język artykułu (i całej narracji posoborowej) to język „zarządzania kryzysem”, „reputacji”, „ryzyka prawnego”. To bezpośredni owoc modernizmu potępionego przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (punkty 56-64: redukcja moralności do „materialnego czynu”, odrzucenie prawa naturalnego). W Quas Primas Pius XI nauczał, że królestwo Chrystusa jest duchowe, ale obejmuje „wszystkie sprawy” – w tym sprawiedliwość, ochronę niewinnych i karanie winnych. Kiedy Kościół staje się korporacją zarządzającą „skandalami”, odrzuca panowanie Chrystusa. Stika i jego ochrona są dowodem, że struktura posoborowa służy królestwu diabła, o którym mówi Pius XI: „gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tą władzą”. Homoseksualna sieć wśród duchownych, którą chronił Stika, to właśnie to „usunięcie Chrystusa” z Kościoła.
Symbolika obecności kardynała Rigali: ciągłość pedofilii w hierarchii
Fakt, że emerytowany kardynał Justin Rigali (znany z powiązań z pedofilią w Filadelfii) mieszkał w rezydencji Stika, nie jest przypadkowy. To symbol łączności całej hierarchii posoborowej w grzechu. Rigali, mianowany przez Jana Pawła II (heretyka), reprezentuje erę, w której pedofilia była systematycznie przykrywana. Obecność w tej samej rezydencji pokazuje, że nie ma „dobrej” i „złej” części Kościoła Nowego Adwentu – cała struktura jest skażona. W nauczaniu Piusa IX (Syllabus, punkt 19) Kościół ma „własne i niepodległe prawa”, ale współczesna hierarchia zrzeka się tej niezależności, podporządkowując się prawu państwa i „zarządzaniu kryzysem”, zamiast orzekać na mocy prawa Bożego.
Milczenie o konieczności naprawy przez sakramenty i Tradycję
Artykuł nie wspomina o jedynym lekarstwie: sakramencie pokuty, publicznym wyrzeczeniu się grzechu, powrocie do Mszy Trydenckiej i katolickiej moralności. To jest celowe – struktura posoborowa nie wierzy w moc łaski, tylko w „programy bezpieczeństwa” i „terapię”. W Quas Primas Pius XI pisze, że pokój spływa tylko, gdy społeczeństwa „przyjmą panowanie Chrystusa”. Stika i jego protégé Sobczuk odrzucili to panowanie – jeden przez działanie, drugi przez grzech. Prawdziwa naprawa wymagałaby: 1) natychmiastowej ekskomuniki Stika i Sobczuka, 2) całkowitego oczyszczenia diecezji, 3) powrotu do tradycyjnej dyscypliny kościelnej (np. zakazu święceń dla osób z niepokojącą przeszłością). Nic z tego nie nastąpiło, bo struktura posoborowa nie ma autorytetu – jest tylko „sztucznym ciałem” (Lamentabili, punkt 53: „Kościół podlega ewolucji”).
Konkluzja: apel do odrzucenia systemu i powrotu do Tradycji
Śmierć Richarda Stika nie jest „spokojnym odejściem starego biskupa”, lecz symbolicznym końcem całego systemu, który go wyprodukował i chronił. Jego historia potwierdza, że Kościół Nowego Adwentu (od Jana XXIII do Leona XIV) jest „hydą spustoszenia” (Mt 24:15), w której grzech publiczny jest normalnością, a sprawiedliwość – rzadkością. W świetle niezmiennego magisterium (Syllabus, Lamentabili, Quas Primas) każdy, kto współpracuje z taką strukturą, uczestniczy w jej apostazji. Prawdziwi katolicy muszą: 1) odrzucić wszelkie związki z sekta posoborową, 2) szukać prawdziwych biskupów i kapłanów zachowujących wierność Tradycji, 3) żyć w stanie łaski przez częste spowiedź i Mszę Trydencką. Tylko tak można nawiązać z Chrystusem Królem prawdziwą komunię, której brakowało w diecezji Knoxville za czasów Stika.
Za artykułem:
Bishop Richard Stika, former Knoxville ordinary accused of abuse cover-up, dies at 68 (lifesitenews.com)
Data artykułu: 19.02.2026
