Portal eKAI informuje o konferencji w archidiecezji wrocławskiej pod hasłem „Obecni, Uważni, Odważni. Widzę. Słyszę. Reaguję”, której celem było wzmocnienie kompetencji dorosłych w ochronie dzieci i młodzieży. Wydarzenie, zorganizowane przez Biuro ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży Archidiecezji Wrocławskiej we współpracy z Papieskim Wydziałem Teologicznym i Fundacją Obserwatorium Społeczne, skupiło się na profilaktyce przemocy, kryzysie psychicznym młodzieży oraz konieczności współpracy rodziny, szkoły i instytucji. Prelegenci podkreślali wagę obecności dorosłych i budowania „wspólnoty troski”, podczas gdy biblijną perspektywę przedstawił ks. prof. Sławomir Stasiak, cytując Ewangelię św. Mateusza o konieczności stania się jak dziecko. Konferencja, pod patronatem arcybiskupa Józefa Kupnego, zaprezentowała model ochrony oparty na współpracy Kościoła ze środowiskiem naukowym i organizacjami społecznymi.
Psychologizm zastępujący nadprzyrodzony wymiar łaski
Artykuł prezentuje całkowicie naturalistyczny, psychologiczno-społeczny model ochrony dzieci. Mówi się o „kryzysie psychicznym, lęku czy doświadczeniu przemocy”, które „kryją się pod przykrywką ciszy”, oraz o konieczności „szybkiej reakcji na sygnały kryzysu” i „budowania systemu wsparcia opartego na współpracy rodziny, szkoły i instytucji pomocowych”. „Ochrona zaczyna się dużo wcześniej niż w momencie kryzysu – w języku, jakim się posługujemy, w sposobie rozwiązywania konfliktów i w naszej obecności w przestrzeni publicznej oraz cyfrowej” – mówi Karolina Bilaszewska. W całym tekście brak jakiegokolwiek odniesienia do grzechu pierworodnego, potrzeby chrztu, łaski uświęcającej, sakramentu pokuty czy roli Maryi jako Matki Bożej w ochronie niewinności. To typowe dla sekty posoborowej, która, w myśl błędu 57 Syllabusu Piusa IX, uważa, że „nauki moralne mogą i powinny oddalać się od autorytetu Bożego i kościelnego”, zastępując je psychologią i socjologią. W przeciwieństwie do tego, katolicka ochrona dziecka zawsze zaczynała się od chrztu, który usuwa grzech pierworodny i wprowadza do Królestwa Chrystusa (Kol 1,13), oraz od częstego korzystania z sakramentów, które są koniecznymi środkami łaski. Milczenie o tym jest nie tylko błędem, ale apostazją – odrzuceniem nadprzyrodzonego wymiaru zbawienia na rzecz czysto naturalnego humanitaryzmu.
Humanistyczne hasła pozbawione Chrystusa Króla
Hasło konferencji „Obecni, Uważni, Odważni” oraz wezwanie do bycia „dorosłymi, którzy naprawdę widzą” to czysty humanizm, w którym człowiek staje się środkiem i celem, a nie Chrystus. W encyklice Quas Primas Pius XI nauczał, że jedynym lekarstwem na zło współczesności jest „publiczne uznawanie i czczenie panowania Chrystusa Króla”, gdyż „zburzone zostały fundamenty pod władzą, gdyż usunięto główną przyczynę, dlaczego jedni mają prawo rozkazywać, drudzy zaś mają obowiązek słuchać”. Bez Chrystusa Króla wszelka ochrona jest iluzją, bo pochodzi od ludzi, którzy – jak pisze Pius IX w Syllabusie (błąd 39) – uważają, że „państwo, jako źródło i źródło wszystkich praw, jest obdarzone pewnym prawem nieograniczonym”. W konferencji nie padło hasło „Chrystus Król”, nie było modlitwy o uznanie Jego panowania nad polską młodzieżą, nie było wezwania do nawrócenia się i pokuty. Zamiast tego – psychologiczne narzędzia i współpraca z fundacjami, które, jak pokazuje doświadczenie, często propagują agendy antychrześcijańskie (np. ideologię gender). To jest właśnie „odwrócenie uwagi od apostazji” (jak w pliku o Fatimie) – zamiast walczyć o Królestwo Chrystusa, skupiamy się na skutkach, nie dotykając przyczyny, czyli odrzucenia prawa Bożego w życiu publicznym.
Współpraca z organizacjami świeckimi jako odstępstwo od katolickiej niezależności
Konferencja odbyła się we współpracy z Fundacją Obserwatorium Społecznym – organizacją świecką, która, choć może działać z dobrymi intencjami, wprowadza do Kościoła zasady pluralizmu i dyplomacji świata. Pius IX w Syllabusie potępił błąd 44: „Władza świecka może ingerować w sprawy religijne, moralne i duchowe: może więc wydawać orzeczenia dotyczące instrukcji wydawanych dla kierowania sumieniem przez pasterzy Kościoła”. Współpraca taka, bez jasnego odróżnienia katolickiej nauki od światowych standardów, prowadzi do kompromisów. W pliku o Fatimie widzimy podobny mechanizm: „projekt ekumenizmu”, który „otwiera drogę do relatywizmu religijnego”. Tutaj mamy relatywizm etyczny: ochrona dziecka definiowana jest przez psychologię, a nie przez Dekalog i Ewangelię. Kościół, jako „społeczność doskonała” (Quas Primas), ma prawo i obowiązek nauczać wiernych o prawdziwej ochronie, która polega na „ucieczce od gniewu przyszłego” (Mt 3,7) i życiu w łasce, a nie tylko na technikach komunikacji. Współpraca z instytucjami, które nie uznają Chrystusa jako Króla, jest zdradą misji Kościoła, który – jak mówi Leo XIII w enc. Annum sacrum – musi „wzywać do posłuszeństwa wobec Chrystusa Króla” wszystkich, także władców.
Biblijna perspektywa zredukowana do etyki naturalnej
Ks. prof. Sławomir Stasiak presented „biblijną perspektywę na wrażliwość wobec dzieci”, cytując Mt 18,10 o konieczności stania się jak dziecko. To prawda, ale w kontekście całego nauczania Jezusa: dzieci są symbolem królestwa niebieskiego, które wymaga nawrócenia (Mt 18,3). Jezus nie mówił tylko o „wrażliwości”, ale o konieczności „odwrócenia się i stania się jak dzieci” – czyli przyjęcia wiary, pokuty i zależności od Boga. W encyklice Lamentabili sane exitu Pius X potępił błąd 27: „Ewangelie nie dowodzą Bóstwa Jezusa Chrystusa, lecz jest ono dogmatem, który świadomość chrześcijańska wyprowadziła z pojęcia mesjasza”. Tutaj mamy dokładnie odwrotnie: Bóstwo Chrystusa jest pominięte, a Jego nauka zredukowana do etyki naturalnej („bądźcie uważni”). To jest modernizm w praktyce – usuwanie nadprzyrodzonego, objawionego wymiaru wiary na rzecz moralizmu. Prawdziwa ochrona dziecka, według św. Pisma, to ochrona przed „zapomnieniem Boga” (Ps 9,18) i prowadzenie do zbawienia, a nie tylko przed szkodami psychicznymi. Konferencja nie wspomniała o konieczności chrztu dzieci, ich wczesnej spowiedzi, first communion jako środków ochrony przed złem. To milczenie jest potępione przez Piusa X w błędzie 64: „Postęp nauk wymaga reformy pojęcia nauki chrześcijańskiej o Bogu, stworzeniu, Objawieniu…” – czyli właśnie usunięcia Boga z codziennego życia.
Systemowa apostazja ukryta pod dobrymi intencjami
Całe wydarzenie jest symptomaticzne dla systemowej apostazji sekty posoborowej. Jak pisze Pius IX w bulli Cum ex Apostolatus Officio (cytowane w pliku o sedewakantyzmie), heretyk „przed swoją promocją… odstąpił od Wiary Katolickiej lub popadł w jakąś herezję: promocja… będzie nieważne, nieobowiązujące i bezwartościowe”. Współczesni hierarchowie (jak abp Kupny) promują wydarzenia, które – choć z pozoru dobre – całkowicie pomijają Królestwo Chrystusa. To jest właśnie „operacja psychologiczna” (jak w pliku o Fatimie) – odwrócenie uwagi od prawdziwego problemu: odrzucenia Chrystusa jako Króla. Konferencja mówi o „wspólnotie troski”, ale nie o Kościele jako Ciele Mistycznym Chrystusa; o „prawach dziecka”, ale nie o prawdzie, że dziecko jest dziedzictwem Pańskim (Ps 127,3) i że jego ochrona wymaga życia w łasce. To jest duchowa kapitulacja: zamiast głosić „Jezus Chrystus, ten sam wczoraj, dziś i na wieki” (Hbr 13,8), oferujemy psychologię i współpracę z światem. Jak ostrzegał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis, moderniści „chcą, aby Kościół przystosował się do świata, a nie świat do Kościoła”. Konferencja wrocławska jest właśnie takim przystosowaniem – bez walki o odnowę wiary, bez wezwania do nawrócenia, bez uznania Królestwa Chrystusa nad wszystkimi sprawami, w tym ochroną dzieci. Prawdziwa ochrona, zgodnie z Quas Primas, spłynie dopiero „gdy wszyscy chętnie przyjmą panowanie Chrystusa” – a to wymaga wyznawania wiary katolickiej integralnie, bez kompromisów z modernizmem.
Za artykułem:
20 lutego 2026 | 15:04Konferencja o ochronie dzieci i młodzieży w archidiecezji wrocławskiej (ekai.pl)
Data artykułu: 20.02.2026
