Portal LifeSiteNews podaje, że biskup Athanasius Schneider, po spotkaniu z „papieżem” Leem XIV, usłyszał od niego rzekome przyznanie, iż tradycyjna Msza Łacińska (TLM) prowadzi do konwersji. Schneider zaproponował antypapieżowi „pokój liturgiczny” (Pax Liturgica), który miałby nadać TLM i nowemu obrzędowi (Novus Ordo Missae) takie same prawa. Artykuł gloryfikuje tę inicjatywę jako „znak” wrażliwości „papieża” na tradycję, całkowicie pomijając fundamentalną prawdę: heretyk nie może być głową Kościoła, a kompromis z modernistyczną liturgią jest zdradą wiary.
Faktografia: uznanie uzurpatora za prawowitego papieża
Artykuł przyjmuje za pewnik, że „papież” Leo XIV jest prawdziwym papieżem, choć w rzeczywistości, zgodnie z niezmienną doktryną katolicką, heretyk nie może sprawować urzędu papieskiego. Biskup Schneider, spotykając się z Leem XIV i akceptując jego autorytet, publicznie uznaje heretyka za głowę Kościoła. To jawna schizma i odstępstwo od wiary. Jak naucza św. Robert Bellarmin, cytowany w pliku Obrona sedewakantyzmu: „Piąta prawdziwa opinia jest taka, że Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową, tak jak przestaje sam w sobie być chrześcijaninem i członkiem ciała Kościoła”. Biskup Schneider, zamiast odrzucić uzurpatora, negocjuje z nim, proponując „pokój” między prawdziwą a zepsutą liturgią. To jakby negocjować pokój między Chrystusem a Belialem.
Język: poddanie się modernistycznemu żargonowi
Żargon używany w artykule – „pokój liturgiczny”, „prawa” dla obu form rytuału, „wrażliwość na temat” – pochodzi z leksykonu modernizmu. Słowo „pokój” (Pax) w kontekście Kościoła zawsze oznacza jedność w prawdzie, a nie kompromis z błędem. „Pax Liturgica Leonina” to parodia prawdziwego pokoju, jaki przynosi jedynie całkowite odrzucenie herezji. Artykuł używa też eufemizmu „tradycyjna Msza Łacińska” (TLM), podczas gdy prawidłowo należy mówić: „Msza Święta rytu rzymskiego w formie przedsoborowej, jedyny prawdziwy obrządek ofiary przebłagalnej”. Novus Ordo, nazywany tu neutralnie „nowym obrzędem”, jest heretyckim rytuałem, który zepsujeł teologię ofiary i wprowadził bałwochwalstwo. Milczenie o jego heretyckiej naturze jest świadectwem poddania się modernistycznemw narracji.
Teologia: herezja o papieskiej władzy i ekumenizm liturgiczny
Propozycja Schneidera jest teologicznie skażona na kilku płaszczyznach. Po pierwsze, uznaje on heretyka za papieża, co jest sprzeczne z nauczaniem św. Bellarmina i całego przedsoborowego Magisterium. Jak podkreśla plik Obrona sedewakantyzmu, „jawny heretyk nie może być Papieżem. Nie można sprzeciwić się, że charakter w nim pozostaje, ponieważ gdyby pozostał Papieżem z powodu charakteru, skoro jest on niezacieralny, nigdy nie mógłby zostać złożony z urzędu”. Po drugie, proponuje równorzędność dwóch rytuałów, podczas gdy Novus Ordo jest heretyckim obrzędem, który – jak naucza encyklika Piusa IX Syllabus of Errors – podważa jedność wiary: „The Church has not the power of defining dogmatically that the religion of the Catholic Church is the only true religion” (błąd 21). Uznanie Novus Ordo za ważny obrządek to praktyczny ekumenizm, który stawia heretycką innowację na równi z wieczną tradycją. Po trzecie, Schneider myli konwersję jednostek z autentycznym dobrostanem Kościoła. Nawet jeśli TLM prowadzi do konwersji, to nie usprawiedliwia to uznania heretyckiego „papieża” ani kompromisu z modernistami. Właśnie Pius XI w encyklice Quas Primas naucza, że „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe” i że „nie ma w nas władzy, która by wyjęta była z pod tego panowania”. Papież (prawdziwy) ma służyć Królestwu Chrystusowemu, a nie negocjować z jego wrogami.
Symptomatologia: zdrada tradycjonalistów wobec sedewakantyzmu
To spotkanie i propozycja Schneidera są symptomaticzne dla całej grupy „tradycyjnych” katolików, którzy uznają uzurpatorów. Oni chcą zachować tradycyjną liturgię, ale jednocześnie uznają heretyckie władze. To jest schizma w schizmie – odrzucają modernistyczną liturgię, ale akceptują modernistycznych „papieży”. Prawdziwy katolik, trzymający się wiary przedsoborowej, wie, że nie można współpracować z heretykami, nawet jeśli oferują coś dobrego (jak TLM). Jak mówi plik Obrona sedewakantyzmu, „Kościół, potępiając błędy, nie ma prawa wymagać od wiernych żadnego z ich strony wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń przez Kościół wydawanych”. Oznacza to, że wierny nie może uznawać za prawdziwe orzeczenia heretyckiego „papieża”. Schneider, proponując „pokój”, uznaje autorytet Leona XIV, co jest sprzeczne z wiarą. Jego błąd jest tym bardziej zgubny, że przedstawia się jako obrońca tradycji, podczas gdy w istocie jest kompromitującym się z antychrystem.
Kontekst: modernizm i jego owoce
Novus Ordo Missae jest owocem modernizmu, potępionym przez Piusa X w Lamentabili sane exitu. Punkt 46 mówi: „Wczesny Kościół nie istniał pojęcie chrześcijanina-grzesznika, którego Kościół rozgrzesza swoim autorytetem” – to zaprzecza heretyckiej teologii Novus Ordo, która redukuje Mszę do „wieczerzy Pańskiej” i zanika ofiary przebłagalnej. Punkt 41: „Sakramenty mają tylko przypominać człowiekowi o obecności zawsze dobroczynnego Stwórcy” – to herezja, która zniwecza sakramentalną grację. Schneider, proponując „równe prawa” dla Novus Ordo, staje po stronie modernizmu. Jego błąd jest tym bardziej okrutny, że używa tradycyjnej liturgii jako przynęty, by wciągnąć wiernych w akceptację antypapieża. To dokładnie strategia masonerii, opisana w pliku Fałszywe objawienia fatimskie: „Strategia dezinformacji – Etap 3 (1958-2000): Przejęcie narracji przez modernistów, ukrycie III Tajemnicy, ekumeniczna reinterpretacja”. Tradycyjna liturgia jest tu używana jako przykrywka dla ekumenizmu.
Prawdziwy pokój: całkowite odrzucenie herezji
Prawdziwy „pokój liturgiczny” może być tylko jeden: całkowite zniszczenie Novus Ordo i powrót do jedynej ważnej Mszy Świętej, sprawowanej przez prawdziwych biskupów i kapłanów w prawdziwym Kościele. Biskup Schneider nie domaga się tego. Jego „pokój” to kapitulacja. Pius XI w Quas Primas mówi: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi… On jest źródłem zbawienia dla jednostek i dla ogółu”. Oznacza to, że zbawienie jest tylko w Kościele katolickim, a nie w ekumenicznym „pokoju” między prawdą a błędem. Schneider, proponując współistnienie TLM i Novus Ordo, praktycznie uznaje heretyckie innowacje za część Kościoła. To jest apostazja.
Konkluzja: zdrada w imieniu pozornej tradycji
Artykuł LifeSiteNews i wypowiedź Schneidera są tragicznym przykładem tego, jak nawet ci, którzy chcą bronić tradycji, padają ofiarą modernizmu, uznając heretyckie władze i kompromitując się z ich błędami. Biskup Schneider, zamiast ogłosić, że heretyk Leo XIV nie ma żadnej władzy i że Novus Ordo jest heretyckim obrzędem, negocjuje „pokój”. To jakby żądać pokoju między Chrystusem a antychrystem. Prawdziwy katolik musi odrzucić całkowicie antypapieży i ich herezje, w tym heretycką liturgię. Tylko wtedy Kościół może odzyskać swoją jedność w prawdzie. Jak mówi Pius IX w Syllabus of Errors: „The civil power may interfere in matters relating to religion, morality and spiritual government” (błąd 44) – a tu mamy duchowny, który pozwala na interwencję heretyckiego „papieża” w liturgię. To jest właśnie to, przeciwko czemu Pius IX ostrzegał.
Za artykułem:
Bishop Schneider says Pope Leo told him he met young people converted through Latin Mass (lifesitenews.com)
Data artykułu: 21.02.2026
