Wypowiedź biskupa Marcaka z Łodzi, choć pozornie zgodna z katolickim nauczaniem o roli Bożej łaski w nawróceniu, w rzeczywistości stanowi kolejny przykład pseudodoktrynalnego kaznodziejstwa struktury posoborowej. W homilii na pielgrzymce wielkopostnej biskup pomocniczy Archidiecezji Łódzkiej stwierdził: „To nie my się nawracamy, to Jezus może nas nawrócić swoją łaską. Może swoim działaniem sprawić, że się zmieniamy, bo to za Jego łaską się zmieniamy. Nie mocą naszych praktyk pokutnych się zmieniamy”. Hierarcha wskazał na dwa główne „przeszkody” dla nawrócenia: brak zaufania, że Bóg może działać w naszym życiu, oraz brak świadomości, „z czego się nawracać”. Mimo tych słów, które na pierwszy rzut oka wydają się zgodne z teologią łaski, całe przesłanie kazania pozostaje w ścisłej zgodzie z apostatycznym duchem soborowej rewolucji, całkowicie pomijając niezbędne konteksty: konieczność publicznego królowania Chrystusa nad narodami, wyłączność Kościoła katolickiego jako jedynego drogi zbawienia oraz wymóg radykalnego wyrzeczenia się grzechu i modernistycznych błędów.
Poziom faktograficzny: Prawda fragmentaryczna w służbie herezji
Faktycznie, biskup Marcak wypowiedza zdania, które w izolacji można uznać za zgodne z nauczaniem o łasce. Kościół katolicki zawsze nauczał, że nawrócenie jest inicjatywą Bożą, a nie wyrokiem ludzkiej woli. Św. Augustyn w *De gratia et libero arbitrio* podkreślał, że Bóg „przedkłada swoje wezwanie, abyśmy mogli wezwać Go”. Jednak w kontekście całego kazania i osoby mówcy, te słowa tracą całkowicie swój sens. Biskup Marcak jest częścią hierarchii, która od 1958 roku systematycznie promuje herezje modernizmu, ekumenizm i relatywizm. Jego „łaska” jest abstrakcją pozbawioną sakramentalnego i doktrynalnego kontekstu. W Lamentabili sane exitu św. Pius X potępił błędne poglądy, że „wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” (propozycja 25) i że „dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia” (propozycja 26). Kazanie Marcaka, choć nie wyraża tych błędów wprost, operuje dokładnie tą samą, zniekształconą wizją łaski: jako czegoś, co „może” nastąpić, zamiast jako koniecznego, nadprzyrodzonego aktu, który wymaga prawdziwej wiary, pokuty i odrzucenia grzechu. Milczy o konieczności bycia w stanie łaski przez sakramenty, o konieczności wyznawania pełnej prawdy katolickiej.
Poziom językowy: Asekuracyjny język i milczenie o kluczowych prawdach
Język biskupa Marcaka jest charakterystyczny dla współczesnego kaznodziejstwa: pozbawiony ostrej wymowy, pełny wstępnych zastrzeżeń i uogólnień. Mówi o „zmianie” zamiast o „nawróceniu od grzechu”, o „łasce” bez wskazania na Krwawą Ofiarę i sakramenty. Ton jest moralizatorski, ale nie prorocki. W Quas primas Pius XI nauczał, że Królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych”, ale jednocześnie że Chrystus „ma władzę nad wszystkimi stworzeniami” i że Jego królowanie obejmuje wszystkie sprawy ludzkie. Biskup Marcak całkowicie pomija tę wymiar społeczną i polityczny królowania Chrystusa. Milczy o tym, że odrzucenie publicznego panowania Chrystusa jest przyczyną nieszczęść społeczeństw. Jego kazanie jest przykładem „duchowości bez doktryny”, która zaspokaja emocje, ale nie prowadzi do nawrócenia życia. W Syllabus Errorum Piusa IX potępiono błąd, że „Kościół nie ma prawa wymagać od wiernych żadnego z ich strony wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń przez Kościół wydawanych” (propozycja 7). Kazanie Marcaka, choć nie odwołuje się bezpośrednio do orzeczeń Magisterium, operuje dokładnie tą samą, subiektywną wizją wiary: nawrócenie jest „możliwe”, ale niekonieczne, nieobowiązkowe, nieujęte w konkretnych, wymagających postawach.
Poziom teologiczny: Prawda o łasce w służbie herezji o wolności religijnej i ekumenizmie
Teologicznie, wypowiedź Marcaka, choć częściowo prawdziwa, jest niebezpieczna, ponieważ odcina łaskę od Kościoła i sakramentów. Nawrócenie, w nauczaniu katolickim, jest aktem łaski, ale wymaga współpracy woli z łaską, sakramentalnego życia i wyznawania pełnej prawdy. W Quas primas Pius XI pisał: „Królestwo Chrystusa… wymaga od swych zwolenników nie tylko, aby, wyrzekłszy się bogactw i dóbr doczesnych, odznaczali się skromnością obyczajów i łaknęli i pragnęli sprawiedliwości, lecz także, aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”. Biskup Marcak przemilcza to radykalne wezwanie do zaparcia się siebie i zniesienia krzyża. Jego nawrócenie to głównie wewnętrzna, emocjonalna „zmiana”, a nie całkowite przeobrażenie życia w zgodzie z przykazaniami. To typowe dla modernistycznej redukcji wiary do „doświadczenia religijnego”. Co więcej, biskup Marcak jest hierarchiem, który publicznie uczestniczy w ekumenicznych inicjatywach, błogosławi „małżeństwa” osób w związkach niekatolickich, i promuje „duchowość” pozbawioną ascezy. Jego kazanie o łasce jest hipokryzją, dopóki nie wezwie do wyrzeczenia się herezji, odrzucenia modernistycznych błędów i powrotu do jedynego Kościoła katolickiego. W Lamentabili potępiono pogląd, że „Chrystus nie ogłosił żadnej określonej całościowo nauki, stosownej dla wszystkich czasów i ludzi” (propozycja 59). Nawrócenie, o którym mówi biskup, jest właśnie taką „całościową” zmianą życia podległego prawu Bożemu, a nie tylko subiektywnym odczuciem.
Poziom symptomtyczny: Pseudonawrócenie w służbie apostazji posoborowej
Kazanie Marcaka jest symptomem głębokiej choroby struktury posoborowej: pozornego dobrego, które ukrywa duchową śmierć. Hierarchowie tacy jak on, wyświęceni w rytuałach nowoprawosławnych, nie posiadają żadnej władzy duchowej (patrz: Obrona sedewakantyzmu, kanon 188.4 KPK 1917 o automatycznej utracie urzędu przez jawnych heretyków). Ich kazania, choć czasem zawierają pojedyncze prawdy, służą jedynie do utrwalania wiernych w stanie grzechu. Biskup mówi o „praktykach pokutnych” – modlitwie, poście, jałmużnie – ale w kontekście, gdzie Msza jest zredukowana do „wieczerzy Pańskiej”, a pokuta sprowadza się do „spowiedzi” bez konieczności zmiany życia. To jest iluzja. Prawdziwe nawrócenie, w tradycji katolickiej, oznacza całkowite odwrócenie się od grzechu, zrzucenie „starego człowieka” i ubranie się w Chrystusa (Ef 4,22-24). Wymaga to walki z pokusami, umartwienia ciała, praktyk ascezy, które biskup Marcak i jego współbracia od dziesięcioleci zniechęcają, promując zamiast tego „duchowość emocji” i „wspólnoty bez krzyża”. Milczenie biskupa o konieczności publicznego uznania Chrystusa Króla (co jest sednem Quas primas) jest najbardziej wymownym. W encyklice Pius XI czytamy: „Gdyby Królestwo Chrystusa objęło w rzeczy samej wszystkich, jak ich z prawa obejmuje, mielibyśmy wątpić o tym pokoju, jaki Król pokoju przyniósł na ziemię”. Biskup Marcak i jego struktura nie tylko nie działają na rzecz tego królowania, ale przeciwnie – promują laicyzację, ekumenizm i odrzucenie publicznej roli Chrystusa. Ich „nawrócenie” to tylko wewnętrzna, prywatna refleksja, która nie ma żadnych konsekwencji społecznych czy politycznych. Jest to dokładnie to, o czym mówił św. Pius X w Pascendi Dominici gregis: moderni „chcą, aby wiara była tylko w sercu, a nie w umyśle; tylko w życiu, a nie w wyznaniu”.
Konkluzja: Łaska bez nawrócenia – środek do utrwalenia w grzechu
Wypowiedź biskupa Marcaka, choć zawiera ziarno prawdy o łasce, jest w praktyce narzędziem utrwalania wiernych w stanie grzechu. Pod płaszczykiem „to nie my się nawracamy” zniechęca do aktywnych, wymagających praktyk pokutnych, które są koniecznym przygotowaniem do łaski. Redukuje nawrócenie do biernego „czekania na łaskę”, podczas gdy Kościół naucza, że łaska często przychodzi właśnie przez praktyki pokutne – post, modlitwę, wyrzeczenie się. W Quas primas Pius XI przypominał, że Królestwo Chrystusa „przeciwstawia się jedynie królestwu szatana i mocom ciemności – a wymaga od swych zwolenników… aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”. Biskup Marcak nie mówi o tym „krzyżu”, o tej konieczności zaparcia się siebie. Jego nawrócenie jest bezbolesne, bez wymagania. To właśnie jest duch modernizmu: wiara bez krzyża, łaska bez ofiary, nawrócenie bez przemiany życia. W kontekście struktury, która od 60 lat promuje herezje, takie kazanie jest szczególnie niebezpieczne. Daje pozór dobrego, podczas gdy w rzeczywistości oddala od prawdziwego nawrócenia, które wymaga wyrzeczenia się błędów modernistycznych, odrzucenia ekumenizmu i wolności religijnej oraz powrotu do jedynego Kościoła katolickiego, w którym jedynie istnieje pełnia środków łaski. Prawdziwe nawrócenie, w sensie katolickim, jest możliwe tylko w łasce, ale ta łaska jest oferowana wyłącznie w prawdziwym Kościele, przez prawdziwe sakramenty, pod prawdziwą władzą duchowną. Biskup Marcak, jako członek sekty posoborowej, nie ma żadnej władzy do udzielania łaski, a jego kazanie, choć częściowo zgodne z prawdą, służy jedynie utrwaleniu wiernych w stanie grzechu i oddaleniu od konieczności publicznego królowania Chrystusa, które jest warunkiem pokoju i zbawienia narodów.
Za artykułem:
21 lutego 2026 | 21:08Bp Marczak: to nie my się nawracamy, to Jezus może nas nawrócić swoją łaską (ekai.pl)
Data artykułu: 21.02.2026
