Portal eKAI.pl (22 lutego 2026) informuje o przemówieniu „biskupa” Marka Solarczyka podczas Wielkopostnego Dnia Skupienia dla Katechetów Świeckich w Radomiu. Biskup porównał posługę katechetów do siewców, którzy muszą pielęgnować ziarno, by nikt nie odebrał miłości, łaski i nadziei. Uczestnicy podkreślali potrzebę bycia najpierw uczniami, by stać się misjonarzami, oraz znaczenie ciszy i słuchania Bożego słowa. To przesłanie, pozbawione jakiejkolwiek odniesienia do konieczności ofiary przebłagalnej Mszy Świętej Trydenckiej i sakramentalnego życia łaski, redukuje misję katechetyczną do naturalistycznego humanitaryzmu, odcinając ją od źródła wszelkiej skuteczności – Krwi Chrystusa.
Redukcja misji katechetycznej do naturalistycznego humanitaryzmu
Przemówienie „biskupa” Solarczyka stanowi kolejny przykład całkowitego odcięcia katolickiej katechezy od jej nadprzyrodzonego fundamentu. Mówiąc o „siewie ziarna” i „pielęgnowaniu”, by „nikt nie odebrał miłości, łaski, nadziei”, autor ogranicza misję Kościoła do psychologicznego wsparcia i moralnego doskonalenia, całkowicie pomijając ofiarę przebłagalną Mszy Świętej, która jest „źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego” (Sobór Trydencki, sesja 22, kap. 2). W nauczaniu przedsoborowym katolicka katecheza zawsze była nierozerwalnie związana z sacrificium Eucharystii, bez którego nie ma życia łaski w Kościele. Syllabus Errorum Piusa IX potępia błędne twierdzenie, że „najlepsza teoria społeczeństwa wymaga, aby szkoły publiczne… były wolne od wszelkiej władzy i ingerencji kościelnej” (propozycja 47), ale także, że „moralne prawa nie potrzebują boskiego nakazu” (propozycja 56). Solarczyk, mówiąc o „miłości, łasce, nadziei” bez odniesienia do sakramentów, wchodzi na grunt tego właśnie błędu, redukując religię do wewnętrznego doświadczenia. Jak naucza encyklika Quas Primas Piusa XI, Królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych” – ale to duchowe królestwo objawia się właśnie przez sakramenty, zwłaszcza Euchariestię, a nie przez mgliste pojęcia „miłości”.
Język emocjonalny i mglisty jako znak apostazji
Język użyty przez „biskupa” Solarczyka jest charakterystyczny dla nowoczesnego, emocjonalnego kazania, które unika precyzyjnej terminologii doktrynalnej. Mówi o „blasku Boga”, „mgłach i ciemnościach”, „miłości, łasce, nadziei”, „ciszy” – wszystko to są pojęcia nieokreślone, które mogą być wypełnione dowolną treścią. Taka retoryka jest celowym unikaniem wyznań wiary, które wymagają jasnych formuł (np. „wiara w jednego Boga w Trójcy Jedynej”, „odkupienie przez Krwę Chrystusa”). Lamentabili sane exitu Św. Piusa X potępia propozycję: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” (prop. 25). Język Solarczyka, pozbawiony nieomylnych prawd wiary, prowadzi właśnie do takiego relatywizmu. Ponadto, jego wezwanie do „ciszy i słuchania” brzmi jak zachęta do medytacji transcendentalnej, a nie do uważnego słuchania Bożego głosu w Pismie Świętym nauczanego przez Kościół. Sobór Trydencki (sesja 4, dekret o kanonie Pisma Świętego) podkreśla, że Pismo Święte należy interpretować w duchu Tradycji Kościoła, a nie w indywidualnej „ciszy”.
Pominięcie fundamentalnych prawd wiary: ofiary, łaski, sakramentów
Najbardziej rażące w przemówieniu „biskupa” Solarczyka jest całkowite milczenie o fundamentalnych prawdach katolickiej wiary. Nie padają słowa: ofiarowanie (Msza Trydencka jako prawdziwa ofiara), łaska uświęcająca (dostarczana przez sakramenty), grzech (jako przeciwieństwo łaski), odkupienie (przez Krwę Chrystusa), stan łaski (konieczny dla skuteczności posługi). W nauczaniu przedsoborowym katecheta musi przede wszystkim być żywym świadkiem wiary, który sam regularnie spowiedzi się i przystępuje do Najświętszego Sakramentu, a jego nauczanie musi być wierne Magisterium Kościoła. Kanon 1385 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku wymaga, aby katecheci byli „dobrze przygotowani i zatwierdzeni przez biskupa”. Solarczyk nie wspomina o konieczności ortodoksji, tylko o „byciu uczniem i misjonarzem” – co może być zrozumiane w duchu nowej ewangelizacji, gdzie „uczeń” to ktoś, kto doświadcza Chrystusa, a nie ktoś, kto głęboko wierzy i praktykuje. To jest apostazja w praktyce: Kościół redukowany do ruchu duszpasterskiego, a nie do społeczności sakramentalnej. Jak potwierdza encyklika Mystici Corporis Christi Piusa XII, Kościół jest „Ciałem Mistycznym Chrystusa”, a członkostwo w nim wymaga łaski świętującej, której głównym źródłem jest Msza Święta.
Symptomatologia soborowej rewolucji w słowach biskupa Solarczyka
Przemówienie „biskupa” Solarczyka jest typowym owocem soborowej rewolucji, która zamieniła Kościół z societas perfecta w organizację humanitarną. Hasło „Uczniowie – misjonarze” pochodzi z duchu Vaticanum II, które promowało „powszechne powołanie do świętości” w sposób demokratyzujący, umniejszając różnicę między stanem duchownym a świeckim. Sobór Trydencki (sesja 23, o sakramentach) wyraźnie nauczał, że sakramenty są niezbędne do zbawienia, a kapłani sprawują służbę w osobie Chrystusa. Solarczyk nie wspomina o kapłanach, tylko o katechetach świeckich, co jest zgodne z soborową ideą „aktywnej partycypacji” wiernych, która w praktyce prowadzi do laicyzmu. Ponadto, jego nacisk na „pielęgnowanie” i „ochronę miłości” brzmi jak psychologizacja wiary, odcinająca ją od krzyża. Lamentabili sane exitu Św. Piusa X ostrzega przed modernistami, którzy „chcą zredukować religię do wewnętrznego doświadczenia”. Solarczyk, mówiąc o „ciszy i słuchaniu” bez odniesienia do objawienia i Kościoła, wpisuje się w ten błąd. Jak pisze Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis, modernistyczni „uczynili z wiary tylko subiektywne doświadczenie”, co dokładnie oddaje ton słów biskupa.
Konkluzja: konieczność powrotu do integralnej wiary
W świetle niezmiennej nauki Kościoła katolickiego, katecheza musi być nierozerwalnie związana z Ofiarą Mszy Świętej Trydenckiej, która jest jedynym prawdziwym kultem Bożemu i źródłem wszelkiej łaski. Katecheta musi przede wszystkim trwać w stanie łaski przez częste spowiedź i komunię, a jego nauczanie musi być wierne Magisterium Kościoła wyrażonemu w Soborach Powszechnych i encyklikach papieskich sprzed 1958 roku. „Biskup” Solarczyk, będący częścią sekty posoborowej, nie może być autorytetem w kwestiach wiary, ponieważ jego nauczanie jest zanieczyszczone modernistycznym relatywizmem. Prawdziwi katecheci powinni odrzucić taką „katechezę” i powrócić do integralnego katolicyzmu, gdzie Chrystus Król panuje nad wszystkim, a nie tylko „obudza blask” w ludziach. Jak naucza Quas Primas, Królestwo Chrystusa wymaga publicznego uznania Jego prawa nad narodami i społeczeństwem – co jest przeciwieństwem naturalistycznego humanitaryzmu promowanego przez Solarczyka. Jedynym lekarstwem na apostazję jest powrót do niezmiennej Tradycji, gdzie katecheta jest nie tylko „uczniem”, ale przede wszystkim uczestnikiem Ofiary, która „nieustannie odnawia dzieło naszego odkupienia” (Sobór Trydencki, sesja 22, kap. 2).
Za artykułem:
22 lutego 2026 | 15:34Bp Solarczyk do katechetów: siejecie ziarno, a potem pielęgnujcie, aby nikt nie odebrał miłości (ekai.pl)
Data artykułu: 22.02.2026
