LifeSiteNews informuje, że 19 lutego 2026 r. „papież” Leon XIV przeniósł „biskupa” Gasparda Béby Gnébę z diecezji Man na stanowisko biskupa pomocniczego w archidiecezji Abidjan po tym, jak w 2024 r. wezwał świeckich do donoszenia o księżach łamiących celibat. To przeniesienie, określane jako „niezwykłe, ale nieprecedensowe”, jest kolejnym dowodem na to, że w kościele posoborowym karani są ci, którzy próbują egzekwować dyscyplinę, podczas gdy modernistyczne biskupy promujące herezje są wspierani. Taka „polaryzacja” jest celowo wzmacniana przez struktury okupujące Watykan, by zniszczyć resztki ortodoksji.
Faktograficzna dekonstrukcja: ortodoksja karana, herezja nagradzana
Artykuł opisuje, że „biskup” Gnéba, pełniąc funkcję ordynariusza diecezji Man od 2008 r., w styczniu 2024 r. opublikował list, w którym wezwał świeckich do donoszenia o księżach łamiących celibat, dopuszczających się nadużyć seksualnych lub ekonomicznych. Jego intencją było przywrócenie świętości kapłaństwa, co jest obowiązkiem każdego prawdziwego biskupa (por. św. Hieronim, *Ad Nepocianum*: „Jako biskupi jesteśmy odpowiedzialni za czystość duchowieństwa”). Jednak ta ortodoksyjna postawa wywołała gniew części kapłanów, którzy wolno żyli. Watykan zareagował nie na skargi o niecelibat, ale na „niepokój” w diecezji. W sierpniu 2024 r. przeprowadzono wizytację apostolską, a w grudniu 2024 r. poprzedni „papież” Franciszek mianował „kardynała” Jean-Pierre Kutwa administratora apostolskim diecezji Man, skutecznie odbierając Gnébie władzę. Teraz Leon XIV dopełnił karę, przenosząc Gnébę na podporządkowane stanowisko w Abidjan. Co istotne, w grudniu 2023 r. biskupi Wybrzeża Kości Słoniowej wydali oświadczenie, w którym „zapewnili o przywiązaniu do wartości rodziny” i potępili błogosławieństwa par jednopłciowych, ale nie podjęli żadnych konkretnych działań dyscyplinarnych wobec księży łamiących celibat. Ta bezczynność nie spotkała się z represjami Watykanu. Fakt jest jasny: system posoborowy karze za egzekwowanie moralności, a nagradza za bezczynność lub herezję. Jest to odwrócenie wartości, typowe dla sekty, która zrewidowała etykę ewangeliczną.
Język relatywizmu: słowa jako narzędzie apostazji
Artykuł używa języka, który demaskuje modernistyczną mentalność. Określenie przeniesienia jako „unusual but not unprecedented” („niezwykłe, ale nieprecedensowe”) ma na celu uspokojenie i zmylić czytelników, sugerując, że to wyjątek, podczas gdy w rzeczywistości jest to systematyczna polityka eliminacji ortodoksji. Słowo „polarization” („polaryzacja”), użyte jako pretekst dla działania Leon XIV, jest nowomową, która w praktyce oznacza zakaz mówienia prawdy, gdyż „dzieli”. To zapożyczenie z nowej etyki, gdzie prawda podważana jest pod płaszczykiem „jedności”. Opis księży jako „distraught” („przerażonych”) przeniesieniem Gnéby ukazuje ich przywiązanie do luźnej dyscypliny, nie do prawdy. „Annoyed” („zdenerwowanych”) przez list Gnéby – to zbyt słabe słowo na opis gniewu wobec wezwania do świętości. Język ten jest asekuracyjny, biurokratyczny, pozbawiony teologicznego znaczenia. Milczy o grzechu, o sądzie ostatecznym, o zbawieniu dusz. To język sekty, która zredukowała wiarę do „wartości” i „dialogu”, a nie do objawionej prawdy. W całym artykule nie pojawia się termin „grzech”, „herezja”, „apostazja”. To nie jest przypadkowe – to objawienie duchowej ślepoty.
Teologiczna konfrontacja: królestwo Chrystusa vs. królestwo ciemności
Działania Gnéby były zgodne z niezmiennym Magisterium. Celibat kapłański, choć dyscypliną, jest silnie zalecany przez Pismo Święte: *“Żaden żołnierz nie angażuje się w sprawy cywilne, jeśli chce się spodobać temu, który go werbował”* (2 Tm 2,4). Św. Paweł naucza, że celibat pozwala kapłanowi całkowicie służyć Bogu (1 Kor 7,32-34). Św. Hieronim pisał: *“Cóż bowiem jest celibat, jeśli nie ślubowanie czystości, które przynosi chwałę Bogu i łaskę wiernym?”* (Ad Nepocianum). Biskup, jako pasterz, ma obowiązek pilnowania moralności duchowieństwa. Kanon 380 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. stanowi, że biskupowie muszą „zaniechać wszelkich przewinień” wśród duchownych. Gnéba działał więc z obowiązku. Z encykliki Quas Primas Piusa XI wynika, że Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi i że władze, w tym kościelne, mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa jako Króla. Czynienie tego poprzez egzekwowanie Jego przykazań – w tym czystości kapłańskiej – jest właśnie tym królowaniem. W przeciwieństwie do tego, Watykan posoborowy, karząc Gnébę, pokazuje, że jego „królestwo” jest z tego świata, a nie z Bożego. Syllabus błędów Piusa IX potępia błąd nr 40: *„Nauka Kościoła katolickiego jest wrogiem dobrobytowi i interesom społeczeństwa”*. Tu przeciwnie: biskup próbujący dobrobytu moralnego jest karany, co dowodzi, że obecna struktura jest wrogiem prawdziwego dobrobytu. Bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV mówi, że wybór heretyka jest nieważny. Leon XIV, promujący ekumenizm, wolność religijną i relatywizm, jest heretykiem, więc jego dekrety są nieważne. Przeniesienie Gnéby jest więc nieważne z prawa kanonicznego. Prawdziwy biskup nie zostałby tak potraktowany przez prawdziwego papieża.
Symptomatologia upadku: wizytacje i przeniesienia jako narzędzia represji
Sytuacja Gnéby nie jest izolowanym przypadkiem, lecz objawem systemowej apostazji. Sobór Watykański II, poprzez dekrety o biskupach (Christus Dominus) i duszpasterstwie, wprowadził koncepcję „współzależności” i „dialogu”, co w praktyce oznaczało zniesienie dyscypliny. Wizytacje apostolskie, które miały być narzędziem naprawy, stały się narzędziem represji wobec ortodoksji. Przeniesienie Gnéby to klasyczna taktyka komunistyczna: zamiast otwarcie potępić herezję, przenosi się „problem” w inną diecezję, gdzie ma być „wspierany” (tutaj jako biskup pomocniczy, czyli bez realnej władzy). To jest forma cenzury. Księża z diecezji Man, którzy wydali wspólny list żalu, pokazują, że są przywiązani do biskupa, który chciał świętości – ale Watykan działał na ich niekorzyść, promując luźne obyczaje. To symptom głębokiego schizmatyzmu: struktury, które powinny być „słupem i oparciem prawdy” (1 Tm 3,15), stały się „wrogiem krzyża Chrystusa” (Flp 3,18). Encyklika Lamentabili sane exitu Piusa X potępia modernistów, którzy „przekraczają granice wytyczone przez Ojców Kościoła” i dążą do „skażenia” dogmatów. Dziś widzimy owoc tej modernizacji: biskup, który chce wrócić do Ojców, jest karany. To jest ostateczny dowód, że obecne struktury są „hydrą apostazji”, o której mówił św. Pius X.
Za artykułem:
Ivory Coast bishop transferred by Pope Leo after asking laity to report unchaste priests (lifesitenews.com)
Data artykułu: 21.02.2026
