Portal Opoka.org.pl publikuje wywiad z biskupem Maksymem Riabuchą, egzarchą donieckim Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie, z okazji czwartej rocznicy rosyjskiej inwazji. Biskup opisuje dramatyczną sytuację humanitarną (brak prądu, ogrzewania, leków), pomoc Caritasu i duszpasterstwo w strefie wojny. Podkreśla, że „Bóg nie opuszcza swojego ludu” i wzywa do modlitwy o nawrócenie serc agresorów. Wspomina o „żywym” mieście Zaporożu, które miało być „martwą strefą” w 2023 r.
Humanitaryzm bez Chrystusa Króla: Apostazja w akcji na Ukrainie
1. Poziom faktograficzny: Schizmatyczna struktura i jej „pomoc”
Artykuł przedstawia biskupa Maksyma Riabuchę jako duchowego autorytet, pomijając fundamentalną prawdę: Kościół greckokatolicki na Ukrainie jest w pełni i publicznie w komunii z sekcią posoborową. Jego działalność, w tym ogromna pomoc Caritasu, pochodzi z struktury, która od 1958 roku systematycznie niszczył integralną wiarę. Pomoc materialna, choć zewnętrcznie pożyteczna, nie jest aktem katolickiej miłości, ponieważ pochodzi z instytucji, która odrzuciła panowanie Chrystusa nad nauką, liturgią i dyscypliną. Caritas w strukturze posoborowej jest narzędziem humanitaryzmu bez duszpasterstwa, które odwraca uwagę od jedynego niezbędnego do zbawienia: konwersji do jedynego Kościoła katolickiego sprzed 1958 roku. Biskup mówi o „wspólnocie Kościoła”, lecz jego Kościół jest jedynie odłamaną częścią prawdziwego Kościoła, który trwa tylko w tych, którzy całkowicie odrzucają modernizm.
2. Poziom językowy: Banalne frazesy i pusty mistycyzm
Język biskupa jest typowy dla nowoczesnego duchownego posoborowego: pozbawiony teologicznej precyzji, oparty na emocjonalnych sloganach. „Modlimy się o nawrócenie serc” – bez definicji nawrócenia (czy to do katolicyzmu integralnego? Czy do jakiejkolwiek religii?). „Bóg nie opuszcza swojego ludu” – to banalne, niemal panteistyczne stwierdzenie, które milczy o konieczności bycia w łasce, w stanie łaski, w jedynej prawdziwej religii. Milczy o sądzie ostatecznym, o potępieniu wiecznym, o sakramentach jako jedynych drogach zbawienia. To język psychologii popularnej, a nie teologii. Mówi o „życiu miasta trwającym”, co jest naturalistycznym cudem, podczas gdy prawdziwym cudem jest trwanie jedynego Kościoła w wierze niezmiennej przez wieki. Ton jest pobożny na zewnątrz, ale wewnętrznie pusty – nie ma w nim miejsca na krzyż, na pokutę, na odrzucenie świata.
3. Poziom teologiczny: Redukcja zbawienia do humanitaryzmu
Biskup całkowicie przemilcza dogmat „Extra Ecclesiam nulla salus”. Nie mówi, że zbawienie jest tylko w Kościele katolickim. Nie mówi, że Rosja musi się nawrócić do katolicyzmu (jak w prawdziwym przesłaniu Fatimy, które sam artykuł potępia jako fałszywe, lecz tu biskup nie wnosi nic). Jego nawrócenie to abstrakcyjne „otwarcie serca”. To jest dokładnie to, czego naucza herezja modernizmu: zbawienie jako wewnętrzna przemiana, a nie wstąpienie do jedynego Kościoła z prawidłowym chrzestem i wiarą. Milczy o królowaniu Chrystusa nad społeczeństwem (encyklika Quas Primas Piusa XI), które wymaga, aby państwa i narody uznały jedyne panowanie Zbawiciela. Jego modlitwa o „nawrócenie serc” jest bezradna, bo nie wskazuje celu: katolicyzmu integralnego. To typowe dla apostazji wschodniej: Kościół greckokatolicki odłączył się od Rzymu, a teraz modli się za agresora, nie wzywając go do konwersji do katolicyzmu. Jest to duchowa zdrada.
4. Poziom symptomatyczny: Systemowa apostazja i jej owoce
Ten wywiad jest symptomaticzny dla całego systemu posoborowego: humanitaryzm zastępuje ewangelizację. Caritas zastępuje katechezę. Pomoc materialna zastępuje konieczność odrzucenia herezji. Modlitwa bez dogmatu zastępuje ofiarę Mszy Świętej (której w tekście nie ma, bo w strukturze posoborowej Msza jest zepsuta). Biskup, będący hierarchą w komunii z Bergoglio, jest częścią „hydra apostazji” (por. plik Lamentabili sane exitu o modernizmie). Jego język jest językiem sekularnego humanitaryzmu, który Pius IX potępił w Syllabusie błędów (błęd 15-18 o wolności religii i dobrej nadziei dla niekatolików). To nie jest Kościół, to jest NGO z etykietą religijną. Prawdziwy biskup katolicki mówiłby: „Nawróćcie się, przyjmijcie katolicyzm, odrzućcie herezje, przyjdźcie do jedynego Kościoła, który ma pełnię środków zbawienia”. On mówi: „Modlimy się o nawrócenie serc”. To jest właśnie duch bankructwa – ofiara bez ofiary, modlitwa bez wiary, pomoc bez duszpasterstwa.
Prawda katolicka wobec apostazji humanitaryzmu
Prawdziwy Kościół katolicki, o którym świadczą pliki Fałszywe objawienia fatimskie i Obrona sedewakantyzmu, wie: zbawienie jest tylko w jednym Kościele. Królestwo Chrystusa jest duchowe, ale wymaga publicznego uznania Jego prawa (encyklika Quas Primas). Herezja i schizma wykluczają z Kościoła (Bellarmin, kanon 188.4). Biskup Riabucha, będąc w komunii z sekcją posoborową, jest schizmatykiem. Jego pomoc materialna, choć pożyteczna, nie ma wartości nadprzyrodzonej, bo pochodzi z ręki odłączonej od prawdziwego Kościoła. Jego modlitwa, bez konwersji do katolicyzmu integralnego, jest nieskuteczna. Prawdziwa modlitwa wzywa do katolicyzmu, nie do abstrakcyjnego „nawrócenia serc”. Prawdziwa pomoc wiąże się z duszpasterstwem, które prowadzi do sakramentów w jedynym prawdziwym Kościele. To, co artykuł przedstawia jako heroizm, jest w istocie duchową kapitulacją: rezygnacją z głoszenia jedynej prawdy na rzecz humanitarnego neutralizmu. Taka postawa jest heretyckim indyferentyzmem potępionym przez Piusa IX w Syllabusie (błęd 15-18). Bóg nie opuszcza swojego ludu, ale Jego lud to jedynie ci, którzy trwają w jedności z prawdziwym Kościołem, w wierze niezmiennej, w odrzuceniu wszystkich herezji, w czystości sakramentów. Reszta jest wiankiem z trawy.
Za artykułem:
Miała być martwa strefa, a miasto dalej trwa. Ukraiński biskup: „Bóg nie opuszcza swojego ludu” (opoka.org.pl)
Data artykułu: 23.02.2026
