Portal eKAI.pl (23 lutego 2026) informuje o liście pasterskim „biskupa” Wojciecha Osiala na Wielki Post 2026. Ordynariusz diecezji łowickiej przedstawia ten czas jako „święty, surowy i ascetyczny, ale przede wszystkim prawdziwy”, zachęcając do refleksji nad grzechem i jego konsekwencjami, a także zapowiadając cykl katechez radiowych o siedmiu grzechach głównych. Przesłanie skupia się na „osobistej przemianie” i „połączeniu światła wiary z mądrością ludzkiego doświadczenia”, całkowicie pomijając publiczne królestwo Chrystusa, konieczność sakramentów oraz obowiązek społecznego uznać władzę Zbawiciela. Ta redukcja wiary do prywatnej moralności jest typowym przejawem apostazji kurialnej.
Redukcja pokuty do prywatnej moralności
„Biskup” Osiał definiuje Wielki Post jako czas „prawdziwy”, ale w sensie autentyczności osobistej, a nie w sensie objawionym przez Boga. Mówi o „refleksji nad własnym życiem, zwłaszcza nad grzechem i jego konsekwencjami”, a grzech opisywa jako to, co „obiecuje więcej, a daje mniej”. To czysto instrumentalne, niemoralistyczne rozumienie grzechu, pozbawione kluczowego elementu: grzech jest obrażeniem Boga, naruszeniem Jego wiecznego prawa, a nie tylko rozczarowaniem jednostki. Katolicka doktryna przedsoborowa naucza, że grzech to „przeciwstawienie się Bogu, pogardzenie Jego łaską” (Katechizm Rzymski, 1919). Redukując grzech do nieudanej transakcji, „biskup” osłabia jego nadprzyrodzony wymiar i konieczność skruchy (contritio) oraz sakramentu spowiedzi. Jego zachęta do „przemiany” poprzez ascetykę i refleksję, bez wymogu sacramentum poenitentiae, jest heretyckim uproszczeniem, które potępia Lamentabili sane exitu (prop. 46): „W przeciwieństwie do poglądów Ojców Soboru Trydenckiego słowa Pana: «Przyjmijcie Ducha Świętego, którym odpuścicie grzechy…» nie dotyczą sakramentu pokuty”. Milczenie o konieczności absolucji kapłańskiej jest świętokradztwem, pozbawiającym wiernych środków łaski ustanowionych przez Chrystusa.
Milczenie o królestwie Chrystusa: herezja laicka
Najbardziej rażącym pominięciem jest całkowite milczenie o królestwie Chrystusa. „Biskup” Osiał mówi o „osobistej przemianie”, ale nie wspomina ani słowem o obowiązku społecznym i politycznym uznania Chrystusa za Króla. Encyklika Quas Primas Piusa XI (1925) stanowi: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi… Państwa i władcy mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa i Jego słuchać”. Papież dodaje: „Gdyby Królestwo Chrystusa objęło w rzeczy samej wszystkich, jak ich z prawa obejmuje, mielibyśmy wątpić o tym pokoju, jaki Król pokoju przyniósł na ziemię”. Milczenie „biskupa” o tym jest bezpośrednim poparciem błędu potępionego w Syllabus of Errors Piusa IX (błąd 77): „W obecnych czasach nie jest już pożądane, aby religia katolicka była jedyną religią państwa, wykluczając wszystkie inne formy kultu”. To jest herezja laicka, która oddziela wiarę od życia publicznego, podporządkowując Kościół władzy świeckiej. „Biskup” Osiał, nie mówiąc o Chrystusie Królu, potwierdza sekularną ideologię, przeciwko której walczył Pius IX i Pius XI.
Psychologizacja wiary: światło wiary a ludzkie doświadczenie
Kluczowym sformułowieniem listu jest zapowiedź katechez, które mają być „próbą połączenia światła wiary z mądrością ludzkiego doświadczenia”. To synkretyzm wiary z humanizmem, potępiany przez św. Piusa X w Lamentabili sane exitu (prop. 9): „Wiara, że Bóg jest rzeczywistym Autorem Pisma Świętego, jest zbytnią naiwnością lub brakiem wiedzy” – choć tu chodzi o Pismo, zasada jest ta sama: wiara nie może być „połączona” z ludzkim doświadczeniem na równych prawach, bo wiara jest „przekonaniem, które nie widzi, ale uznaje za pewne to, co obiecuje” (Hbr 11,1). „Mądrość ludzkiego doświadczenia” to język modernizmu, który podważa nadprzyrodzony charakter objawienia. Biskup nie mówi, że wiara jest „światłem, które oświeca umysł do uznania prawd objawionych” – mówi o „połączeniu”, co sugeruje równorzędność. To jest bankructwo doktrynalne, gdzie wiara staje się tylko jednym z źródeł mądrości, a nie „jedynym, nieomylnym orędownikiem prawdy” (Vaticanum I).
Symptomatologia apostazji kurialnej
List pasterski „biskupa” Osiala jest symptomaticzny dla całego systemu posoborowego. Pokazuje:
1. **Redukcję wiary do prywatnej moralności** – zamiast „wzywania wszystkich ludów do królestwa Chrystusa” (Mat 28,19), oferuje tylko indywidualną „przemianę serca”. To jest dokładnie to, czego ostrzegał Pius XI w Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzę”.
2. **Milczenie o sakramentach** – pokuta bez spowiedzi, łaska bez eucharystii. To potwierdza, że struktury kurialne funkcjonują jako sektowski rytuał, pozbawiony skutecznej łaski, bo pozbawiony prawdziwych sakramentów (wyświęcenia biskupów i kapłanów po 1958 są wątpliwe, a często nieważne z powodu herezji).
3. **Naturalistyczną wizję człowieka** – „mądrość ludzkiego doświadczenia” jako partner wiary to odrzucenie zasady „gratia non tollit naturam, sed perficit”. Łaska nie „łączy się” z doświadczeniem, ale je nadwyższuje i naprawia.
4. **Ekumenizm przez milczenie** – nie mówiąc o jedności wiernej pod Chrystusem Królem, „biskup” promuje wielo religijną tolerancję, która jest potępiona w Syllabus (błąd 15: „Każdy jest wolny, aby przyjąć i wyznawać religię, jaką uzna za prawdziwą”). Jego katechezy, choć o grzechach, nie wskazują na konieczność nawrócenia do katolicyzmu, co otwiera drogę do relatywizmu.
Biskup Osiał, będąc częścią sekty posoborowej, nie może nauczać wiary katolickiej, bo sam jest w apostazji. Jego list pasterski i katechezy są więc nieważne dla zbawienia. Zgodnie z nauczaniem św. Roberta Bellarmina (z pliku Obrona sedewakantyzmu): „Jawny heretyk natychmiast traci wszelką jurysdykcję… nie po ostrzeżeniach ani deklaracji, ponieważ heretycy już przed ekskomuniką są poza Kościołem”. Wierni powinni odrzucić tę fałszywą „pokutę” i szukać prawdziwych kapłanów, którzy nauczają niezmiennej wiary, gdzie Wielki Post to czas pokuty w sakramencie spowiedzi, wyrzeczenia się grzechu i publicznego wyznania Chrystusa za Króla.
Za artykułem:
23 lutego 2026 | 12:16List pasterski bp. Osiala na Wielki Post i katechezy radiowe dla wiernych (ekai.pl)
Data artykułu: 23.02.2026
