Portal episkopat.pl informuje o zebraniu Prezydium Polonijnej Rady Duszpasterskiej Europy, które odbyło się 20–22 lutego 2026 roku w Warszawie. Uczestniczyło w nim 9 osób, w tym delegaci z 5 państw Europy. Tematem obrad były m.in. podsumowanie Roku Jubileuszowego, perspektywy i doświadczenia pracy z młodzieżą, a także refleksja nad tematem i treścią najbliższego posiedzenia Polonijnej Rady Duszpasterskiej Europy, zaplanowanego na jesień 2026 r. Zebranie otworzył i przewodniczył mu Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej bp Robert Chrząszcz. Współpracę nawiązano z ks. Dariuszem Kowalczykiem z Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia, Dorotą Abdelmoula-Viet z sekcji polskiej mediów watykańskich, ks. prof. Krzysztofem Pawliną z Akademii Katolickiej w Warszawie. Inspiracją była projekcja filmu „Najświętsze Serce” Stevena Gunnella. Delegaci modlili się przy grobach bł. ks. Jerzego Popiełuszki oraz protektorów Polonii bł. kard. Stefana Wyszyńskiego oraz Sługi Bożego kard. Augusta Hlonda. Tematem jesiennego zebrania zaproponowano „współodpowiedzialność duchownych i świeckich za duszpasterstwo polonijne, wynikające z tożsamości chrzcielnej”. Bp Chrząszcz przybliżył także projekt młodzieżowej pielgrzymki-sztafety śladami św. Stanisława Kostka (z okazji 300. rocznicy kanonizacji) oraz przyszłoroczną jubileuszową 150. polonijną pielgrzymkę do Lourdes.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Artykuł ujawnia całkowite pominięcie nadprzyrodzonego celu Kościoła: zbawienia dusz. Zamiast tego duszpasterstwo polonijne sprowadza się do „pracy z młodzieżą”, „współodpowiedzialności” i „tożsamości chrzcielnej” – sformułowań, które są eufemizmami dla naturalistycznego humanitaryzmu. W Quas Primas Pius XI przypomina, że Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i wymaga „przez pokutę, przez wiarę i chrzest” (Pius XI, Quas Primas). Tutaj żadnego słowa o pokucie, wierze czy sakramentach. Tylko „tożsamość chrzcielna” – co może oznaczać jedynie przynależność społeczną, a nie stan łaski. To jest dokładnie to, co Pius IX potępił w Syllabus of Errors: „Każdy człowiek jest wolny wyznawać religię, którą uzna za prawdziwą” (błąd 15) oraz „Państwo nie powinno uznawać katolicyzmu za jedyną religię państwową” (błąd 77). Duszpasterstwo bez wezwania do konwersji i odrzucenia grzechu jest zdradą misji Chrystusa: „Idźcie i uczcie wszystkie narody” (Mt 28,19), a nie „promujcie tożsamość kulturową”.
Glorifikacja modernistycznych „błogosławionych” i kult osób
Modlitwa przy grobach bł. ks. Jerzego Popiełuszki, bł. kard. Stefana Wyszyńskiego i Sługi Bożego kard. Augusta Hlonda jest skandaliczna. Wszyscy oni są produktami procesu beatyfikacyjnego po Soborze Watykańskim II, który – jak wykazał Pius X w Lamentabili sane exitu – wprowadza herezję modernizmu. Popiełuszko, choć zginął śmiercią męczeńską, promował „Msze” ludowe i kompromisy z komunistycznym reżimem, co stoi w sprzeczności z nieomylnym nauczaniem Kościoła, że nie wolno uczestniczyć w akwach z heretykami (Pius IX, Syllabus, błąd 40). Wyszyński i Hlond brali udział w ekumenistycznych spotkaniach i popierali „dialog” z schizmatykami, co jest potępione przez Piusa IX: „Katolicy mogą przyjąć protestantyzm jako równorzędną formę chrześcijaństwa” (błąd 18). Ich kult gloryfikuje apostazię – bo kto czci tych, którzy zawiedli Kościół w najważniejszych kwestiach? Pius IX w bulli Cum ex Apostolatus Officio stwierdza, że heretyk – a tacy to właśnie biskupi, którzy promują ekumenizm – traci urząd ipso facto. Modlitwa do nich jest bałwochwalstwem.
Ekumenistyczne pielgrzymki i fałszywe objawienia
Projekt pielgrzymki do Lourdes jest szczególnie haniebny. Lourdes to miejsce fałszywych objawień, które – jak wykazał analityczny zbiór dowodów w pliku Fałszywe objawienia fatimskie – są operacją wroga Kościołowi. Cud w Lourdes („objawienie” Bernadette Soubirous) jest pełen sprzeczności logicznych, nie ma gwarancji nieomylności, a przesłanie skupia się na „nawróceniu” bez wskazania na katolicyzm – co otwiera drogę do relatywizmu. Pius X w Lamentabili sane exitu potępił pogląd, że „objawienie jest tylko uświadomieniem sobie stosunku do Boga” (propozycja 20). Lourdes promuje właśnie taki naturalistyczny mistycyzm. Pielgrzymka do takiego miejsca z udziałem oficjalnej struktury KEP jest publicznym odstępstwem od wiary. Co więcej, wspomnienie o „Nadzwyczajnym Jubileuszu 2033” – prawdopodobnie nawiązanie do 2000-lecia Odkupienia – w kontekście posoborowym oznacza ekumenistyczne wydarzenie, gdzie katolicy zmieszają się z heretykami i poganami, co potępił Pius IX: „Kościół powinien tolerować błędy filozofii” (błąd 11) – ale to nie znaczy, że Kościół ma się z nimi łączyć!
Absolutny brak panowania Chrystusa Króla nad społeczeństwem
Artykuł nie zawiera ani jednego słowa o panowaniu Chrystusa Króla nad narodami i społeczeństwem. W Quas Primas Pius XI nauczał: „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe, ale odnosi się także do rzeczy doczesnych, gdyż Chrystus otrzymał od Ojca władzę nad wszystkim, co stworzone” (Pius XI, Quas Primas). Duszpasterstwo polonijne nie wspomina o tym, że państwa i władcy powinni publicznie uznać Chrystusa za Króla i podporządkować Mu swoje prawa. Wręcz przeciwnie: „współodpowiedzialność duchownych i świeckich” brzmi jak demokratyzacja Kościoła, co jest potępione przez Piusa IX: „Kościół nie ma prawa wymagać od wiernych wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń Magisterium” (błąd 7). To jest liberalizm w najczystszej postaci. Brak wezwania do odrzucenia „wolności religijnej” (błąd 15) i uznania jedynego prawa Bożego – to apostazja.
Wnioski: Apostazja w działaniu
Ten artykuł jest doskonałym przykładem systemowej apostazji struktury posoborowej. Zamiast nauczać, że poza Kościołem katolickim nie ma zbawienia (Denz. 1351), promuje się „tożsamość chrzcielną” jako wystarczającą. Zamiast gloryfikować prawdziwych świętych (którzy cierpieli za wiarę, a nie za kompromisy), czci się modernistycznych „błogosławionych”. Zamiast odrzucać fałszywe objawienia, organizuje się pielgrzymki do ich miejsc. Zamiast głosić panowanie Chrystusa Króla, mówi się o „współodpowiedzialności” w duchu demokracji. To jest bankructwo doktrynalne i duchowa ruina. Wszyscy uczestnicy tego zebrania – od bp Chrząszcza po ks. Pawlinę – są współodpowiedzialni za upadek wiary wśród Polonii. Nie ma tu nic wspólnego z katolicyzmem integralnym. Tylko synteza wszystkich błędów – modernizm – jak potępił go Pius X. Kościół wymaga całkowitego odrzucenia tej struktury i powrotu do niezmiennej Tradycji, gdzie duszpasterstwo oznacza prowadzenie dusz do nieba przez pokutę, sakramenty i wierność doktrynie, a nie przez programy społeczne i ekumenistyczne przygody.
Za artykułem:
W Sekretariacie KEP obradowało Prezydium Polonijnej Rady Duszpasterskiej Europy (episkopat.pl)
Data artykułu: 22.02.2026
