Portal eKAI publikuje wywiad z twórcami francuskiego filmu „Najświętsze Serce” („Sacre Coeur”), Stevenem i Sabriną Gunnellami, który w 2025 roku stał się fenomenem kinowym w laickiej Francji. Twórcy opowiadają o genezie projektu, „znakach” Bożych, cenzurze ze strony władz miejskich (mer Marsylii odwołał seans) i celu filmu: przekazaniu orędzia „jesteś bezgranicznie kochany” współczesnemu, samotnemu człowiekowi. Wywiad pełen jest języka emocjonalnego („serce płonie”, „miłość”), unika politycznych i doktrynalnych kontekstów, a jego przesłanie redukuje bogate nauczanie o Najświętszym Sercu do psychologicznego pocieszenia w świecie pełnym zagrożeń.
Redukcja głośnego orędzia do cichego pocieszenia
Twórcy filmu przedstawiają swoje przedsięwzięcie jako odpowiedź na „pesymistyczną”, „samotną” rzeczywistość technologicznie połączonego, lecz duchowo odciętego człowieka. Mimo że odwołują się do objawień św. Małgorzaty Marii Alacoque i historycznego jubileuszu 350-lecia w Paray-le-Monial, ich interpretacja jest wysoce selektywna i spłycona. Gdzie w encyklice Quas Primas Pius XI (1925) głośno i bez kompromisów ogłasza Królestwo Chrystusa nad wszystkimi narodami jako jedyną nadzieję na porządek społeczny i pokój, twórcy Gunnellów mówią jedynie o „miłości” dla „każdego człowieka, zwłaszcza niewierzącego”. To nie jest droga do publicznego panowania Chrystusa Króla, lecz prywatna, psychologiczna terapia. Pominięte zostają kluczowe fragmenty Quas Primas, gdzie Pius XI potępia laicyzację („zeświecczenie”) jako „zarazę” i domaga się, aby państwa i władcy publicznie czciły Chrystusa i Jego słuchali. Film, świadomie oderwany od „polityki” („świadomie nie poruszaliśmy wątków politycznych”), dokładnie realizuje błąd potępiony przez Piusa XI: oddzielenie wiary od życia publicznego, co prowadzi do „zburzenia całego społeczeństwa”. To nie jest ewangelizacja, to jest akomodacja do świata.
Język emocjonalizmu jako symptom teologicznej pustki
Analiza językowa wywiodu ujawnia głęboki schyłek katolickiej formacji. Słownictwo opiera się na paradygmacie subiektywistycznym: „serce płonie”, „miłość”, „pocieszenie”, „piękna historia”, „wola Boża” (rozumiana jako osobiste „znaki”). Brakuje tu absolutnie żadnego języka prawa, obowiązku, sądu, grzechu, kary, czy męczeństwa. To język charmatyzmu i pouczania egzystencjalnego, a nie wiary katolickiej. Św. Pius X w Lamentabili sane exitu potępiał właśnie taką tendencję: redukcję wiary do „funkcji praktycznej” (propozycja 26) i uczynienie z niej „ruchu religijnego zastosowanego do różnych czasów” (propozycja 59). Orędzie Najświętszego Serca, jak je przekazała św. Małgorzata, było orędziem pokuty („odwróćcie się, nawróćcie się!”), wyrzeczenia się grzechów, uwielbienia dla Króla, którego naród zabił. W wywiadzie nie ma miejsca na pokutę, jest tylko „miłość”. To jest dokładnie to, co Pius X nazwał „syntezą wszystkich błędów” – modernizm, który redukuje objawienie do wewnętrznego doświadczenia i uczuć, a nie do zewnętrznego, nadprzyrodzonego faktu z mocą zbawczą.
Teologiczna katastrofa: Serca Jezusa bez Krwi Odkupienia
Najbardziej dotkliwy błąd teologiczny wywiadu (i domniemanego filmu) polega na całkowitym pominięciu martyrologicznego i ofiarnego wymiaru Najświętszego Serca. Serce Jezusa w objawieniach to Serce przebite włócznią, serce rozpaczliwe nad grzechem, serce żądzące odzyskania królestwa przez nawrócenie i pokutę. Pius XI w Quas Primas podkreśla, że Chrystus jest Królem „przez zjednoczenie hipostatyczne” i „prawem, które nabył sobie przez odkupienie nasze”. Krwawa Ofiara Kalwarii jest fundamentem Jego królestwa. Gunnellowie przemilczają całkowicie krzyż. Ich „miłość” jest abstrakcyjna, bezcenna, bez ofiary. To prowadzi do bałwochwalstwa: kultu emocji zamiast kultu Boga-Słowa Wcielonego, który jest jednocześnie Sędzią i Zbawicielem. W Lamentabili Pius X potępiał propozycję 27: „Ewangelie nie dowodzą Bóstwa Jezusa Chrystusa, lecz jest ono dogmatem, który świadomość chrześcijańska wyprowadziła z pojęcia mesjasza”. Analogicznie, Gunnellowie wyprowadzają „miłość” z pojęcia „serca”, a nie z objawionej prawdy o Bogiem z Bogiem, który za naszą miłość dał Swoje Serce, przebite na krzyżu. Bez tego jest to tylko moralizm.
Symptomatologia: Idealny produkt „katolicyzmu bezdogmatycznego”
Fenomen filmu „Najświętsze Serce” jest symptomaticzny dla całej epoki po Soborze Watykańskim II. Jego sukces w laickiej Francji nie jest przypadkiem, lecz logiczną konsekwencją. Kościół Nowego Adwentu („neo kościół”) od dziesięcioleci promuje wizję Kościoła jako „społeczeństwa dialogu”, „miłości”, „miłosierdzia”, pozbawionego surowości prawa i wymagań doktrynalnych. Film Gunnellów jest tego esencją: zawłaszcza symbol Najświętszego Serca dla projektu humanitarnego i psychologicznego, całkowicie oderwanego od kontekstu herezji, apostazji i obowiązku publicznego wyznania Chrystusa jako Króla. Cenzura ze strony władz świeckich (mer Marsylii) paradoksalnie potwierdza jego naturę: jest on akceptowalny dla świata, bo nie jest zaprzeczeniem świata, tylko jego łagodnym, emocjonalnym dodatkiem. Świat nie boi się „miłości”, bo nie zmusza do nawrócenia. Świat boi się orędzia Quas Primas: „Gdyby wszyscy ludzie i rodziny i państwa pozwolili się rządzić Chrystusowi, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”. Gunnellowie nie mówią o rządzeniu Chrystusa, mówią o „płonącym sercu”. To jest właśnie „chrystianizm bezdogmatyczny” (propozycja 65 z Lamentabili), szeroki i liberalny protestantyzm, który Pius X potępił jako „syntezę wszystkich błędów”.
Wniosek jest oczywisty. Film „Najświętsze Serce”, mimo pozornego powrotu do tradycyjnego tematu, jest kolejnym, subtelnym narzędziem deprawacji wiary. Redukuje głośne, polityczne, wymagające orędzie Chrystusa-Króla do szeptu emocjonalnego pocieszenia. Jest to idealna ewangelizacja dla świata, który nie chce słyszeć o pokucie, lecz o akceptacji; nie chce słyszeć o sądzie, lecz o miłości; nie chce słyszeć o Królestwie, lecz o subiektywnym doświadczeniu. W świetle niezmiennego Magisterium (Pius XI, Pius X) jest to nie tylko błąd, ale apostazja w praktyce: oddanie najświętszego symbolu wiary na łaskę laickiego, emocjonalnego konsumpcjonizmu. Prawdziwe Najświętsze Serce nie płonie w kinach dla laików, płonie na ołtarzu Mszy Trydenckiej, ofiarowanej bezustannie za grzechy świata, i woła o nawrócenie, a nie tylko o pocieszenie.
Za artykułem:
24 lutego 2026 | 15:20Serce, które płonie w laickiej Francji. Rozmowa z twórcami filmu „Najświętsze Serce” (ekai.pl)
Data artykułu: 24.02.2026
