Portal Opoka.org.pl publikuje wywiad z abp Światosławem Szewczukiem, zwierzchnikiem Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, w którym przedstawia on wizję „sprawiedliwego pokoju” dla Ukrainy, krytykując pacyfizm i domagając się uwzględnienia praw ofiary. Jego wypowiedź, choć poruszająca ludzkie cierpienie, jest przepełniona modernistycznymi założeniami, redukując królestwo Chrystusa do politycznych haseł i odrzucając niezmienną naukę Kościoła o sprawiedliwej wojnie oraz o absolutnym prymacie Prawa Bożego nad prawami człowieka.
1. Poziom faktograficzny: Polityczny instrumentalizm zamiast teologicznej oceny
Abp Szewczuk przedstawia konflikt w kategoriach politycznych i prawnych, całkowicie pomijając wymiar teologiczny i nadprzyrodzony. Jego argumentacja opiera się na:
- Konstytucji Ukrainy i prawie międzynarodowym – uznaje je za fundament pokoju, podczas gdy katolicka nauka o sprawiedliwej wojnie (bellum iustum) ma swoje źródło w Prawie Naturalnym i Bożym, a nie w aktach politycznych. Syllabus of Errors potępia błąd, iż „Kościół nie ma prawa definiowania, że religia katolicka jest jedyną prawdziwą” (błęd 21), ale tu odwrotnie – Konstytucja państwa staje się wyżej niż prawo Boże.
- Prawach człowieka – mówi o „poszanowaniu nienaruszalności ludzkiego życia, jego godności i wolności”, co jest świeckim, liberalnym pojęciem, odrzuconym przez Syllabus (błęd 77-80). Katolickie prawo naturalne mówi o prawach Bożych, nie o prawach człowieka jako autonomicznych.
- Krytyce pacyfizmu – słusznie wskazuje na niebezpieczeństwo „pokoju za wszelką cenę”, ale nie odwołuje się do tradycyjnych warunków bellum iustum (auctoritas principis, causa iusta, intentio recta), które wymagają decyzji władzy publicznej działającej dla dobra wspólnego, a nie jednostkowej oceny ofiary.
Faktycznie, rosyjskie zbrodnie (jak odbieranie dzieci) są potworne, ale abp Szewczuk nie widzi głębszego źródła zła: apostazji współczesnego świata, która dopuściła do takich okrucieństw. Jego analiza jest zbyt polityczna, zbyt „realistyczna”, pozbawiona teologicznego wymiaru grzechu i konieczności nawrócenia.
2. Poziom językowy: Nowomowa humanitaryzmu
Język Szewczuka jest językiem współczesnego humanitaryzmu, nie Ewangelii:
- „Sprawiedliwy pokój” – to terminologia świecka, polityczna. Katolicki pokój (pax) jest darem Bożym, owocem królestwa Chrystusa (Quas Primas), nie porozumieniem dyplomatycznym.
- „Prawa ofiary”, „ reparacje”, „odszkodowania” – to język trybunałów międzynarodowych, nie Kościoła. Kościół naucza przebaczenia, miłości wrogów, nie wymierania sprawiedliwości przez państwo.
- „Konstytucja Ukrainy”, „Unia Europejska”, „NATO” – to świeckie idole, przeciw którym Syllabus ostrzega (błęd 55, 77). Szewczuk podporządkowuje ewangeliczne przesłanie politycznym projektom.
- „Etnobójstwo”, „zbrodnie przeciw ludzkości” – choć opisuje okrucieństwa, nie używa języka grzechu, bluźnierstwa, odrzucenia Boga. To only „zbrodnie”, nie grzechy pociągające za sobą wyrok Boży.
Ton jest emocjonalny, humanitarny, ale pozbawiony przenikliwości prorockiej, która widzi za politycznymi konfliktami duchową wojnę między Zbawicielem a sataną. Milczy o konieczności publicznego czczenia Chrystusa Króla (Quas Primas) jako jedynej drogi do prawdziwego pokoju.
3. Poziom teologiczny: Apostazja przez redukcję królestwa Bożego do polityki
Najgłębszy błąd Szewczuka polega na całkowitym pominięciu Królestwa Chrystusa jako jedynego fundamentu trwałego pokoju. W przeciwieństwie do encykliki Piusa XI Quas Primas (1925), która ustanowiła święto Chrystusa Króla właśnie jako antidotum na „zeświecczenie czasów obecnych”, Szewczuk proponuje pokój bez Chrystusa.
„Przeto, jeżeliby kiedy ludzie prywatnie i publicznie uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa, jak należyta wolność, jak porządek i uspokojenie, jak zgoda i pokój” (Quas Primas).
Dla Szewczuka pokój zależy od traktatów, konstytucji, reparacji – nie od uznania panowania Chrystusa nad narodami. To klasyczny modernistyczny błąd: redukowanie religii do etyki społecznej, odrzucenie nadprzyrodzonego, sacrum.
Ponadto:
- Ekumenizm ze schizmatykami – Szewczuk jest greckokatolickim, czyli schizmatykiem (nie w komunii z Rzymem). Współpraca z nim bez wezwania do powrotu do katolicyzmu jest herezją ekumeniczną, potępioną przez Syllabus (błęd 18: „Protestantyzm jest inną formą prawdziwej religii chrześcijańskiej”).
- Uznawanie uzurpatorów – wspomina „papieża Franciszka” i „papieża Leona XIV” (fikcyjnego). Z perspektywy sedewakantyzmu (z pliku Obrona sedewakantyzmu), heretycki papież traci urząd ipso facto. Uznawanie ich za papieży jest herezją.
- Brak wymiaru sakramentalnego – w całym wywiadzie nie ma słowa o Mszy Świętej, sakramentach, łasce, grzechu, czyścieństwie. To typowe dla neo-koscioła: religia bez sakramentów, tylko etyka społeczna.
- Milczenie o Królestwie Chrystusa – najcięższy błąd. Quas Primas mówi: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi”. Dla Szewczuka Królestwo to państwo ukraińskie z konstytucją i NATO.
4. Poziom symptomatyczny: Systemowa apostazja soborowa
Wypowiedź Szewczuka jest symptomem głębokiej choroby Kościoła posoborowego:
- Rezygnacja z misji ewangelizacyjnej – zamiast wezwać Rosję do nawrócenia do katolicyzmu (co byłoby jedynym trwałym pokojem), domaga się politycznych ustępstw. To odwrócenie od apostazji (jak w pliku Fałszywe objawienia fatimskie), które mówi o „nawróceniu narodu bez ewangelizacji”.
- Zaaprobowanie świeckich ideologii – Konstytucja, UE, NATO to świeckie idole, przeciw którym Syllabus ostrzega (błęd 39, 55). Kościół powinien być „znakiem sprzeciwu” (Lamentabili), nie narzędziem politycznym.
- Ekumenizm z schizmatykami i heretykami – Szewczuk współpracuje z uzurpatorem Leona XIV (heretykiem), co jest apostoazją.
- Humanitaryzm bez krzyża – jego „pokój” to pokój świata, nie pokój Chrystusa („Pokój mój daję wam, nie taki, jak świat daje, daję wam” – J 14,27).
To dokładnie realizacja planów masonerii (z pliku Fałszywe objawienia fatimskie): odwrócenie uwagi od modernistycznej apostazji w Kościele na zewnętrzne zagrożenia (komunizm, teraz Rosja). Szewczuk nie mówi o herezjach w samym Kościele (modernizm, potępiony przez Piusa X w Lamentabili i Pascendi), tylko o zewnętrznym agresorze.
5. Konfrontacja z niezmienną doktryną
Katolicka nauka o pokoju i sprawiedliwej wojnie:
- Pokój jest darem Bożym – nie politycznym porozumieniem. „Pokój, który przekracza wszystko, co może dać rozum” (Fil 4,7). Tylko w Królestwie Chrystusa (Quas Primas).
- Sprawiedliwa wojna wymaga decyzji władzy – nie jednostkowej oceny ofiary. Szewczuk daje głos ofierze, ale to nie decyduje o bellum iustum. Władza należy do prawdziwego papieża i władców katolickich, których dziś nie ma (sedewakantyzm).
- Nie ma „praw człowieka” w katolicyzmie – są prawa Boże, a człowiek ma obowiązki wobec Boga. Syllabus potępia błąd, iż „prawa człowieka są niezależne od Boga” (błęd 56-58).
- Granice są ważne – katolicyzm uznaje suwerenność państw, ale podporządkowaną prawu naturalnemu. Utrata terytoriów może być karą Bożą za grzechy narodu (jak w Starym Testamencie). Szewczuk nie widzi wymiaru karzącego Bożego sądu.
6. Wniosek: Apostazja pod płaszczykiem humanitaryzmu
Wypowiedź abp Szewczuka jest klasycznym przykładem modernistycznej apostazji: redukuje Ewangelię do politycznego humanitaryzmu, odrzuca królestwo Chrystusa, współpracuje ze schizmatykami i heretykami, uznaje świeckie idole (Konstytucję, UE). Zamiast wezwać do nawrócenia Rosji i Ukrainy do jednego, katolickiego Kościoła, proponuje „sprawiedliwy pokój” bez sprawiedliwości Bożej. To duchowa ruina, o której ostrzegał św. Pius X w Lamentabili i Pascendi. Prawdziwy pokój nadejdzie tylko, gdy Chrystus Król będzie publicznie czczony przez wszystkie narody – a tego Szewczuk nie chce, bo odrzuca niezmienną wiarę.
Za artykułem:
Abp Szewczuk: Donieck, Ługańsk, Krym to nie terytoria, ale ludzie, którzy tam mieszkają (opoka.org.pl)
Data artykułu: 24.02.2026
