Portal The Pillar (24 lutego 2026) informuje o wyborze biskupa Heiner Wilmera na przewodniczącego konferencji episkopatu Niemiec. Wilmer, członek zakonu Dehonianów, przedstawił swoją wizję opartą na duchowości Serca Jezusowego i „sprawiedliwości jako zadaniu”. Artykuł podkreśla jego doświadczenie międzynarodowe, umiarkowane stanowisko teologiczne i zaangażowanie w walkę z nadużyciami, ale wskazuje też na drastyczny spadek frekwencji i przynależności w jego diecezji. Wybór Wilmera interpretowany jest jako kontynuacja „synodalnej drogi” z bardziej dyplomatycznym, lecz nie mniej heretycznym, podejściem.
Teza: Wybór Wilmera, reprezentującego modernistyczną duchowość, redukcję wiary do aktywizmu społecznego i uznanie heretyckiej „synodalnej drogi”, nie jest rozwiązaniem kryzysu, lecz potwierdzeniem systemowej apostazji niemieckiej hierarchii, całkowicie odrzucającej panowanie Chrystusa Króla nad narodami.
Duchowość Dehonianów: synkretyzm i herezje ukryte pod płaszczykiem „prophetów miłości”
Wilmer, członek zakonu Dehonianów (Sacred Heart of Jesus), buduje swoją tożsamość na duchowości założyciela, księdza Léona Dehona, którego beatyfikacja została wstrzymana w 2005 roku z powodu oskarżeń o antysemityzm. Duchowość Dehonianów, z jej naciskiem na „nawrócenie” i „służbę pojednania”, może wydawać się atrakcyjna, lecz w rzeczywistości stanowi przejaw modernistycznego sentymentalizmu, który redukuje wiarę do emocji i społecznego aktywizmu, całkowicie pomijając konieczność łaski, sakramentów i walki z herezjami. W Lamentabili sane exitu św. Pius X potępił błąd, iż „wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” (propozycja 25), co prowadzi do subiektywizmu, charakterystycznego dla współczesnych „duchowości” po Soborze Watykańskim II. Duchowość Wilmera, pozbawiona twardych dogmatów, jest iluzją.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Wilmer w swoim wystąpieniu podkreślił: „Bóg w centrum, i pokój dla świata i sprawiedliwość jako zadanie”. To sformułowanie, choć brzmi pięknie, jest klasycznym przykładem modernistycznego przekształcenia królestwa Chrystusa w projekt społeczno-polityczny. W Quas Primas Pius XI jasno nauczał, że królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe” i że „nie można mu odmówić władzy nad sprawami doczesnymi”, ale jednocześnie Chrystus „wstrzymał się zupełnie od wykonywania tej władzy” na ziemi. Wilmer, skupiając się na „sprawiedliwości społecznej”, całkowicie pomija główny cel Kościoła: zbawienie dusz przez ofiarę Krzyża i sakramenty. To jest właśnie błąd potępiony w Syllabus errorum Piusa IX (błąd 40): „Nauka Kościoła katolickiego jest wrogiem dobrobytowi i interesom społeczeństwa”. Wilmer, podobnie jak cała synodalna droga, stawia w centrum człowieka, a nie Chrystusa Króla.
Krytyka liczb: iluzja sukcesu przy całkowitym upadku
Artykuł ujawnia drastyczne statystyki diecezji Wilmera: spadek liczby katolików z 593 360 (2018) do 508 073 (2024) oraz frekwencji na Mszy z 7,5% do 5,8%. Formalne odstępstwo (apostazja) wzrosło z 7018 do 8851. Te liczby są dowodem na totalną porażkę modernistycznego modelu pastoralnego, który Wilmer reprezentuje. Z perspektywy wiary, frekwencja na Mszy świętej jest kluczowym wskaźnikiem zdrowia duchowego, gdyż Msza Trydencka jest jedyną prawdziwą Ofiarą przebłagalną. Spadek świadczy o braku prawdziwej ewangelizacji i o zaniedbaniu sakramentów. Wilmer, zamiast głosić katolicką wiarę w jej niezmienności, promuje „synodalną drogę”, która jest bezpośrednią przyczyną tej apatii. Jego plan redukcji budynków o połowę to nie strategia odnowy, lecz akt kapitulacji przed sekularyzacją.
„Synodalna droga” jako herezja systemowa
Wilmer jest zwolennikiem kontrowersyjnej „synodalnej drogi”, projektu, który wprowadza demokratyzację Kościoła, relatywizację doktryny (w tym moralnej), ekumenizm bez konwersji i podważenie hierarchii ustanowionej przez Chrystusa. Jest to dokładnie to, co potępiono w Syllabus errorum Piusa IX, m.in.: błąd 19 (Kościół nie ma prawa definiować swej własnej suwerenności), błąd 77 (nie jest korzystne, by katolicyzm był jedyną religią państwową) oraz błąd 80 (papież może pojednać się z postępem i liberalizmem). „Synodalna droga” jest syntezą wszystkich błędów modernizmu, potępionych przez św. Piusa X w Lamentabili sane exitu (np. propozycje 52-65 dotyczące ewolucji Kościoła i sakramentów). Wybór Wilmera na czele niemieckiej konferencji jest więc deklaracją wojny przeciwko niezmiennemu Magisterium.
Pośrednictwo z Rzymem: współpraca z uzurpatorem i schizmatykami
Artykuł podkreśla, że Wilmer miał regularne audiencje u „papieża Franciszka” (który zmarł) i obecnie u „Leona XIV”. Z perspektywy wiary katolickiej, obaj są heretykami i uzurpatorami, ponieważ linia papieży od Jana XXIII wzwyż wprowadziła zmiany doktrynalne sprzeczne z wiarą. Wilmer, uznając ich autorytet, popada w schizmaty. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowi, że urząd staje się wakujący na skutek publicznego odstępstwa od wiary. Wilmer, poprzez współpracę z heretykami, udowadnia swoje własne odstępstwo od katolicyzmu. Jego rola „pośrednika” jest nie tyle mostem, ile łączeniem się z buntem.
Mit „mostu” między frakcjami: taktyczny umiarkowanie, a nie ortodoksja
Artykuł przedstawia Wilmera jako „most-budownika” między skrajnościami niemieckiej konferencji. To mit. Jeśli obie frakcje (bardziej i mniej liberalne) akceptują fundamentalne założenia modernizmu (ekumenizm, demokratyzację, relatywizm), to „most” to tylko kwestia taktyki, a nie wiary. Prawdziwa ortodoksja wymagałaby całkowitego odrzucenia „synodalnej drogi” i powrotu do niezmiennej Tradycji. Wilmer, choć może wydawać się „umiarkowany” w porównaniu z Bätzingiem, jest równie heretyczny, ponieważ akceptuje te same założenia. Jego „klarowność i prostota” to tylko nowoczesna retoryka, mająca na celu legitymizację buntu.
Zaniedbanie najważniejszych spraw: sakramenty, łaska, sąd ostateczny
Najbardziej niepokojącym w artykule jest całkowite milczenie o fundamentalnych prawdach wiary. Wilmer nie wspomniał o konieczności konwersji do katolicyzmu, o sakramentach jako drogą łaski, o realnej obecności Chrystusa w Eucharystii, o groźbie wiecznego potępienia. To jest właśnie symptom apostazji: Lamentabili sane exitu potępiło błąd, iż „objawienie jest tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga” (propozycja 20) i że „dogmaty są tylko interpretacją faktów religijnych” (propozycja 22). Wilmer, skupiając się na „sprawiedliwości społecznej” i „pokoju na ziemi”, całkowicie pomija nadprzyrodzone cele Kościoła. Jego duchowość jest imanentystyczna, a nie transcendentna.
Konkluzja: kontynuacja apostazji pod nowym przywództwem
Wyboru Wilmera należy postrzegać jako dalszy krok w soborowej rewolucji. Jego duchowość Dehonianów, zaangażowanie w „synodalną drogę”, współpraca z heretyckimi uzurpatorami i redukcja wiary do aktywizmu społecznego czynią go całkowicie nieprzydatnym do naprawy niemieckiego Kościoła. Niemiecki Kościół pozostaje w schizmie i apostazji, a Wilmer jest jej kolejnym symbolem. Prawdziwa naprawa wymagałaby całkowitego wyrzeczenia się wszystkiego, co wprowadzono po 1958 roku, powrotu do Mszy Trydenckiej, odrzucenia ekumenizmu i uznania prawdziwego papieża (jeśli istnieje) lub uznania, że Stolica jest wakująca. Wilmer nie jest częścią rozwiązania – jest częścią problemu.
Za artykułem:
Who is the German bishops’ new leader? (pillarcatholic.com)
Data artykułu: 24.02.2026
