Portal The Pillar (25 lutego 2026) publikuje odcinek podcastu „Sunday School” poświęcony czytaniom na II Niedzielę Wielkiego Postu (Rok A). W rozmowie dr Scott Powell, JD Flynn i Kate Olivera omawiają trzy teksty: Powołanie Abrahama (Rdz 12,1-4a), drugi list do Tymoteusza (2 Tm 1,8b-10) oraz Przemienienie Pańskie (Mt 17,1-9). Centralnym motywem jest „cierpienie wśród obietnicy” (suffering in the midst of promise). Artykuł promuje wizję chrześcijańskiego życia jako połączenia trudności ziemskich z nadzieją na spełnienie Bożych obietnic, lecz w kontekście katolicyzmu posoborowego, który redukuje eschatologię do immanentnego doświadczenia duchowego, pozbawiając cierpienie jego właściwego znaczenia jako udziału w ofierze Krzyża i drogi do świętości.
Redukcja eschatologii do immanentnego doświadczenia
Podstawowy błąd artykułu polega na zredukowaniu Bożych obietnic do psychologicznego wsparcia w trudnościach. Tytułowy haseł „Suffering in the midst of promise” sugeruje, że cierpienie jest jedynie tłem, w którym „przebijają się” nadzieje, a nie uczestnictwem w mękach Chrystusa, które same w sobie są drogą do zbawienia. W katolicyzmie sprzed 1958 cierpienie ma wartość odkupczą i jest środkiem do świętości, gdy jest ofiarowane w jedności z Ofiarą Kalwarii. Pius XI w encyklice *Quas Primas* naucza, że Chrystus „panuje w sercach” przez „najwyższą naukę miłości” i że Jego królestwo wymaga „zaparcia się siebie samego i krzyż swój noszenia”. Redukcja cierpienia do „wsparcia w trudnościach” jest typowym modernistycznym uproszczeniem, które usuwa wymiar ofiarny i eschatologiczny.
Powołanie Abrahama – od prefiguracji Kościoła do przykładu osobistej wiary
Artykuł prawdopodobnie przedstawia powołanie Abrahama (Rdz 12,1-4a) jako archetyp osobistej wiary i odwagę w wyjściu „do krainy, którą mu pokażę”. W Tradycji sprzed 1958 Abram jest nie tylko przykładem wiary, ale prefiguracją Kościoła, który wierzący „idzie do nieznanej krainy” (Hbr 11,8-10). Św. Augustyn w *O Państwie Bożym* widzi w Abramie ojca wszystkich wierzących, a jego wyjście z Ur chaldejskiego jako symbol wyjścia z świata do Kościoła. Podcast, wywodzący się z kontekstu posoborowego, zredukuje to do indywidualnej duchowej podróży, pomijając wymiar eklezjalny i obiektywną naturę Kościoła jako Ciała Mistycznego. To typowe dla modernizmu, który w *Lamentabili sane exitu* Piusa X potępia jako błąd nr 54: „Chrystus nie zamierzał założyć Kościoła jako społeczności trwającej na ziemi przez wieki, gdyż wierzył w bliskie nadejście królestwa niebieskiego i w koniec świata”. W rzeczywistości Kościół jest trwałą instytucją, a Abram jest jej prefiguracją.
2 Tymoteusza 1:8b-10 – łaska bez sakramentu?
List do Tymoteusza (2 Tm 1,8b-10) zawiera słowa: „Nie wstydź się świadectwa o Panu naszym, ani mnie, więźnia Jego, ale cierpliwie współcierp z Ewangelią według mocy Boga, który nas zbawi i powołał powołaniem świętym, nie według uczynków naszych, ale według własnego postanowienia i łaski, danej nam w Chrystusie Jezusie przed wiekami wieków”. Podcast może skupić się na subiektywnym „świadectwie” i osobistej odważze w cierpieniu. W katolicyzmie łaska, o której mówi Paweł, jest łaską usprawiedliwienia, która działa przez sakramenty i Kościół. W encyklice *Quas Primas* Pius XI podkreśla, że Królestwo Chrystusa „przygotowuje się przez pokutę, ale wejść nie mogą inaczej, jak przez wiarę i chrzest”. Redukcja łaski do wewnętrznego doświadczenia, bez konieczności sakramentów i autorytetu Kościoła, jest herezją. Pius IX w *Syllabus Errorum* potępia błąd nr 15: „Każdy człowiek jest wolny, by przyjąć i wyznawać tę religię, którą, kierując się światłem rozumu, uzna za prawdziwą”. Łaska w katolicyzmie jest obiektywnym darem, podawanym przez Kościół, a nie subiektywnym przeżyciem.
Przemienienie Pańskie – zapowiedź chwały czy tylko symbol?
Ewangelia Mt 17,1-9 opisuje Przemienienie Pańskie, gdzie Chrystus objawia swoją chwałę na górze. W katolicyzmie jest to rzeczywiste teofaniczne wydarzenie, które zapowiada Zmartwychwstanie i chwałę niebieską. Św. Tomasz z Akwinu w *Sumie Teologicznej* (III, q.45) mówi, że Przemienienie było „nadzwyczajnym cudem” mające na celu „wzmacnianie wiary uczniów”. Podcast, w duchu modernizmu, może zredukować to do symbolu duchowego wzrostu lub „obietnicy”, która spełnia się w psychologicznym poczuciu nadziei. To zaprzecza doktrynie, że Przemienienie jest faktem historycznym z trwałymi konsekwencjami (obecność Mojżesza i Eliasza, głos Boga Ojca). W *Lamentabili* Piusa X błędem nr 36 jest: „Zmartwychwstanie Zbawiciela nie jest właściwie faktem historycznym, lecz należy do porządku czysto nadprzyrodzonego”. Podobnie Przemienienie może być zredukowane do mitu.
Brak ascezy i ofiary w rozumieniu cierpienia
W całym artykule brakuje kluczowego elementu katolickiej ascetyki: cierpienia jako ofiary zjednoczonej z Ofiarą Chrystusa. W katolicyzmie cierpienie ma wartość odkupczą, gdy jest ofiarowane w intencji pokuty i naprawy grzechów. Pius XI w *Quas Primas* mówi, że Królestwo Chrystusa „wymaga od swych zwolenników… aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”. Podcast skupia się na „obietnicy” i nadziei, ale nie na konieczności ofiary i pokuty. To odzwierciedla modernistyczny optymizm, który w *Lamentabili* Piusa X potępiany jest jako błąd nr 58: „Wszystkie prawdy religii pochodzą z wewnętrznej siły rozumu człowieka”. Katolicka ascetyka wymaga współpracy z łaską przez pokutę, co jest pomijane.
Podsumowanie: Apostazja przez redukcję
Artykuł z The Pillar, choć pozornie niewinny, jest przejawem systemowej apostazji Kościoła posoborowego. Redukuje on Boże obietnice do psychologicznego wsparcia, łaskę do subiektywnego doświadczenia, Przemienienie do symbolu, a powołanie Abrahama do indywidualnej duchowości. Wszystko to jest owocem soborowej rewolucji, która – jak ostrzegał św. Pius X w *Pascendi Dominici gregis* – wprowadza „syntezę wszystkich błędów” w postaci modernizmu. Prawdziwa wiara katolicka, zgodna z niezmiennym Magisterium, widzi w cierpieniu drogę do świętości, w Abrahame prefigurację Kościoła, w 2 Tymoteusza potwierdzenie konieczności łaski przez sakramenty, a w Przemienieniu rzeczywiste objawienie chwały Chrystusa. Brak tych elementów w artykule świadczy o duchowej ruiny struktury, która – jak mówi Pius IX w *Syllabus* – „usunęła Boga z praw i z państw”. Tylko powrót do integralnego katolicyzmu sprzed 1958 roku może przywrócić prawdziwe znaczenie cierpienia w Królestwie Chrystusa.
Za artykułem:
Suffering in the midst of promise (pillarcatholic.com)
Data artykułu: 25.02.2026
