Portal eKAI.pl informuje o ostatecznym głosowaniu we francuskim Zgromadzeniu Narodowym nad ustawą legalizującą tzw. „pomoc w umieraniu”. Artykuł prezentuje stanowiska katolickich hierarchów, jednakże – świadomie lub nie – reprodukuje język i założenia samej sekty posoborowej, która odrzuca nieodwracalny zakaz zabijania niewinnych jako podstawę cywilizacji. Głębszy kontekst jest pominięty: eutanazja nie jest „prawem do godnej śmierci”, lecz bezpośrednim naruszeniem V przykazania, aktem buntu przeciwko panowaniu Chrystusa Króla nad życiem i śmiercią, i zapowiedzią całkowitego załamania się społeczeństwa, które uznało, że człowiek może decydować o czasie swojej śmierci.
Eutanazja jako akt zabójstwa ukryty pod eufemizmem „pomocy”
Artykuł używa sformułowania „prawo do pomocy w umieraniu”, które jest celowym zabiegiem retorycznym mającym ukryć istotę czynu: celowe spowodowanie śmierci niewinnej osoby. To nie jest „pomoc”, lecz zabójstwo, jak podkreślają sygnatariusze oświadczenia 42 parlamentarzystów. Konferencja Biskupów Francji poprawnie nazwała to „wspomaganym samobójstwem i eutanazją”, lecz nawet ta terminologia jest niewystarczająco ostra. W doktrynie katolickiej, opartej na prawie naturalnym i objawieniu, każde zabójstwo niewinnej osoby jest zabronione (Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r., kan. 2350; Dekalog: „Nie zabijaj”). Eutanazja jest szczególnie potępialna, ponieważ wykorzystuje pozór medycyny do popełnienia morderstwa. Bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV, cytowana w pliku „Obrona sedewakantyzmu”, uczy, że heretycy i apostaty tracą urząd ipso facto. Analogicznie, każdy, kto uchwala prawo legalizujące zabójstwo, staje się współodpowiedzialny za zbrodnię przeciwko Bogu i człowiekowi, a władze, które takie prawo wprowadzają, tracą autorytet moralny i powinny być traktowane jako nieludzkie (por. Encyklika Quas Primas Piusa XI o panowaniu Chrystusa nad społeczeństwem).
Krytyka retoryki „prawa do” i rozciągłych kryteriów
Artykuł wspomina o obawach dotyczących rozciągłych kryteriów: „zaawansowana faza choroby” i „cierpienie nie do wytrzymania zdaniem danej osoby”. To jest droga do całkowitego relatywizmu i legalizacji zabójstwa na żądanie. W prawie naturalnym i katolickiej etyce, cierpienie nie usprawiedliwia zabójstwa. Sakramenty (Pokuty, Namaszczenia Chorych) oraz opieka paliatywna są przeznaczone, aby pomóc cierpiącemu znieść ból i przygotować się do śmierci w łasce. Redukcja godności człowieka do subiektywnego odczucia cierpienia jest bezpośrednim przejawem panteizmu i naturalizmu potępionych w Syllabusie Błędów Piusa IX (punkty 1-4). Syllabus stanowi: „Wszystkie prawdy religii pochodzą z wewnętrznej siły rozumu” (błąd 4) – to właśnie podłoże idei, że człowiek sam może definiować wartość swojego życia i śmierci.
Odrzucenie panowania Chrystusa nad życiem i śmiercią
Biskup Marc Aillet mówi o „straszliwych konsekwencjach” i przykładzie Belgii, Holandii, Kanady. Jednakże jego wezwanie do modlitwy, choć dobre, jest niewystarczające. Konferencja Biskupów Francji podkreśla „niezbywalną godność każdego człowieka”, lecz nie wyjaśnia jasno, że ta godność pochodzi wyłącznie z bycia stworzonym na obraz i podobieństwo Boga i odkupionym krwią Chrystusa. Quas Primas Piusa XI naucza, że Chrystus jest Królem nie tylko dusz, ale także społeczeństw, i że Jego prawo ma pierwszeństwo przed prawem ludzkim. „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą” (Quas Primas). Eutanazja jest najwyższym przejawem usunięcia Boga z prawa – państwo przyznaje sobie prawo do decydowania o śmierci, co jest aktem sabotażu królestwa Chrystusa. Władze świeckie, które legalizują eutanazję, naruszają kan. 29 Syllabusu: „Kościół nie ma prawa używania siły, ani żadnej władzy czasowej, bezpośredniej ani pośredniej” – ale tu to władze świeckie przejmują władzę nad życiem i śmiercią, która należy wyłącznie do Boga (Księga Hioba 1:21; Psalm 138:13-16).
Zapowiedź spiralnej śmierci: Belgia, Holandia, Kanada jako ostrzeżenie
Biskup Aillet słusznie wskazuje na spiralę w krajach, gdzie eutanazja została wprowadzona. To nie jest „rygorystyczne uregulowania”, które się rozluźniły, lecz logiczne konsekwencje samej zasady. Gdy przyjmiemy, że człowiek ma „prawo do śmierci”, to kolejno otwiera się drzwi dla: małoletnich (które nie mogą świadomie wyrazić zgody, ale rodzice mogą), niepełnosprawnych (których życie uznaje się za „niewarte życia”), psychicznie chorych (których cierpienie jest „niewyobrażalne”), starszych (których życie jest „nieopłacalne”). To jest bezpośredni owoc modernizmu potępionego w Lamentabili sane exitu św. Piusa X (propozycje 58-60: „wszystkie prawości i doskonałość moralności powinny być umieszczone w gromadzeniu bogactw… Wszystkie siły to tylko materia… Władza to tylko liczba i suma sił materialnych”). Eutanazja jest ostatecznym materializmem: życie ma wartość tylko wtedy, gdy jest „użyteczne” i „bezbolesne”.
Katolicka odpowiedź: sakramenty, opieka paliatywna, nieposłuszeństwo
Prawdziwa katolicka odpowiedź na cierpienie to nie zabicie cierpiącego, lecz przeniesienie jego cierpienia w ofierze zjednoczonej z ofiarą Chrystusa na krzyżu. Sakrament Namaszczenia Chorych (którego istotę zniekształcono po Soborze Watykańskim II) daje łaskę do zniesienia cierpienia, odpuszczenie grzechów i przygotowanie do śmierci. Opieka paliatywna, o której mówi Konferencja Biskupów, powinna być w pełni katolicka: nie tylko łagodzenie bólu, ale także modlitwa, spowiedź, ostatnie namaszczenie, towarzystwo rodziny i Kościoła. Nie dbamy o życie, zadając śmierć – to słowa episkopatu są słuszne, lecz trzeba dodać: zadanie śmierci
Za artykułem:
25 lutego 2026 | 07:02Dziś ostateczne głosowanie w sprawie eutanazji (ekai.pl)
Data artykułu: 25.02.2026
