Herezja na czele niemieckich biskupów: wybór Wilmera
Portal LifeSiteNews informuje o wyborze biskupa Heinera Wilmera na nowego przewodniczącego Konferencji Biskupów Niemieckich. Wilmer, biskup Hildesheim od 2018 roku, jest znanym zwolennikiem heretyckiej Niemieckiej Drogiej Synodalnej i regularnie głosował za dokumentami zmieniającymi niezmienną doktrynę Kościoła. Jego wybór jest świadectwem całkowitej apostazji niemieckiej hierarchii, która świadomie promuje heretyków na najwyższe stanowiska.
Faktograficzne potwierdzenie herezji Wilmera
Wilmer głosował za dokumentem Drogiej Synodalnej dotyczącym „błogosławieństwa” związków homoseksualnych oraz za tekstem „Magisterial Reassessment of Homosexuality”, który naucza: „Ponieważ orientacja homoseksualna jest częścią człowieka stworzonego przez Boga, nie należy jej oceniać etycznie inaczej niż orientację heteroseksualną” oraz „Seksualność osób tej samej płci, włącznie z czynami seksualnymi, nie jest więc grzechem oddzielającym nas od Boga i nie należy jej oceniać jako z natury zła”. Dodatkowo poparł tekst wzywający do święceń żeńskich. Te stanowiska są w jawnej sprzeczności z niezmienną doktryną Kościoła.
„Ponieważ orientacja homoseksualna jest częścią człowieka stworzonego przez Boga, nie należy jej oceniać etycznie inaczej niż orientację heteroseksualną… Seksualność osób tej samej płci… nie jest grzechem oddzielającym nas od Boga.”
Jego wypowiedź z 2019 roku, że „nadużycie władzy jest w DNA Kościoła” i że „Kościół jest grzesznym Kościołem”, jest bluźnierstwem i herezją. Kościół, jako Ciało Mistyczne Chrystusa, jest święty, choć zawiera grzeszników. Takie stwierdzenie zaprzecza dogmatowi o świętości Kościoła.
Język apostazji: od heterodoksji do jawnej herezji
Artykuł używa określeń „heterodoksyjny” i „heretyckie”, co jest słuszne, lecz nie dość ostre. Z perspektywy katolickiej, Wilmer jest nie tylko „heterodoksem”, ale jawnym heretykiem, który publicznie odrzuca doktrynę katolicką. Jego stanowiska dotyczące homoseksualizmu i święceń żeńskich są heretyckie w sensie teologicznym, ponieważ zaprzeczają prawom Bożym i objawieniu. Język, którym się posługuje – „grzeszny Kościół”, „DNA Kościoła” – jest typowy dla modernistycznej dekonstrukcji, która redukuje Kościół do ludzkiej instytucji z natury zepsutej.
Warto zauważyć, że LifeSiteNews, choć zwykle wiarygodne, używa ostrożnego języka. Z punktu widzenia integralnej wiary należy mówić wprost: Wilmer jest apostatą, który wraz z większością niemieckich biskupów odrzucił wiarę katolicką. Jego wybór na przewodniczącego to akt buntu przeciwko Chrystusowi i Jego Kościołowi.
Teologiczne zaprzeczenie niezmiennej doktryny
Doktryna katolicka w sprawie homoseksualizmu jest jasna: „Podstawą oceny moralności aktów homoseksualnych jest to, że są one z natury nieuporządkowane, ponieważ są skierowane na brak podstawowej różnicy płciowej, która charakteryzuje małżeństwo. Są one zatem aktami wielkiej skazy” (Katechizm Kościoła Katolickiego 2357). Wilmer, twierdząc, że orientacja homoseksualna nie jest etycznie inna od heteroseksualnej i że czyny homoseksualne nie są grzechem, obala ten dogmat. Jest to herezja, która podważa naturę moralności chrześcijańskiej.
Co do święceń żeńskich: Kościół nie ma żadnej władzy, aby święcić kobiety na kapłanki. Jest to de fide definita, potwierdzone przez Jana Pawła II w Ordinatio Sacerdotalis, ale także przez ciągłą tradycję. Wilmer, popierając taki krok, staje się współwinny próby zmiany konstytucji Kościoła, co jest świętokradztwem i herezją.
Jego wyświęcenie biskupie odbyło się przez biskupa Hildesheim, ale sam Wilmer został mianowany przez „uzurpatora” Bergoglio (który zmarł, a linia uzurpatorów zaczyna się od Jana XXIII). Z perspektywy sedewakantyzmu, Wilmer nie jest biskupem, ponieważ heretyk nie może sprawować urzędu. Jak uczy św. Robert Bellarmin: „Jawny heretyk natychmiast traci wszelką jurysdykcję… nie po ostrzeżeniach ani deklaracji, ponieważ heretycy już przed ekskomuniką są poza Kościołem” (De Romano Pontifice).
Symptomatologia systemowej apostazji
Wybór Wilmera nie jest przypadkowym incydentem, lecz logicznym skutkiem Niemieckiej Drogiej Synodalnej, która jest przejawem modernistycznej rewolucji w Kościele. Drogia Synodalna odrzuca wiarę na rzecz adaptacji do współczesnych, świeckich norm. Promuje ekumenizm, relatywizm doktrynalny i Wolność Religijną, potępioną w Syllabusie Błędów Piusa IX (błąd 77).
Wilmer reprezentuje tę apostazję w pełni: odrzuca nieomylność Magisterium, podważa sakramenty (w tym małżeństwo i kapłaństwo) i redukuje Kościół do „grzesznego” stowarzyszenia. Jego wybór na szefa niemieckich biskupów pokazuje, że struktury posoborowe celowo promują heretyków. To nie jest „kryzys”, ale zaplanowana rewolucja przeciwko Bogu i Jego prawu.
W przeciwieństwie do tego, encyklika Quas Primas Piusa XI przypomina, że „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi” i że „nie ma w nas władzy, która by wyjęta była z pod tego panowania”. Chrystus musi królować w umyśle, woli, sercu i ciele każdego człowieka, a zwłaszcza w Kościele, który musi być wierny Jego nauce. Wilmer i jego współbiskupi odrzucają to panowanie, stawiając ludzkie poglądy ponad Bożą prawdę.
Konstrukcja: prawda katolicka przeciwko apostazji
W obliczu tej apostazji, Kościół katolicki wierny tradycji przypomina, że heretyk publiczny traci automatycznie urząd. Nie może być biskupem, kapłanem ani wiernym. Jego „błogosławieństwa” są nieważne, a jego „uczucia” są grzechem. Prawdziwy Kościół, o którym mówi Pius XI w Quas Primas, jest „społecnością doskonałą”, która „nie może zależeć od czyjejś woli” w sprawach wiary i moralności.
Należy się modlić za nawrócenie tych, którzy błądzą, ale nie może być kompromisu z herezją. Wilmer i jego współpracownicy muszą publicznie wyrzec się swoich błędów i powrócić do wiary katolickiej, jak naucza św. Pius X w Lamentabili sane exitu. W przeciwnym razie stanowią one „synagogę szatana”, o której mówi Pius IX w Syllabusie, która „zbiera swoje wojska przeciwko Kościołowi Chrystusowi”.
Prawdziwi biskupi i kapłani muszą odrzucić taką „eklezjologię” i pozostać wierni Tradycji. Msza Święta Trydencka, sakramenty udzielane zgodnie z prawem, i nauczanie niezmienne są jedyną drogą zbawienia. Wszelkie „reformy” promowane przez Wilmera i jego towarzyszy są drogą do piekła.
Za artykułem:
German bishops elect new leader who rejected Church teaching on homosexuality (lifesitenews.com)
Data artykułu: 24.02.2026
