Streszczenie: Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje homilię kardynała Grzegorza Rysia (24.02.2026) na temat uczty u Mateusza (Mt 9,9-13). Kardynał, odwołując się do lekcjonarza, interpretuje wydarzenie jako świętowanie „radykalnej przemiany życia” grzesznika, przeciwstawiając je „postowi” faryzeuszy i uczniów Jana. Analiza wykazuje, że homilia jest przepełniona modernistycznymi błędy: redukcją wiary do subiektywnej „przemiany”, historyczno-krytycznym podejściem do Pisma Świętego, relatywizacją ascetyki i całkowitym pominięciem sakramentalnego wymiaru łaski oraz konieczności pokuty. Jest to klasyczny przykład „ducha nowoczesnego”, potępionego przez św. Piusa X w *Lamentabili sane exitu* i *Pascendi Dominici gregis*.
Historyczno-krytyczna egzegeza jako narzędzie demontażu wiary
Kardynał Ryś, odwołując się do lekcjonarza, poddaje Pismo Święte niekatolickiej, historyczno-krytycznej egzegezie. Jego rozważania na temat greckiego słowa tóte („wtedy”) i chronologii wydarzeń po powrocie z Gadareńczyków mają na celu podważenie tradycyjnego, dosłownego rozumienia tekstu Ewangelii. To dokładnie błąd potępiony przez św. Piusa X w propozycji nr 4: „Magisterium Kościoła nie może nawet poprzez definicje dogmatyczne określić właściwego sensu Pisma Świętego” oraz nr 12: „Decrety Świętego Oficjum… są przeszkodą w rozwoju nauki”. Homilia podąża za modernistyczną zasadą, iż tekst biblijny należy „wykorzystać” do podkreślenia subiektywnego, psychologicznego doświadczenia, a nie objawionej, niezmiennej prawdy. To nie jest interpretacja w świetle Tradycji, ale wolna gryzienie tekstu w imię współczesnych „wglądów”.
Redukcja zbawienia do „przemiany życia” i odrzucenie ascetyki
Centralnym punktem homilii jest przeciwstawienie „uczty weselnej” – symbolizującej radykalną, choć nieokreśloną „przemianę” Mateusza – „poszczom” faryzeuszy i uczniów Jana. Kardynał pisze: „To uczta, którą Jezus określa mianem uczty weselnej. Świętowana jest radykalna przemiana życia, jaka dokonała się w Mateuszu”. To jest klasyczny błąd modernistyczny: redukcja wiary i łaski do zmiany postawy życiowej, pozbawionej wymiaru nadprzyrodzonego, sakramentalnego i ofiarnego. W całej homilii brak choćby wzmianki o konieczności łaski usprawiedliwiającej, sakramentu pojednania, czy ofiary krzyżowej jako fundamentu każdej prawdziwej przemiany. Ascetyka, post, pokuta – centralne elementy życia chrześcijańskiego – są potraktowane z góry jako wyraz „starszego brata”, niepojmującego „radości”, co jest heretyckim uproszczeniem. Św. Pius X w *Pascendi Dominici gregis* potępiał właśnie taką dewaluację ascetyki na rzecz sentymentalizmu: „Uczestnicy modernizmu… uważają, że praktyka ascetyczna jest czymś przestarzałym”. Homilia kard. Rysia to właśnie to: dewaluacja dyscypliny kościelnej na rzecz nieokreślonej „radości” nawrócenia.
Pominięcie prawa Bożego i publicznego panowania Chrystusa
Artykuł całkowicie milczy o fundamentalnym kontekście nauczania Jezusa w Ewangelii Matthew. Jezus nie mówi tu tylko o „przemianie życia” jednostki. Mówi o prawie i miłosierdziu. Jego słowa: „Pozwoliłem sobie na to, by nie zginęli, ale nawrócili się” (Mt 9,13) są odwołaniem do proroctwa Ozeasza (Oz 6,6) o „miłosierdziu, a nie ofierze”. To nie jest zaprzeczenie ofiary czy postu, lecz ich właściwe uporządkowanie. Miłosierdzie Boże objawia się w sakramencie pojednania, gdzie grzech jest odpuszczany przez autorytet Kościoła (Mt 16,19; J 20,23). Kardynał, skupiając się na subiektywnej „przemianie”, całkowicie pomija ten sakramentalno-eklezjalny wymiar. To prowadzi do indywidualizmu i relatywizmu, sprzecznego z katolicką eklezjologią. Jak ostrzegał Pius IX w *Syllabus Errorum* (błąd nr 15): „Każdy człowiek jest wolny, by przyjąć i wyznawać jakąkolwiek religię, jaką rozsądek uzna za prawdziwą”. Homilia Rysia, choć w innym kontekście, prowadzi do podobnego wniosku: istota wiary sprowadza się do indywidualnego doświadczenia „przemiany”, a nie do poddania się prawu Bożemu i autorytetowi Kościoła w nauczaniu, rządzeniu i święceniu.
Symptomatologia: apostoza w logice i języku
Język homilii jest objawowym symptomem apostazji. Użycie fraz: „Możemy sobie wyobrazić obfitość tej uczty”, „panująca przy niej radość”, „radykalna przemiana życia” – to język psychologii popularnonaukowej, nie teologii. Milczy o krwi Chrystusa, o ofierze Krzyża, o grzechu jako obrazie śmierci, o łasce jako nadprzyrodzonym darze. Faryzeusze są przedstawieni jako ci, którzy „niepojmują niczego z radości”, a nie jako symbolizujący niebezpieczeństwo formalizmu i zaniedbania miłosierdzia w kontekście obowiązku pokuty i nawrócenia. To jest odwrócenie wartości – błąd potępiony przez Piusa IX w *Syllabus* (błąd nr 58): „Wszystką prawość i doskonałość moralności należy umieścić w gromadzeniu i zwiększaniu bogactw wszelkimi sposobami i zaspokajaniu pożądliwości”. Tu „radość” staje się wyższa od „prawa”, a „przemiana” – od „pokuty”. Ton homilii jest asekuracyjny, biurokratyczny, pozbawiony ognia prorockiego, który charakteryzował prawdziwych Ojców Kościoła. To język urzędnika neo-kościoła, nie pastora dusz.
Konfrontacja z niezmienną doktryną: Ewangelia to nie psychologia, ale objawienie
Ewangelia św. Mateusza, rozumiana w tradycji Kościoła, to nie opowieść o „przemianie życia” w sensie psychologicznym. Jest to zapowiedź i wcielenie Królestwa Bożego, które nadejście zapoczątkował Chrystus przez swoje słowo, cuda, a zwłaszcza przez krwawe ofiary na Golgocie. Każda „przemiana” jest owocem tej jedynej Ofiary, uczestniczonej w sakramentach. Św. Augustyn mówił: „Twórcę świata poznajemy przez stworzenie, Odkupiciela – przez Jego ofiarę”. Homilia kard. Rysia usuwa krzyż, usuwając tym samym fundament każdej prawdziwej przemiany. Jak mówi św. Pius X w *Pascendi*: „Moderniści… traktują dogmaty jako formuły przejściowe, które mają jedynie prowadzić do wewnętrznego doświadczenia życia”. To dokładnie opisuje homilię: Ewangelia sprowadzona jest do „doświadczenia radości” po spotkaniu z Jezusem, bez konieczności przyjęcia Jego prawa, Jego ofiary, Jego Kościoła.
Konkluzja: odrzucenie modernistycznego humanitaryzmu
Homilia kardynała Grzegorza Rysia jest zepsutym owocem soborowej rewolucji. Jest to kazanie, które – jak ostrzegał Pius IX w *Syllabus* (błąd nr 40) – uważa, iż „nauka Kościoła katolickiego jest wrogiem dobremu i interesom społeczeństwa”. W rzeczywistości to właśnie taka „dobroczynna”, pozbawiona ascetyki i prawa, „radość” jest wrogiem duszy, prowadząc do moralnego relatywizmu i utraty łaski. Prawdziwa „przemiana życia” – nawrócenie – to nie subiektywne uczucie, lecz obiektywny, sakramentalny stan łaski, zdobywany przez spowiedź, Ofiarę Mszy Świętej i post. W czasach Wielkiego Postu Kościół wzywa nie do „radości” bez pokuty, ale do walki z grzechem przez umartwienie ciała, abyśmy „w niczym nie ucierpieli” (1 Kor 9,27). To jest jedyne bezpieczne „radość” – radość z pełnego poddania się panowaniu Chrystusa Króla, o którym uczył Pius XI w *Quas Primas*, a nie radość z autodeterminacji, która jest heretyckim pychą.
Prawda katolicka: Nawrócenie jest łaską udzielaną w sakramencie pojednania, uczestnictwie w Mszy Świętej i praktyce ascetycznej. Jest ono zawsze odpowiedzią na wezwanie: „Pokuta, a wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Nie jest ono subiektywnym „doświadczeniem”, lecz obiektywnym stanem łaski, mierzonym zgodnością z prawem Bożym i nauką Kościoła.
Za artykułem:
Świętowanie radykalnej przemiany życia. Czy to czas na post? (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 24.02.2026
