Portal [X] informuje o rocznym orędziu prezydenta USA Donalda Trumpa, w którym ogłosił „powrót” Ameryki i „złoty wiek”, oskarżył przeciwników politycznych, zapowiedział dalsze napięcia z Iranem oraz skoncentrował się na kwestiach ekonomicznych i imigracyjnych. Przemówienie, trwające prawie 2 godziny, było najdłuższe w historii i zawierało typowe dla Trumpa elementy: samochwalstwo, wyolbrzymianie sukcesów, ataki na Demokratów oraz nacisk na „Amerykę najpierw”.
Naturalistyczna wizja „triumfu” bez Boga
Całe przemówienie Trumpa to wyraziste odrzucenie fundamentalnej katolickiej prawdy, że „nie ma innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym mamy być zbawieni” (Dz 4,12) i że „Królestwo Chrystusa […] nie jest z tego świata” (J 18,36) w sensie, iż Jego panowanie nie jest politycznym czy narodowym, ale duchowym, choć obejmuje wszystkie sfery życia. Trump mówi o „powrocie Ameryki”, „złotym wieku” i „triumfie” wyłącznie w kategoriach siły gospodarczej, militarnej i narodowej dumy. Jest to czysty naturalizm, który Pius IX potępił w Syllabus Errorum (punkt 3, 4, 6), a Pius XI w Quas Primas nazwał „zeświecczeniem” i odstępstwem od Chrystusa Króla.
„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […] stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod [władzę]”.
Trump nie tylko nie przyznaje Chrystusowi publicznego panowania, ale w ogóle nie wspomina o Nim jako o źródle władzy, prawa czy błogosławieństwa dla narodu. Jego wizja to państwo oparte na sile i interesie materialnym, a nie na prawie Bożym.
Język siły i podziału zamiast prawdy i jedności
Ton przemówienia to agresja, pogarda dla przeciwników („powinni się wstydzić”) oraz kultura wrogości wobec „obcych” (imigrantów). To odzwierciedla odrzucenie „jarzma Chrystusa, które słodkie jest a brzemię Jego lekkie” (Mt 11,30). Zamiast wezwania do pokory, miłości wrogów i posłuszeństwa prawu naturalnemu, Trump promuje mentalność „wygranych i przegranych”, co jest dokładnie odwrotnością ewangelicznej etyki. Jego słowa o „zajmowaniu się problemem” imigrantów brzmią jak groźba siłowej represji, a nie chrześcijańskiego obowiązku miłosierdzia i sprawiedliwości. Ta retoryka jest symptomem głębokiego humanizmu pogańskiego, gdzie naród (lub „rasa”) staje się najwyższym dobrem, a obcy – zagrożeniem. Pius XI ostrzegał, że bez Chrystusa Króla „płomienie zazdrości i nieprzyjaźni objęły narody”.
Teologiczne milczenie jako herezja praktyczna
Najbardziej wymownym elementem całego przemówienia jest całkowite milczenie o Bogu, Chrystusie, Kościele, sakramentach, grzechu, łasce czy zbawieniu. Trump mówi o „wartościach”, „wygrywaniu”, „obronności”, ale nigdy o prawdzie objawionej, moralności zależnej od Boga czy przeznaczeniu wiecznym. Jest to klasyczny przykład indyferentyzmu i laicyzmu, potępionych przez Piusa IX (Syllabus, punkty 15, 16, 77) i Piusa XI („zeświecczenie czasów obecnych”). Kościół nigdy nie nauczał, że państwo może być neutralne wobec Boga – nauczał, że ma „zobowiązanie publicznie czcić Chrystusa i Jego słuchać” (Quas Primas). Milczenie Trumpa o Chrystusie jest odrzuceniem Jego królewskiej godności. Nawet jeśli sam Trump nie jest heretykiem (co wymagałoby oceny jego osobistych wyznań), jego oficjalna retoryka państwowa jest heretycką praktyką, ponieważ promuje światopogląd całkowicie sprzeczny z koniecznością publicznego uznańia prawa Bożego. Jest to „odstępstwo od Chrystusa” w sferze publicznej.
Symptomatologia apostazji: od soborowej rewolucji do kultu narodu
Przemówienie Trumpa jest symptomaticzne dla całej epoki po Soborze Watykańskim II, który – jak ostrzegał św. Pius X w Pascendi – otworzył drogę „modernizmowi, syntezie wszystkich błędów”. Kult narodu, gospodarki i siły militarnej zastąpił w retoryce publicznej kult Chrystusa Króla. To nie jest przypadek – jest logiczną konsekwencją ekumenizmu i relatywizmu wprowadzonych po 1958 roku, które uczyniły, że państwo katolickie stało się niemożliwe w myśleniu oficjalnym. Nawet gdy Trump nawiązuje do „wartości judeochrześcijańskich” (co w orędziu nie jest wyraźne), robi to w sposób naturalistyczny, pozbawiony nadprzyrodzonego charakteru łaski i odkupienia. Jego wizja to „królestwo tego świata”, o którym mówił Chrystus do Pilata (J 18,36), a które jest „niezgodne z prawem Bożym” (Quas Primas). „Złoty wiek” ogłoszony przez Trumpa to idolatria postępu i dobrobytu materialnego, bez Boga – dokładnie to, co Pius IX nazwał „pragnieniem rozkoszy i bogactwa” jako źródłem zła (Syllabus, punkt 58).
Prawda katolicka: Chrystus Król jedyny i absolutny
W przeciwieństwie do naturalistycznego triumfizmu Trumpa, Kościół katolicki nauczał zawsze, że jedynym prawdziwym Zbawicielem i Królem jest Jezus Chrystus. „Królestwo Chrystusa […] rozciąga się na wszystkich ludzi” (Quas Primas), ale jest „przede wszystkim duchowe” i prowadzi do wiecznego szczęścia, nie do ziemskiej potęgi. Państwo ma obowiązek „publicznie czcić Chrystusa” i układać swoje prawo na podstawie „przykazań Bożych i zasad chrześcijańskich”. Triumf narodu bez Chrystusa to iluzja i droga do zguby, bo „szczęśliwe państwo – a przez co innego człowiek” osiąga się jedynie przez Chrystusa (Quas Primas). Trumpowe orędzie, z całym naciskiem na siłę, bogactwo i suwerenność, jest dokładnym odwróceniem tej prawdy. Jest antychrześcijańskim manifestem wiernej starożytności: „Nie ma innego króla prócz Cezara” (J 19,15), a w wersji współczesnej – „nie ma innego króla prócz narodu/ekonomii/siły”.
Konkluzja: Demaskacja nowego pogaństwa
Orędzie Trumpa nie jest jedynie politycznym dokumentem. Jest wyraźnym objawieniem głębokiej apostazji Zachodu, który – odrzuciwszy Chrystusa Króla – podąża za fałszywymi bogami: bogactwem, siłą militarną, narodową dumą i laickim humanitaryzmem. Jego język triumfu, wykluczenia i siły jest językiem świata, który nie zna Boga (1 J 3,1). W świetle niezmiennej nauki Kościoła, taki świat jest skazany na rozpad i sąd Boży, bo „królestwo Chrystusa […] nie jest z tego świata” w sensie oddzielenia od Niego. Trump, świadomie lub nie, głosi ewangelię antychrystu: „triumf bez Krzyża, siła bez ofiary, naród bez Boga”. To jest ostateczny cel rewolucji soborowej: zastąpienie Królestwa Chrystusa królestwem człowieka – i orędzie Trumpa jest jego doskonałym odzwierciedleniem.
Za artykułem:
Trump ogłosił w orędziu triumf po pierwszym roku rządów i zagroził Iranowi (gosc.pl)
Data artykułu: 25.02.2026
