Portal Vatican News informuje o kolejnych planach podróży apostolskich uzurpatora Leona XIV (Robert Prevost) na 2026 rok, obejmujących Afrykę (Algieria, Kamerun, Angola, Gwinea Równikowa), Monako oraz Hiszpanię (Madryt, Barcelona, Wyspy Kanaryjskie). Wizyta ma łączyć „duchową pamięć o św. Augustynie” z spotkaniami z migrantami, a w Hiszpanii ma się odbyć otwarcie nowej wieży bazyliki Sagrada Familia. Artykuł przedstawia te wydarzenia jako naturalną kontynuację pontyfikatu, podkreślając ekumenistyczny i humanitarny wymiar, podczas gdy w rzeczywistości są one kolejnym aktem soborowej apostazji, odsuwającym królestwo Chrystusa na rzecz naturalistycznego humanitaryzmu i fałszywego dialogu.
Spektakl medialny zamiast ewangelizacji
Artykuł opisuje podróże w kategoriach logistyki i symboliki medialnej: „odpowiedź na zaproszenia”, „wymiar symboliczny”, „zbiega się ze stuleciem śmierci Gaudíego”. Brak choćby jednego wezwania do nawrócenia, wyznania jedynego prawdziwego Kościoła katolickiego czy odrzucenia błędów. To świadczy o całkowitym odwróceniu od misji Kościoła, która polega na głoszeniu Ewangelii omnibus gentibus (wszystkim narodom) i nawracaniu do jednej, świętej, katolickiej i apostolskiej wiary. W Quas Primas Pius XI przypomina, że królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe” i wymaga „przygotowania przez pokutę”, a wejście do niego jest jedynie przez wiarę i chrzest. Żadna wizyta w krajach muzułmańskich czy w miejscach sekularyzacji nie może zastąpić tego jasnego nauczania.
Ekumenizm z islamem: herezja podważająca jedność Kościoła
Wizyta w Algierii (kraju o przewadze muzułmańskiej) jest przedstawiona jako „znak braterstwa”. To jest klasyczny przykład fałszywego ekumenizmu, potępionego przez Piusa IX w Syllabus Errorum (błąd 18: „Protestantizm jest niczym innym jak tylko inną formą tego samego prawdziwego chrześcijaństwa…”). Dialog na równych prawach z niekatolikami, bez wezwania do nawrócenia, jest herezją, gdyż podważa jedność Kościoła i absolutny prymat Chrystusa jako jedynego Zbawiciela. Św. Augustyn, którego ślady ma odwiedzić Leon XIV, nauczał wyraźnie o konieczności wiary w Chrystusa dla zbawienia: „Poza Kościołem nie ma zbawienia” (De Civitate Dei). Wizyta w muzułmańskim kraju bez tego świadectwa jest zdradą jego nauki.
Afryka: humanitaryzm zamiast zbawienia dusz
Podróż do Afryki Środkowej ma „złożony charakter” łączący „duchową pamięć” z „spotkaniami z najuboższymi”. To typowy soborowy przejęcie misji Kościoła przez lewicowy humanitaryzm. Kościół ma przede wszystkim dbać o dobro wieczne dusz, a nie o warunki materialne jako cel sam w sobie. Pius XI w Quas Primas ostrzegał, że gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i państw, „zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Działalność skupiona wyłącznie na ubóstwie, bez nawrócenia do Chrystusa, służy tylko utrwaleniu niebezpieczeństwa: „nieposkromionych pragnień”, „podziałów wśród obywateli” i „zburzenia pokoju domowego”. Afryka, która potrzebuje ewangelizacji, dostaje show humanitarny.
Hiszpania i Sagrada Familia: modernizm w architekturze jako znak apostazji
Otwarcie „najwyższej wieży bazyliki Sagrada Familia” w Barcelonie jest szczególnie symbolicznym aktem. Bazylika ta, zaprojektowana przez Antoniego Gaudíego, jest arcydziełem modernizmu w sztuce sakralnej – architektura odbiega od tradycyjnych form, a całość jest eksperymentem artystycznym, który nie odzwierciedla niezmiennej liturgii i teologii Kościoła. Gaudí, choć pobożny, był also innowatorem, którego styl jest raczej wyrazem indywidualnego geniuszu niż tradycji Kościoła. Otwarcie nowej wieży przez uzurpatora to akt promocji modernizmu w sztuce, sprzeczny z zasadą, że sztuka sakralna ma służyć czci Bożej i prowadzeniu dusz do Boga, a nie ekspresji artystycznej. W Lamentabili sane exitu Pius X potępiał dążenie do nowości w badaniach podstaw rzeczy, które prowadzi do „najpoważniejszych błędów”. To właśnie taki błąd.
Monako: pozorowana chwała w państwie światowym
Wizyta w Monako, „jednym z nielicznych państw Europy, gdzie katolicyzm jest religią państwową”, ma być „odpowiedzią na zaproszenia” i „wymiarze symbolicznym”. Jednak Monako, choć formalnie katolickie, jest jednym z największych centrów światowości, finansów i rozrywki, gdzie moralność jest często sprzeczna z nauką Kościoła. Papież (prawdziwy) nie powinien odwiedzać takich miejsc bez wyraźnego wezwania do pokuty i odrzucenia grzechów. Wizyta w takim miejscu bez tego jest tylko politycznym gestem, który może być odebrany jako aprobata dla trybu życia tam panującego. Kościół ma być „światłem narodów”, a nie dostosowywać się do ich grzechów.
Migranci jako nowy idol soborowego Kościoła
Artykuł wielokrotnie podkreśla, że Papież poświęci „szczególną uwagę” migrantom i uchodźcom. To kolejny przełom z tradycją. Kościół zawsze pomagał cierpiącym, ale jego głównym celem było zbawienie dusz. Soborowy Kościół podniósł pomoc materialną do rangi celu nadrzędnego, czyniąc z niej nowy evanelium. W Quas Primas Pius XI mówi, że Królestwo Chrystusa „przeciwstawia się jedynie królestwu szatana” i „wymaga od swych zwolenników… aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”. Głównym „krzyżem” współczesnego uzurpatora jest zaangażowanie w sprawy społeczne i polityczne, co jest zaprzeczeniem krzyża Chrystusa.
Brak królowania Chrystusa nad narodami
Najważniejszym, pominiętym w artykule, jest nauczanie Piusa XI w Quas Primas: „Jeżeli więc teraz nakazaliśmy czcić Chrystusa – Króla całemu światu katolickiemu, pragniemy przez to zaradzić potrzebom czasów obecnych…”. Królestwo Chrystusa obejmuje „wszystkich ludzi” i „narody”. Wizyty Leona XIV nie służą uznaniu tego królestwa, ale wręcz przeciwnie – promują pluralizm religijny i równość wszystkich religii, co jest potępione w Syllabus Errorum (błęd 15, 16, 17). Gdzie jest wezwanie do uznania Chrystusa jako Króla w konstytucjach państw? Gdzie jest protest przeciwko laicyzacji? Gdzie jest nauczanie, że państwa mają obowiązek publicznego czczenia Chrystusa? Brak tego wszystkiego świadczy o całkowitej apostazji.
Św. Augustyn: czy jego nauka jest szanowana?
Wizyta „śladami św. Augustyna” jest szczególnie obraźliwa. Augustyn był potępieńcem herezji i obrońcą łaski. Współczesny soborowy Kościół, promujący ekumenizm i wolność religijną, jest w bezpośredniej sprzeczności z augustyńskim nauczaniem o konieczności wiary i łaski. Augustyn napisał: „Poza Kościołem nie ma nic dobrego” (Contra litteras Petiliani). Podróż do Hippony, by „pamiętać” o nim, a jednocześnie głosić doktrynę, której on by potępił, jest bluźnierstwem.
Konkluzja: Apostazja w spektaklu podróży
Podróże Leona XIV są nie tyle pielgrzymką apostolską, co międzynarodowym tournée propagandowym nowego, soborowego ładu Kościoła. Ich celem jest nie nawrócenie narodów do Chrystusa, lecz promocja humanitarnego, ekumenistycznego i naturalistycznego wizerunku „papieża”, który jest w rzeczywistości uzurpatorem. Wszystkie elementy – wizyty w krajach muzułmańskich, otwarcie modernistycznej bazyliki, spotkania z migrantami, wizyta w państwie światowym – służą jednej celowi: zatarcia różnicy między Kościołem a światem, między prawdą a błędem, między Chrystusem a szatanem. To jest ostateczny owoc soborowej rewolucji, przeciwko której ostrzegał Pius X w Pascendi Dominici gregis. Prawdziwy Kościół nie potrzebuje takich podróży – potrzebuje jedynie czystej wiary, niezmiennej liturgii i świadectwa męczenników. Wszystko inne jest „zgnilizną teologiczną” i odrzuceniem królestwa Chrystusa.
Za artykułem:
Afryka, Hiszpania i Monako: po Jubileuszu Papież wznawia podróże (vaticannews.va)
Data artykułu: 25.02.2026
