Portal eKAI informuje o oficjalnym nazwaniu skweru przy pomniku „kard. Bolesława Kominka” we Wrocławiu „Skwerem Pojednania”. Uroczystość miała symbolizować „dialog i porozumienie między narodami” oraz upamiętniać Orędzie biskupów polskich do biskupów niemieckich z 1965 roku, autorem którego był Kominek. Padły w nim słowa: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”. Uczestnicy, w tym bp Maciej Małyga i wiceprezydent Wrocławia, podkreślali wartość „przebaczenia” i „pojednania” jako fundamentów przyszłości. Rok 2025 w mieście ogłoszono Rokiem Pojednania, zorganizowano 269 wydarzeń.
Ekumenistyczna herezja pod płaszczykiem „pojednania”
Centralnym problemem tego happeningu jest nie tyle symbolika skweru, co herezja ekumenizmu zawarta w samym Orędziu z 1965 roku i jego gloryfikacji. Kościół katolicki, przed soborową rewolucją, nigdy nie używał języka „przebaczamy” wobec innych wyznań w sensie absolutorium. Przebaczenie grzechów jest wyłączną prerogatywą Boga i Kościoła przez sakrament pokuty, udzielany wyłącznie tym, którzy są w stanie łaski i wierzą katolickiej wierze. Formuła „przebaczamy i prosimy o przebaczenie” jest ekumenistyczną fikcją, która zniechęca do konwersji i sugeruje, że wyznania schizmatyczne i heretyckie mają równorzędny status z jednym, prawdziwym Kościołem.
„Przebaczenie to jedna z tych wartości, bez których budowanie pokoju nie jest możliwe.” – mówiła przewodnicząca rady miejskiej. To zdanie jest klasycznym przykładem naturalistycznego humanitaryzmu, który redukuje zbawienie do etyki społecznej, pomijając absolutny prymat łaski i konieczność członkostwa w Kościele.
Prawdziwe pojednanie, zgodnie z niezmiennym Magisterium, wymaga najpierw nawrócenia do jedynego Prawdziwego Kościoła. Pius XI w Quas Primas nauczał, że królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi, ale oznacza to, że wszyscy powinni się poddać Jego władzy, czyli przyjąć katolicyzm:
„Panowanie Jego [Chrystusa] obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa.” (Pius XI, Quas Primas)
To nie jest „dialog” równych, lecz wezwanie do uległości wobec Chrystusa Króla. Orędzie z 1965, gloryfikowane dziś, dokładnie odwraca to nauczanie, stawiając na równi „narody” w ich błędach religijnych.
Potępienie Syllabusu Errorum: wolność religijna i równouprawnienie wyznań
Pius IX w Syllabusie Errorum jednoznacznie potępił błędy, które dziś są fundamentem „pojednania” we Wrocławiu:
„Każdy człowiek jest wolny przyjąć i wyznawać tę religię, którą, kierując się światłem rozumu, uzna za prawdziwą.” (Syllabus Errorum, prop. 15)
„Protestantyzm jest niczym innym jak tylko inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej, w której można równie dobrze Bogu służyć jak w Kościele katolickim.” (prop. 18)
„Kościół i państwo powinny być od siebie oddzielone.” (prop. 55)
Wszystkie te błędy są widoczne w retoryce „Skweru Pojednania”. Mówi się o „dialogu między narodami i kulturami”, co jest eufemizmem dla odrzucenia wyłączności katolicyzmu. „Przebaczenie” jest tu pojmowane nie jako sakrament, ale jako etyczna gestura między wspólnotami, które – co podkreśla bp Małyga – mają „wyciągnąć rękę do drugiego człowieka” bez konieczności nawrócenia. To jest dokładnie to, co Pius IX nazwał „pestą” i „błędem”.
Kard. Kominek: architekt soborowej apostazji
Bolesław Kominek, jako autor Orędzia z 1965, jest jednym z głównych winnych wprowadzenia modernizmu w Polsce. Jego słowa „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie” nie są katolickie, lecz są przejawem herezji ekumenizmu, potępionej przez św. Piusa X w Pascendi Dominici gregis i Lamentabili sane exitu. Kominek, jako uczestnik Soboru Watykańskiego II, popierał Dekret o ekumenizmie Unitatis Redintegratio, który zniżył jedność Kościoła do „dialogu” i „wspólnoty duchowej” z schizmatykami. Jego rola w „pojednaniu” to rola apostata, który zamiast głosić „zawstydzenie i pokutę” (jak nakazuje 2 Kor 7,10), ofiarował Kościół na ołtarzu humanitarnego sentymentalizmu.
Warto przypomnieć, że przed soborową rewolucją Kościół nigdy nie nazywał „pojednania” takiego, które pomija konieczność konwersji. Św. Pius X w encyklice E Supremi ostrzegał przed „syntezą wszystkich błędów” – a właśnie taka synteza jest dziś gloryfikowana we Wrocławiu.
Milczenie o sakramentach, łasce i sądzie ostatecznym
Najbardziej zgubnym aspektem relacji jest całkowite przemilczenie nadprzyrodzonych realiów. „Pojednanie” jest tu przedstawione wyłącznie jako czynność społeczna, etyczna, „budowanie mostów”. Nie ma słowa o:
- Sakramencie pokuty jako jedynym kanale prawdziwego przebaczenia grzechów.
- Konwersji i konieczności przyjęcia katolickiej wiary dla zbawienia (extra Ecclesiam nulla salus).
- Stanowi łaski i konieczności życia w łasce.
- Sądzie ostatecznym, gdzie każdy odpowiada za swoje czyny.
To typowe dla modernistycznej duchowości: redukcja religii do moralizmu i humanitaryzmu. Jak mówi Pius IX w Syllabus: „Moralne prawa nie potrzebują boskiego uznania” (prop. 56) – a tu „pojednanie” staje się samowystarczalnym dobrem, oderwanym od Bożej łaski.
Wrocław: od miasta św. Wincentego do placu ekumenizmu
Wrocław, miasto z tak bogatą tradycją katolicką (św. Wincenty, biskupstwo), staje się teraz sceną apostazji. „Skwer Pojednania” nie jest katolickim znakiem, lecz pomnikiem herezji. Bp Małyga, uczestnicząc w uroczystości, potwierdza swoją lojalność wobec soborowej rewolucji i odrzuca niezmienną naukę. Jego słowa: „Wolność wyciągnięcia ręki do drugiego człowieka” są heretyckie, gdyż nie wskazują na konieczność nawrócenia drugiego człowieka do Chrystusa.
Prawdziwe katolickie pojednanie, zgodne z Quas Primas, wymaga, by narody „pozwoliły się rządzić Chrystusowi” i uznały Jego królewską godność. Nie ma miejsca na „dialog” z herezją. Jak mówi Pius IX w liście do biskupów pruskich: „Kościół nigdy nie odstąpił od tego boskiego przykazania… żadna władza na świecie, choćby jak wielka, nie może pozbawić pastora tych, których Duch Święty ustanowił biskupami”. To znaczy: Kościół nie może „pojednać” się z modernizmem, który jest złem.
Podsumowanie: odrzucenie herezji, powrót do Tradycji
„Skwer Pojednania” we Wrocławiu jest kamieniem węgielnym apostazji. Gloryfikuje heretyckie orędzie z 1965, które zapoczątkowało ekumenistyczną rewolucję w Polsce. Zamiast wzywać do nawrócenia i przywrócenia królestwa Chrystusa, promuje fałszywe „przebaczenie” bez konwersji. To dokładnie odwraca naukę Piusa XI, który pisał, że pokój spłynie tylko wtedy, gdy „wszyscy chętnie przyjmą panowanie Chrystusa”.
Prawdziwe pojednanie polega na tym, by heretycy i schizmatycy przyjęli katolicyzm. Wszelkie inne „pojednanie” jest grzechem przeciwko wierze. Kościół nie może „budować mostów” z błędem – musi je zburzyć za pomocą jedynego Oręża Ducha: Pisma Świętego i Tradycji. Rzeczywistym znakiem powinno być nie „Skwer Pojednania”, lecz krzyż i modlitwa za nawrócenie heretyków, zwłaszcza tych, którzy – jak autorzy Orędzia z 1965 – wprowadzili w błąd miliony.
Wrocław, zamiast być pomnikiem apostazji, powinien stać się miastem, które odrzuca soborową rewolucję i powraca do niezmiennej wiary przedsoborowej. Tylko wtedy będzie prawdziwym „pomostem łączącym przeszłość z przyszłością” – przeszłość wiary i przyszłość w niebie.
Za artykułem:
25 lutego 2026 | 18:37Nowy skwer w centrum Wrocławia. Nawiązuje do orędzia biskupów polskich do niemieckich (ekai.pl)
Data artykułu: 25.02.2026
