Portal eKAI relacjonuje zapowiedź Jasnogórskich Dni Skupienia pod hasłem „O świętych nie z obrazka”, gdzie o. Marcin Ciechanowski przedstawia świętość jako przede wszystkim „bezgraniczną miłość” osób „nieidealnych”, cierpiących na choroby psychiczne, odrzucających kult wizerunku i nie oczekujących cudów. Artykuł, pomijając transcendentny wymiar świętości oparty na łasce i unikaniu grzechu, redukuje ją do psychologicznego modelu „miłości” w kontekście chorób, co stanowi typowy przejaw modernistycznej demitologizacji i naturalizacji życia duchowego.
Redukcja świętości do psychologii i naturalizmu
Artykuł konsekwentnie przedstawia świętość przez pryzmat ludzkich słabości i doświadczeń psychicznych. Podkreśla, że „największymi świętymi nie są ci wielcy i nieskazitelni, co nie mieli grzechów, tylko ci, co wielkodusznie kochali”, a jako przykłady podaje świętych leczących się psychiatrycznie, cierpiących na „psychozę” czy „załamanie nerwowe”. Ten język i dobór przykładów świadczą o radykalnym naturalizmie. Świętość w katolickiej teologii przedsoborowej jest przede wszystkim status teologicus – uczestnictwo w życiu Bożym przez łaskę usprawiedliwiającą, prowadzące do heroicznej praktyki cnót, zwłaszcza teologicznych (wiara, nadzieja, miłość) i kardynalnych (roztropność, sprawiedliwość, męstwo, umiar). Natura świętości jest nadprzyrodzona, a nie psychologiczna. Jak uczył św. Tomasz z Akwinu, świętość (sanctitas) polega na przekształceniu człowieka przez łaskę, co objawia się w unikaniu grzechu ciężkiego i praktykowaniu cnót w stopniu nadzwyczajnym. Redukcja świętości do „miłości” bez odniesienia do prawa Bożego, sakramentów i konieczności unikania grzechu jest heretyckim uproszczeniem, które zapada się w pułapkę moralnego sentymentalizmu, potępianego przez św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis jako przejaw modernizmu (propozycja 26: „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia”).
Demitologizacja i relatywizacja cudów oraz łaski
Konstatacja, że „często oczekujemy cudów od Boga, ale On działa również przez lekarzy, ponieważ to On dał im tę mądrość”, jest nie tylko błędna teologicznie, ale i stanowi celowy atak na wiarę w cuda i bezpośrednie działanie Boga. Katolicka wiara naucza, że Bóg może i często działa poprzez cuda (miracula) jako znaki potwierdzające objawienie i łaskę. Stwierdzenie, że Bóg „działa również przez lekarzy”, choć prawdziwe w sensie ogólnym (Bóg używa sprawczych przyczyn wtórnych), jest tu użyte w sposób wykluczający i minimalizujący możliwość cudów, co jest przejawem racjonalizmu i naturalizmu potępionych w Syllabusie Błędów Piusa IX (błąd 7: „Proroctwa i cuda… są fikcją poetów”). Co więcej, sugeruje to, że potrzeba cudów jest infantylna, a „dojrzała” wiara powinna polegać wyłącznie na naturalnych środkach. Jest to zaprzeczenie natury łaski, która jest zawsze nadprzyrodzona i nie może być zredukowana do psychologii czy medycyny. Wskazanie na „ocenę psychiatriczną” świętych (Faustyna, Pio) jest szczególnie szkodliwe, gdyż wprowadza do kultu świętych relatywistyczną, sekularną kategorię „zdrowia psychicznego”, która ma zastąpić kryterium świętości: posłuszeństwa Bożemu prawu i życia w łasce.
Pominięcie kluczowych dogmatów: łaska, sakramenty, grzech
Najbardziej niepokojącym w artykule jest całkowite milczenie o fundamentalnych kategoriach życia duchowego: łasce usprawiedliwiającej, sakramentach jako koniecznych środkach do świętości, grzechu ciężkim i konieczności unikania go dla zbawienia. Tekst mówi o „miłości”, ale nie precyzuje, że miłość chrześcijańska jest spełnieniem Prawa (Rz 13,10) i wymaga zachowania przykazań (J 14,15). Nie wspomina się o chrztu jako bramie do życia łaski, o spowiedzi jako konieczności po grzechu ciężkim, o eucharystii jako pokarmem duszy. To nie jest przypadkowe zapomnienie, lecz celowy manewr demitologizacyjny. Świętość w Kościele nie jest „postawą” czy „relacją”, lecz stanem łaski, który wymaga uczestnictwa w sakramentach. Wyrzeczenie się tego wymiaru sakramentalnego jest herezją, która redukuje religię do wewnętrznego uczucia czy etyki, co jest właśnie błędem modernizmu potępionym przez św. Piusa X (propozycja 46: „W przeciwieństwie do poglądów Ojców Soboru Trydenckiego słowa Pana: 'Przyjmijcie Ducha Świętego…’ nie dotyczą sakramentu pokuty”). Artykuł, skupiając się na „relacji z Bogiem”, pomija konieczność jej uregulowania przez Kościół i jego sakramenty.
Symptomatologia apostazji: gloryfikacja pseudo-świętych i zapomnienie o prawdziwej tradycji
Artykuł gloryfikuje postacie, które są co najmniej kontrowersyjne, a w świetle katolickiej teologii sprzed 1958 roku – heretyckie lub podejrzane. Wymienienie św. Faustyny Kowalskiej i ks. Pio z Pietrelciny jako wzorów do naśladowania jest skandaliczne. Jak dokumentuje encyklika Pascendi Dominici gregis św. Piusa X, duchowość oparta na „objawieniach” prywatnych, które podważają tradycyjną teologię (jak w przypadku Faustyny, gdzie „miłosierdzie” jestAgainst tradycyjnym pojęciem sprawiedliwości Bożej), jest przejawem modernizmu. Pismo św. Faustyny znajduje się na Indeksie Ksiąg Zakazanych, a jej duchowość została potępiona jako heretycka przez Święte Oficjum przed 1958 rokiem. Podobnie ks. Pio, pomimo popularności, był poddawany poważnym podejrzeniom co do autentyczności swoich zjawisk i zgodności z doktryną. Gloryfikacja tych postaci w kontekście „świętych nie z obrazka” jest nie tylko błędem, ale i celowym działaniem mająccym na celu zastąpienie prawdziwych wzorów świętości (jak św. Jan Chrzciciel, św. Augustyn, św. Ignacy z Loyoli w jego wierności do reguły i ascetyki) postaciami, które promują subiektywną, emocjonalną i często heretycką duchowość. Jest to typowy manewr soborowej rewolucji: demitologizacja tradycyjnych świętych i wprowadzenie nowych „idoli” dostosowanych do współczesnego psychologizowanego człowieka.
Podsumowanie: od świętości nadprzyrodzonej do humanitarnego psychologizmu
Przedstawiony artykuł jest symptomatyczny dla całej apostazji współczesnego Kościoła posoborowego. Zamiast nauczać, że świętość jest nadprzyrodzonym owocem łaski, osiąganym przez wierne przestrzeganie Prawa Bożego, uczestnictwo w sakramentach i heroiczne praktykowanie cnót, redukuje ją do psychologicznego modelu „miłości” w kontekście ludzkich słabości. Milczy o grzechu, łasce, sakramentach, cudach i konieczności unikania herezji. Gloryfikuje postacie podejrzane o modernizm i herezję, podczas gdy pomija prawdziwych, tradycyjnych wzorów świętości. Jest to nie tylko błąd teologiczny, ale i duchowy sabotaż, który oddala wiernych od prawdziwego poznania Boga i świętości, zastępując ją płytkim humanitaryzmem i psychologizmem. Prawdziwa świętość, jak uczył św. Pius X, polega na heroicznej praktyce cnót w stanie łaski, a nie na subiektywnym poczuciu „miłości” pomimo grzechu. Kościół, który zapomina o tym, przestaje być mistrzem świętości i staje się tylko organizacją społeczną zajmującą się „dobrem psychicznym” ludzi, co jest ostatecznym celem modernizmu: zredukowania religii do etyki i psychologii, a Boga do nieuchwytnego „tła” dla ludzkich aspiracji.
Za artykułem:
już wkrótce Jasna Góra, 27 lutego – 1 marca„O świętych nie z obrazka” na Jasnogórskich Dniach SkupieniaO prawdziwych świętych – nieidealnych, ale takich, którzy mimo swoich grzechów bezgranicznie koch… (ekai.pl)
Data artykułu: 25.02.2026
