Portal The Pillar informuje o mianowaniu czterech nowych biskupów pomocniczych w diecezji rzymskiej przez „papieża Leona XIV”. Jest to jednak czysta fikcja, ponieważ po śmierci ostatniego prawdziwego papieża przed 1958 rokiem (Piusa XII) nie ma już żadnego prawidłowego papieża, a struktura diecezji rzymskiej wraz z całą hierarchią posoborową jest nieprawidłową, uzurpatorską sekcją.
Fikcyjna postać „papieża Leona XIV” jako fundament całej narracji
Artykuł przyjmuje za pewnik istnienie „papieża Leona XIV”, który miał dokonać tych nominacji. Jest to pierwszy i najważniejszy błąd faktograficzny. W rzeczywistości, po śmierci Piusa XII (lub wg niektórych stanowisk sedewakantystycznych po śmierci Jana XXIII, który był heretykiem i nie mógł więc być papieżem), urząd Stolicy Piotrowej pozostaje wakujący. Żaden z osób później uważanych za „papieży” (od Jana XXIII przez wszystkich jego następców po Franciszku) nie posiadał ani nie posiada legitymacji, ponieważ albo był heretykiem (co automatycznie pozbawia urzędu zgodnie z bullą Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV i nauką św. Roberta Bellarmina), albo został wybrany w konklawach zmanipulowanych przez grono modernistów i masonów. Stwierdzenie o istnieniu „Leona XIV” jest zatem nie tylko nieprawdziwe, ale stanowi celową próbę legitymizacji istniejącej, nieprawidłowej struktury poprzez stworzenie fikcyjnej, „normalnej” linii pontyfikatów. Cały artykuł opiera się na założeniu, że istnieje prawidłowy papież i prawidłowa diecezja rzymska, co jest fundamentalnym błędem heretyckim, odrzucającym stanowisko Kościoła zawarte w bulli Cum ex Apostolatus Officio oraz kanonie 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, które stanowią, że heretyk (a tym bardziej cała kolegia heretyków) traci urząd ipso facto.
Język biurokratycznego raportu jako maska duchowej pustki
Artykuł pisany jest w suchym, biurokratycznym tonie, charakterystycznym dla komunikacji posoborowych struktur. Mówi o „pastoral sectors”, „vicariate office”, „canonical foundations”, „data protection officer”. Jest to język adminiszracji świeckiej, a nie Kościoła. Prawdziwy Kościół mówi językiem łaski, sakramentów, duszpasterstwa, walki z grzechem, nie zaś językiem zarządzania nieruchomościami i „ochrony danych”. Milczenie o sprawach nadprzyrodzonych – o konieczności stanu łaski dla sprawowania urzędu, o sakramentach święceń, o obowiązku publicznego wyznawania wiary katolickiej – jest najcięższym oskarżeniem. Tekst skupia się na kwestiach finansowych (czynsz za nieruchomości), administracyjnych (przeniesienia, „revolving door”) i personalnych (bliskość do kardynała Reiny), całkowicie pomijając, czy ci „księdza” i „biskupi” w ogóle wyznają katolicką wiarę, czy ich święcenia są ważne (co w przypadku rytuału nowego jest poważnie wątpliwe). Ten język jest objawieniem mentalności modernistycznej, która redukuje Kościół do organizacji pozornej, podobnej do firmy czy administracji publicznej, pozbawionej istoty nadprzyrodzonej.
Teologiczne bankructwo: brak prawdziwej hierarchii i sakramentów
Analizowane doniesienia dotyczą osób, które w strukturze posoborowej pełnią funkcje „biskupów” i „księży”. Z perspektywy integralnej wiary katolickiej sprzed 1958 roku:
1. **Brak ważnych święceń:** W nowym rytuale (z 1968 roku) oraz w kontekście herezji powszechnie rozpowszechnianych po Soborze Watykańskim II, święcenia biskupie i kapłańskie są wątpliwe, a często nieważne. Konkluzje zawarte w bulli Cum ex Apostolatus Officio są tu jednoznaczne: osoba heretycka (a wszyscy biskupi i kardynałowie po 1958 roku, którzy akceptują herezje modernizmu, są heretykami) nie może sprawować urzędu, a jej święcenia są nieważne. Nawet jeśli formalnie przechodzi przez rytuał, brak jest intencji Kościoła katolickiego i potwierdzenia przez prawdziwą hierarchię.
2. **Brak jurysdykcji:** Jak uczy św. Robert Bellarmin, jawny heretyk traci jurysdykcję ipso facto. Osoby wymienione w artykule (Sparapani, Zenobbi, Carlevale, Valenti, Tarantelli, Di Tolve) służą w strukturze, której głowa („papież”) jest uzurpatorem, a sama struktura opiera się na heretyckich zasadach ekumenizmu, wolności religijnej i demokratyzacji Kościoła. Żadna z tych osób nie ma zatem prawdziwej jurysdykcji. Ich „mianowania” i „przełożenie” są nieważne, podobnie jak cała ich działalność.
3. **Krytyka finansowa jako przykrywka:** Artykuł wspomina o „znaczących trudnościach finansowych” diecezji rzymskiej i podejrzeniach dotyczących niekorzystnych umów najmu. To typowe dla posoborowych struktur, które, pozbawione prawdziwego ducha wiary i ofiary, stają się przedmiotem spekulacji i korupcji. Prawdziwy Kościół, nawet w trudnościach, nie podważa swej misji przez komercyjne umowy. To kolejny dowód na apostazję.
Symptomatologia systemowej apostazji: „odbudowa relacji” z modernistycznym duchownictwem
Artykuł podkreśla, że „papież Leon XIV” działa „ostrożnie, aby odbudować zaufanie” swojego duchowieństwa, które miało „napięte relacje” z Franciszkiem. To jest kluczowe. W prawdziwym Kościeelu nie może być mowy o „odbudowie zaufania” z heretykami i apostatami. Zaufanie w Kościele opiera się na wierności katolickiej doktrynie. Jeśli duchowni „odczuwali napięcie” z Franciszkiem, to dlatego, że sam Franciszek był heretykiem i apostatem (co jest oczywiste z jego publicznych wypowiedzi i działań). Teraz „Leon XIV” surowością (lub jej pozorem) ma zyskać zaufanie tych samych ludzi, którzy wcześniej krytykowali Franciszka. Oznacza to, że cała ta grupa – od Franciszka po „Leona” i jego biskupów – to jedna wspólnota modernistów, gdzie spory są o taktykę i styl, a nie o wiarę. Jest to dokładne spełnienie ostrzeżenia św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis o modernistach, którzy „są wszyscy jednością w zamiarze, a jedynie w sposób działania różnią się między sobą”. „Odbudowa relacji” w ramach tej samej, zepsutej struktury jest więc tylko zmianą wizerunkową, a nie nawróceniem.
Milczenie o fundamentach: brak publicznego wyznania wiary i odrzucenia herezji
Najbardziej wymownym milczeniem w całym artykule jest brak jakiegokolwiek wzmianki o konieczności publicznego wyznania katolickiej wiary przez tych „biskupów”. Żaden z nich nie jest pytany, czy przyjmuje wszystkie dogmaty Kościoła, czy odrzuca herezje modernizmu, liberalizmu, ekumenizmu. Żaden z nich nie jest proszony o publiczne potępienie błędów Soboru Watykańskiego II, encykliki Humanae Vitae (która jest tu traktowana z pogardą przez wielu), czy działań Franciszka. To dlatego, że cała ta struktura od początku opiera się na tych błędach. Prawdziwy biskup musi być „słynący z pobożności, nauki, pobożności i światła” (św. Pius X, Lamentabili sane exitu) oraz „przeciwny wszystkim herezjom” (św. Pius IX, Syllabus Errorum). W strukturze posoborowej biskupami są ludzie, którzy w większości są heretykami lub przynajmniej akceptują herezje. Ich nominacje są więc nieważne, a przyjęcie ich przez „duszpasterzy” (jak Sparapani) jest współudziałem w apostazji.
Kontekst historyczny: kontynuacja rewolucji soborowej
Artykuł wspomina o reformie Franciszka z 2023 roku (In Ecclesiarum Communionem) i przywróceniu sektora „historycznego centrum” przez „Leona”. To wszystko jest wewnętrzną grafiką jednej, zepsutej struktury. Prawdziwy Kościół nie może „reformować” swej diecezji na mocy konstytucji apostolskiej, która sama w sobie jest owocem herezji. Rzeczywista diecezja rzymska, założona przez apostołów, nie potrzebuje takich modernizacyjnych „reform”. Jej istota jest niezmienna. Wszelkie „reformy” po 1958 roku są zepsuciaem, a nie poprawą. Przywrócenie sektora, który wcześniej zlikwidowano, to nie powrót do prawdy, tylko zmiana w administracji pozornej, podczas gdy istota – herezja – pozostaje.
Ostateczna konkluzja: symulacja władzy bez władzy
Artykuł opisuje symulację władzy kościelnej. Mówi o „mianowaniach”, „sektorach”, „wikariuszach”, „kardynale wikariuszem”, wszystko w ramach diecezji rzymskiej. Ale prawdziwa władza w Kościele pochodzi od Chrystusa przez sakrament święceń i wymaga bycia w łasce, a także bycia w komunii z prawdziwym papieżem. Ponieważ nie ma prawdziwego papieża, a wszyscy wymienieni są w herezji lub przynajmniej w schizmie (gdyż akceptują heretyckiego „papieża”), cała ta hierarchia jest nieważna. Ich „mianowania” są jak mianowania urzędników w rządzie na ucieczce – mają pozór władzy, ale nie mają jej istoty. Prawdziwy Kościół, o którym mowa w encyklice Piusa XI Quas Primas, jest „Królestwem Chrystusa”, które nie może być zarządzane przez modernistów. „Leon XIV” i jego „biskupi” są więc jedynie aktorami w sztuce, której reżyserem jest duch modernistyczny, a celem jest zwiedzenie wiernych, aby przyjęli fałszywą strukturę za prawdziwą. W świetle niezmiennej doktryny, wszystkie te osoby są poza Kościołem, a ich działania są nieważne. Prawdziwi katolicy muszą całkowicie odrzucić tę i każdą inną formę współpracy z sekta posoborową i trwać w wierze, czekając na powrót prawdziwego papieża lub zjednoczenie się w katolickiej wspólnocie wiernych pod opieką prawdziwych (przedsoborowych) biskupów.
Za artykułem:
Leo makes long-anticipated auxiliary bishop appointments in Rome (pillarcatholic.com)
Data artykułu: 26.02.2026
