Portal eKAI.pl publikuje kazanie ks. Piotra Bajor z 26 lutego 2026 roku, wygłoszone w Bazylice Watykańskiej przy grobie św. Jana Pawła II. Duchowny, odwołując się do psychologii i papieskiego „orędzia” Leona XIV, przedstawia wielkopostne postanowienia jako „duchowy kwiat ofiarowany Bogu”, koncentrując się na zmianie zachowań międzyludzkich poprzez „wstrzemięźliwość słowną”. Analiza ujawnia radykalne odejście od katolickiej ascetyki sprzed 1958 roku, redukcję wiary do immanentycznego moralizmu oraz bezkrytyczne przyjęcie autorytetu antypapieża.
Psychologizacja wiary: od łaski do „programowania”
Kazanie rozpoczyna się od cytowania psychologicznego pojęcia „podstawowego błędu atrybucji”, redukując problem grzechu do błędów poznawczych. Stwierdzenie: „Jesteś surowym prokuratorem dla bliźnich, ale najsprytniejszym adwokatem dla siebie” – to język psychologii popularnonaukowej, a nie teologii pokuty. Święty Pius X w encyklice *Pascendi Dominici gregis* (1907) potępił taką redukcję, wskazując, że moderniści „wszystko chcą wytłumaczyć z nauk przyrodniczych, a z objawienia nic” (Lamentabili sane exitu, prop. 22). Katolicka ascetyka nie jest „programowaniem” („dobry program na Wielki Post”), lecz walką z trójką pokus: świata, ciała i szatana, w oparciu o łaskę i sakramenty. Pominięcie łaski usprawiedliwiającej i konieczności stanu łaski dla dobrych uczynków jest herezją. Jak nauczał św. Augustyn: „Bez Bożej łaski nawet dobre uczynki są grzechem”.
Redukcja postu do immanentycznego „kwiatu”
Ks. Bajor, odwołując się do włoskiego słowa *fioretto*, definiuje post jako „duchowy kwiat, ofiarowany Bogu”, nie jako katorgę. Jest to niebezpieczny eufemizm, który zniekształca katolickie pojęcie wyrzeczenia. Wielki Post to czas pokuty za grzechy, naśladownictwo Chrystusa w pustyni, współcierpienie z Ofiarą Kalwarii – nie „dorodny kwiat zdobyty z wysiłku”. Pius XI w *Quas Primas* (1925) podkreślał, że królestwo Chrystusa jest duchowe, ale wymaga „pokuty” i „krzyżu” (nr 28). Redukcja postu do psychologicznej techniki „rozwijania zdolności czynienia dobra” to herezja pelagianizmu, potępiona przez Sobór Trydencki (Sess. VI, can. 1-2). Sakramenty, zwłaszcza spowiedź i Eucharystia, są całkowicie pominięte – post nie jest przedstawiony jako przygotowanie do nich, ale jako samowystarczalna „ofiara”.
Autorytet antypapieża jako źródło „papieskiej wskazówki”
Kazanie cytuje „papieskie orędzie na Wielki Post” Leona XIV. Z perspektywy integralnego katolicyzmu, Leon XIV (Robert Prevost) jest uzurpatorem, a jego linia zaczyna się od Jana XXIII – wszystkich potępia Bulla *Cum ex Apostolatus Officio* Pawła IV (1559), która stwierdza, że heretyk jest „ipso facto” pozbawiony urzędu (patrz plik: Obrona sedewakantyzmu). Cytowanie „papieskiego” orędzia takiej osoby jest świętokradztwem i wprowadzaniem w błąd. Magisterium Kościoła katolickiego zakończyło się na śmierci Piusa XII (1958). Wszelkie „encykliki”, „orędzia” czy „listy” późniejszych pretendentów są nieważne, a ich treść – gdy sprzeczna z niezmiennym magisterium – heretycka. W tym przypadku wezwanie do „wstrzemięźliwości słownej” bez odwołania do sakramentów i ofiary jest typowe dla modernistycznego humanitaryzmu.
Pominięcie królowania Chrystusa i społeczeństwa
Ks. Bajor mówi o „dobrze” w relacjach międzyludzkich, ale milczy o królestwie Chrystusa nad społeczeństwem. Pius XI w *Quas Primas* nauczał, że „nie ma nadziei trwałego pokoju, dopóki jednostki i państwa nie uznały panowania Zbawiciela” (nr 1). Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkie dziedziny życia, w tym prawo, edukację, gospodarkę. Redukcja ewangelicznego „Wszystko więc, co byście chcieli…” (Mt 7,12) do psychologii interpersonalnej, bez odwołania do prawa Bożego i władzy Chrystusa nad społeczeństwem, jest zaprzeczeniem encykliki. Syllabus błędów Piusa IX potępia błąd nr 55: „Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła” – a tu mamy dokładnie to: wiarę sprowadzoną do prywatnej etyki, bez wymiaru publicznego.
Język nowomowy i brak ontologii grzechu
Użyte sformułowania: „zainfekowane oprogramowanie”, „program”, „kwiat” – to język technokratyczny i sentimentalny, typowy dla soborowej dewastacji. Katolicka teologia mówi o „grzechu pierworodnym”, „zranionej naturze”, „łasce usprawiedliwiającej”. Tu grzech jest jedynie „zanieczyszczeniem oprogramowania”, a rozwiązaniem – technika samodoskonalenia. Lamentabili sane exitu (prop. 25) potępia: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” – tu wiara jest redukowana do „dobrych postanowień”. Brak jakiegokolwiek odniesienia do ofiary krzyżowej, krwawych ofiar w Ewangeliach (Mt 10:38, Mk 8:34), czy do Eucharystii jako Ofiary przebłagalnej, jest dramatyczny. Msza św. jest wspomniana tylko jako tło wydarzenia, nie jako centrum życia chrześcijańskiego.
Fałszywy ekumenizm przez milczenie o herezji
Kazanie zachęca do „uprawności” i „uprzejmości” bez odróżnienia prawdy od błędu. Syllabus błędów (błąd nr 18) potępia: „Protestantyzm to inna forma tego samego prawdziwego chrześcijaństwa”. Tutaj, przez unikanie nazwania herezji (np. protestantyzmu, modernistycznego liberalizmu) i skupienie się na ogólnikach, otwiera się drogę do relatywizmu. „Starajmy się ważyć słowa i pielęgnować uprzejmość” – bez odróżnienia między
Za artykułem:
26 lutego 2026 | 13:02Ks. Bajor: wielkopostne postanowienie to duchowy kwiat dla Boga (ekai.pl)
Data artykułu: 26.02.2026
