Portal eKAI.pl informuje o decyzji metropolity Maceió w Brazylii, abp Carlos Alberto Breis Pereira OFM, który ogłosił, że odprawianie Mszy św. według Mszału św. Piusa V poza wyznaczoną Kaplicą św. Wincentego a Paulo będzie traktowane jako „publiczny akt schizmy”, pociągający za sobą ekskomunikę latae sententiae na mocy kanonów 751 i 1364 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku. Decyzja ta, podjęta w ramach struktury posoborowej, stanowi kolejny akt tyranii biurokratycznej przeciwko niezmiennemu kultowi katolickiemu i jawne zaprzeczenie integralnej wiary.
Biurokratyczna innowacja jako narzędzie represji
Artykuł przedstawia decyzję biskupa jako wiążący akt normatywny, oparty na nowoczesnym kodeksie prawa kanonicznego. Język urzędowy – „publiczny akt schizmy”, „narażają się na ekskomunikę”, „wyznaczony w tym celu miejsca kultu” – jest typowy dla świeckiego, prawniczego myślenia, które całkowicie redukuje sacrum do kwestii jurysdykcji i kontroli administracyjnej. Milczy o istocie Mszy Świętej jako ofiary przebłagalnej, o konieczności czci Boga „w duchu i prawdzie” (J 4,24), o prawie wiernych do uczestnictwa w autentycznym kultu. To nie jest pasterska troska, lecz biurokratyczne przymuszanie, które zrządzone zostało przez tych, którzy sami odeszli od wiary.
Demaskowanie herezji ukrytej w definicji „schizmy”
Kanon 751 KPK 1983 definiuje schizmę jako odmowę uznania zwierzchnictwa biskupa rzymskiego. Jednakże, z perspektywy niezmiennej wiary, sam biskup rzymski od 1958 roku jest uzurpatorem, ponieważ, jak wykazano w pliku „Obrona sedewakantyzmu”, jawny heretyk traci urząd automatycznie (Bellarmin, *De Romano Pontifice*). Zatem struktura, której ten biskup jest częścią, sama znajduje się w stanowisku schizmy wobec prawdziwego Kościoła i prawdziwego papieża (ostatniego przed soborowym cudem). Jego decyzja jest aktem dalszej samosegregacji modernistycznej sekty. Używanie kanonów KPK 1983 jest ironią: to prawo zostało stworzone przez i dla sekty, by kontrolować pozostałości Tradycji.
Redukcja Mszy trydenckiej do przywileju – zaprzeczenie jej natury
Ogłoszenie, że Msza trydencka może być odprawiana tylko w jednym miejscu i raz w tygodniu, jest bluźnierstwem przeciwko nieśmiertelnej ofierze. Msza św. nie jest „programem rozrywkowym” czy „przywilejem udzielanym przez biskupa”. Jest actus Christi et Ecclesiae, centralny kult católiczny, który przysługuje wiernym wszędzie i zawsze. W encyklice Quas Primas Pius XI nauczał, że Chrystus „panuje w umysłach ludzi… jako Prawdę”, a Jego królestwo jest duchowe i obejmuje wszystkich. Ograniczanie dostępu do tej jedynej prawdziwej Ofiary – przy jednoczesnym pozwalaniu na profanację Mszy Nowus Ordo w każdym kościele – jest aktem odwrócenia od Chrystusa Króla. Plik o fałszywych objawieniach fatimskich wskazuje na tendencję do „umniejszania skuteczności Mszy Świętej na rzecz spektakularnych aktów” – tu mamy dokładnie to: Msza trydencka, jedyny prawdziwy kult, jest marginalizowana do „wyjątkowego wydarzenia” w jednej kaplicy.
Obligatoryjne milczenie o prawdziwym źródle autorytetu
Artykuł całkowicie przemilcza fundamentalną kwestię: skąd biskup czerpie autorytet do takiego aktu? Z perspektywy Tradycji, żaden biskup w komunii z heretyckim uzurpatorem nie posiada jurysdykcji. Jak uczy św. Robert Bellarmin (cytat z pliku „Obrona sedewakantyzmu”): „Piąta prawdziwa opinia jest taka, że Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem”. Analogicznie, biskup wierzący i praktykujący modernizm (co potwierdza fakt, że jest częścią struktury posoborowej) traci urząd. Jego decyzja jest nulla. Milczenie artykułu o tym stanowiszu jest świadomą ukrywaniem prawdy, by nadać pozory legitymacji aktowi tyranii.
Symbolika kontroli i likwidacji Tradycji
Ogłoszenie, że Msza trydencka nie może być odprawiana nawet w innych „sakralnych” miejscach (parafiach), to kluczowy krok w likwidacji Tradycji. To nie jest ochrona przed „schizmatykami”, lecz instrument kontroli: jedyny dozwolony punkt to kaplica pod bezpośrednią kontrolą danej kurii. To mechanizm izolacji i ostatecznego stłumienia. W pliku o Fatimie opisano „strategię dezinformacji” z etapami: implantacja przesłania, kontrola narracji, przejęcie przez modernistów. Tu mamy analogiczną strategię: najpierw tolerowano (indulty), teraz wprowadza się restrykcje, a w końcu zakaz. Celem jest wymazanie Mszy trydenckiej z życia Kościoła, by zastąpić ją jedynie „nową mszyczną” (która, jak wykazano w Lamentabili sane exitu, jest owocem herezji modernizmu).
Konfrontacja z niezmiennym Magisterium
Encyklika Quas Primas Piusa XI stanowi przeciwwagę dla takiej tyranii: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi… Panowanie Jego nie rozciąga się tylko na same narody katolickie”. Msza trydencka, jako centralny akt tego królestwa, musi być dostępna wszędzie, gdzie są wierni. Syllabus błędów Piusa IX potępia błąd nr 77: „W obecnych czasach nie jest już pożyteczne, aby religia katolicka była uznawana za jedyną religię państwa”. Paradoksalnie, struktura posoborowa, która cytuje ten Syllabus w kontekście „dialogu”, sama stosuje dyskryminację przeciwko Tradycji, czyniąc z Mszy trydenckiej „niebezpieczny” rytuał. To zaprzeczenie samemu istnieniu Królestwa Chrystusa.
Konkluzja: Autentyczna schizma vs. pozorna ortodoksja
Decyzja archidiecezji Maceió nie jest obroną jedności, lecz aktem dalszej schizmy. Prawdziwa schizma to odrzucenie Tradycji Apostolskiej, Mszy trydenckiej, niezmiennej wiary. Tę schizmu dokonali soborowi rewolucjoniści od 1962 roku. Ich potomkowie, jak abp Breis Pereira, używają języka „ortodoksji”, by ukryć swoją apostazję. Wierni powinni zrozumieć, że każdy, kto uczestniczy w Mszy Nowus Ordo i uznaje uzurpatorów, sam znajduje się w schizmie. Odpowiedzią na taką tyranię nie jest posłuszeństwo, ale odporność na zło: odprawianie i uczestniczenie w Mszy trydenckiej wszędzie, gdzie jest to możliwe, w komunii z tymi niewielu biskupami i kapłanami, którzy zachowali wiarę Ojców. Jak napisał Pius XI w Quas Primas: „Gdyby wszyscy wierni zrozumieli, że pod sztandarem Chrystusa – Króla dzielnie i zawsze walczyć powinni… dusze zbłąkane i nieoświecone pojednać z Panem”. Walka ta to dziś walka o samą możliwość ofiary prawdziwej.
Za artykułem:
27 lutego 2026 | 19:50Msza trydencka poza wyznaczoną kaplicą – aktem schizmy (ekai.pl)
Data artykułu: 27.02.2026
