Portal EWTN News informuje o wycofaniu się prof. Susan Ostermann z nominacji na dyrektora Liu Institute for Asia and Asian Studies na Uniwersytecie Notre Dame po tygodniach krytyki ze strony kilkunastu amerykańskich biskupów. Artykuł ukazuje typowy przykład sekciarskiej instytucji, która pod płaszczykiem „katolicyzmu” toleruje otwartą herezję, podczas gdy biskupi ograniczają się do asekuracyjnych oświadczeń, nie odwołując się do pełni prawa kanonicznego i nieomylnego magisterium.
I. Poziom faktograficzny: Demaskacja pozornej „wolności akademickiej”
Artykuł przedstawia sprawę jako konflikt między „wolnością akademicką” a „nauczaniem Kościoła”. Dean Mary Gallagher wyraża „wdzięczność” za decyzję Ostermann, powołując się na potrzebę „różnorodności głosów”. Jest to klasyczny język modernizmu, który stawia ludzkie opinie na równi z Bożą prawdą. W rzeczywistości nie ma prawa do szerzenia herezji w katolickiej instytucji. Kanon 1382 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. stanowi, że „każdy, kto bez uprawnienia papieskiego święci lub udziela sakramentów osobie znanej jako heretycy lub schizmatyce, podlega exkomunicy reservedae Sedis Apostolicae”. Analogicznie, osoba otwarcie popierająca aborcję – co jest herezją i przestępstwem przeciwko prawu naturalnemu – nie może pełnić funkcji w katolickiej instytucji bez skandalu i współudziału w grzechu.
Biskup Kevin Rhoades słusznie wskazuje, że nominacja „kompromituje misję” uczelni, ale jego argumentacja pozostaje na poziomie dyscyplinarnego zarządzenia, nie odwołując się do automatycznej utraty urzędu przez heretyka (Bellarmin, De Romano Pontifice). Rhoades nie domaga się ekskomuniki dla Ostermann ani nie ogłasza, że Notre Dame automatycznie traci prawo do nazwania się „katolicką”. To typowe dla współczesnych hierarchów, którzy traktują herezję jako kwestię „polityki instytucjonalnej”, a nie zbawienia dusz.
II. Poziom językowy: Język naturalizmu i sekularnego humanitaryzmu
Język artykułu jest nasycony terminologią liberalną: „wolność akademicka”, „różnorodność głosów”, „budowanie wspólnoty”, „misja uczelni”. „Academic freedom protects inquiry. It does not require institutional self-contradiction” – mówi Rhoades, co jest absurdem z perspektywy katolickiej. Wolność akademicka chroni prawdziwe poszukiwanie prawdy, nie zaś propagowanie błędów. Kościół nigdy nie uznał prawa do szerzenia herezji. Encyklika Quanta Cura Piusa IX potępia „wolność sumienia” jako błąd.
Sformułowanie „the focus on my appointment risks overshadowing the vital work the institute performs” to klasyczny manewr dezinformacyjny: podkreśla „ważną pracę” instytutu, podczas gdy w grę wchodzi zachowanie czystości wiary. To język technokratyczny, który redukuje Kościół do organizacji humanitarnej, a nie Ciała Mistycznego Chrystusa.
III. Poziom teologiczny: Milczenie o istocie grzechu i sakramentach
Artykuł w ogóle nie odwołuje się do sakramentalnego wymiaru kary za aborcję. Aborcja to nie tylko „błąd moralny”, ale zbrodnia przeciwko Bogu, która wyklucza z komunii świętej (1 Kor 11,27-29). Brak wezwania do publicznej pokuty i nawrócenia Ostermann jest potępieniem. Syllabus of Errors Piusa IX potępia błąd nr 63: „It is lawful to refuse obedience to legitimate princes, and even to rebel against them” – ale też błąd nr 56: „Moral laws do not stand in need of the divine sanction” – co jest podstawą dla aborcjonistów, którzy odrzucają Boży zakaz zabijania niewinnych.
Rhoades mówi o „fundamental teachings of the Church”, ale nie precyzuje, że aborcja jest zbrodnią szczególną (Ex 20,13), że dusza dziecka zabitego w łonie matki trafia do czyśćca (Council of Florence, Session 11), a matka popełnia ciężki grzech męczenników. Milczenie o tych prawdach jest zdradą misji katolickiej.
IV. Poziom symptomatyczny: Systemowa apostazja neo-kościoła
Sprawa Notre Dame jest nie wyjątkiem, lecz regułą w strukturze posoborowej. Uniwersytet ten jest symbolem „katolicyzmu” po Soborze Watykańskim II, gdzie herezje są tolerowane pod płaszczykiem „dialogu” i „wolności”. Nie ma tu miejsca na prawdziwy katolicki uniwersytet, który powinien być „templum Dei” (1 Kor 3,16). Biskupi, choć krytyczni, nie odwołują się do Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV, które mówi, że heretyk nie może pełnić urzędu w Kościele. Nie żądają też ekskomuniki dla Ostermann ani upublicznienia jej imienia w liście heretyków (jak czynił Pius IX w Quanta Cura). To pokazuje, że nawet „tradycyjni” biskupi działają w ramach systemu, który sam jest zepsuty.
Notre Dame, podobnie jak Georgetown czy Boston College, jest częścią „hydra posoborowej”, która podsiaduje młodzież pod wpływem modernizmu. Encyklika Lamentabili sane exitu Piusa X potępia błąd nr 65: „The doctrine that Christ has raised marriage to the dignity of a sacrament cannot be at all tolerated” – ale też błąd nr 22: „The Church has not the power of defining dogmatically that the religion of the Catholic Church is the only true religion”. To właśnie ta relatywizacja prowadzi do tolerancji aborcji.
V. Konfrontacja z niezmiennym magisterium
Prawdziwa katolicka uczelnia nie mogłaby zatrudnić osoby otwarcie popierającej aborcję, bo:
- Kanonicznie: Kanon 2314 z 1917 r. ekskomunikuje „publiczne heretyków”. Ostermann jest heretyczką, bo odrzuca Boży zakaz zabijania niewinnych (Ex 20:13).
- Teologicznie: Św. Tomasz z Akwinu (Summa Theologiae II-II, q. 64, a. 6) naucza, że aborcja to cięższy grzech niż zabójstwo dorosłego, bo dotyka niewinnej istoty i nie pozwala na pokutę.
- Pastoralnie: Biskupi powinni odwołać się do Pastor Aeternus Soboru Watykańskiego I, które definiuje, że papież ma moc wiązania i rozwiązywania w sprawach wiary i moralności. Jeśli papież (lub biskup) nie działa, Kościół ma prawo do oporu (Bellarmin, De Romano Pontifice, cap. 14).
Artykuł nie wspomina, że Notre Dame od lat toleruje „Centrum Bioetyki” propagujące aborcję i eutanazję. To nie jest „wolność akademicka”, to apostazja instytucjonalna. Encyklika Quas Primas Piusa XI przypomina, że Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkie dziedziny życia, w tym edukację. Uniwersytet, który nie podporządkowuje się Chrystusowi Królowi, jest zdrajcą.
VI. Wnioski: Kryzys wiary i działania
Sprawa Ostermann pokazuje, że:
- Neo-kościół traktuje herezję jako „różnorodność głosów”.
- Biskupi ograniczają się do asekuracyjnych oświadczeń, nie stosując kar kanonicznych.
- „Katolickie” uczelnie są terenem misji modernistów.
Prawdziwi katolicy powinni:
- Unikać takich uczelni i wycofać wsparcie finansowe.
- Domagać się od biskupów publicznego potępienia aborcji jako zbrodni i ekskomuniki dla jej zwolenników.
- Budować autentycznie katolickie instytucje podlegające nieomylnemu magisterium sprzed 1958 r.
Jak mówi Syllabus Errorum Piusa IX (błąd nr 21): „The Church has not the power of defining dogmatically that the religion of the Catholic Church is the only true religion”. Notre Dame, tolerując herezję, potwierdza ten błąd. To nie jest „katolicka uczelnia”, to hydra sekularnego humanitaryzmu.
Za artykułem:
Pro-abortion professor backs off leadership appointment at Notre Dame after backlash (ewtnnews.com)
Data artykułu: 26.02.2026
