Portal EWTN News informuje o Venerable Archbishop Fulton Sheenie, który jest na drodze do beatyfikacji po sześciu latach zwłoki. Artykuł podkreśla jego skuteczność jako ewangelizatora radiowego i telewizyjnego, jego głęboką wiarę, modlitwę, poświęcenie Maryi, przeciwdziałanie komunizmowi i antykatolicyzmowi, oraz jego „trzecią drogą” w polityce. Mówi, że uczestniczył w Watykańskim II i wdrażał jego reformy, będąc „człowiekiem Kościoła”. Kończy, że zmarł przed Najświętszym Sakramentem. Artykuł przedstawia Sheena jako wzór katolickości, ale w rzeczywistości był kluczowym współpracownikiem modernistycznej rewolucji, której uczestnictwem w heretyckim sobórze i wdrażaniem jego zepsutych reform unieważnia jego posługę i disqualifikuje go jako model wiary.
Faktograficzna iluzja skuteczności
Artykuł podaje fakty z życia Sheena: jego karierę akademicką, medialną, biskupią, uczestnictwo w Watykańskim II. Jednakże, celowo pomija fundamentalną kwestię: Watykańskie Sobór Watykański II jest heretyckim zboru, potępionym przez nieomylne magisterium przedsoborowe. Z encykliki Piusa X Lamentabili sane exitu i Pascendi Dominici gregis, modernizm – synteza wszystkich herezji – został potępiony. Watykańskie II, z jego hermeneutyką ciągłości, ekumenizmem, wolnością religijną, jest kulminacją modernizmu. Sheen, uczestnicząc w tym sobórze i pomagając wdrażać jego reformy, stał się współodpowiedzialny za apostazję. Jego „skuteczność” w mediach była możliwa tylko dlatego, że jego przesłanie było dostosowane do współczesnego człowieka, pozbawione kontrowersyjnych prawd wiary, co jest właśnie modernistyczną taktyką. Z Syllabus of Errors Piusa IX, błąd 15: „Każdy człowiek jest wolny, aby przyjąć i wyznawać tę religię, którą, kierując się światłem rozumu, uzna za prawdziwą.” Sheen, choć przeciwnik antykatolicyzmu, w praktyce popierał ekumenizm i relatywizm, co potwierdza jego „trzecią drogę” w polityce i unikanie publicznego wyznawania wyłączności katolicyzmu. Co więcej, Sheen został biskupem w 1951, ale po śmierci Piusa XII w 1958, uczestniczył w życiu Kościoła pod heretyckimi papieżami (Janem XXIII, Pawłem VI), co zgodnie z nauką św. Bellarmina (z pliku Obrona sedewakantyzmu) czyni jego urząd i posługę nieważnymi: „Piąta prawdziwa opinia jest taka, że Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem.” Uznanie heretyckiego papieża jest schizmatyzmem, a Sheen, uznając Jana XXIII, potwierdził heretyka, stając się sam schizmatykiem.
Język podniebny i hagiograficzny
Artykuł używa języka charakterystycznego dla procesów beatyfikacyjnych posoborowych: „Venerable”, „award-winning”, „powerful and effective evangelizer”, „modern-day St. Thomas Aquinas”. Ten język jest celowo podniebny, mający wywołać podziw i czczenie, podczas gdy w rzeczywistości Sheen był częścią systemu, który zniszczył Kościół. Opis jego modlitwy i poświęcenia Maryi ma na celu stworzenie wizerunku świętości, ale prawdziwa świętość wymaga głębokiego przywiązania do niezmiennej wiary, czego Sheen nie wykazał, uczestnicząc w Watykańskim II. Jego „courage” w głoszeniu kontrkulturowych prawd jest relatywny – w rzeczywistości unikał prawd, które byłyby naprawdę kontrkulturowe, jak potępienie herezji, ekumenizmu, wolności religijnej. Jego podejście do polityki jako „trzeciej drogi” jest językiem relatywizmu, odrzucającym absolutność prawa Bożego. Z encykliki Piusa XI Quas Primas: „niech władcy publicznie czczą Chrystusa Króla” – Sheen tego nie robił, szukając kompromisów. Artykuł podkreśla, że był „man of the Church”, ale Kościół w tamtym czasie już był zepsuty przez modernizm, więc bycie „człowiekiem Kościoła” w tym kontekście oznaczało bycie człowiekiem sekty posoborowej.
Teologiczna zdrada Chrystusa Króla
Sheen rzekomo głosił Chrystusa Króla, ale w duchu sprzecznym z Quas Primas. Encyklika Piusa XI naucza, że Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe, ale obejmuje również życie publiczne, i że państwa muszą publicznie uznawać Chrystusa jako Króla. Sheen natomiast promował „trzecią drogę” między lewicą a prawicą, co oznacza odrzucenie pełnego panowania Chrystusa nad społeczeństwem. Z Quas Primas: „niech władcy publicznie czczą Chrystusa Króla” – Sheen tego nie robił. Ponadto, Sheen uczestniczył w Watykańskim II, które potępiło ideę Królestwa Chrystusa nad narodami, wprowadzając ekumenizm i wolność religijną. Z Syllabus of Errors Piusa IX, błąd 77: „W obecnych czasach nie jest już pożądane, aby religia katolicka była jedyną religią państwową, z wykluczeniem wszystkich innych form kultu.” To właśnie herezja, której Sheen nie potępił, a wręcz wspierał swoim ekumenizmem. Jego przeciwdziałanie komunizmowi było dobre, ale nie wystarczające, bo nie głosił pełnej wiary. Z Lamentabili sane exitu Piusa X, błędy o objawieniu, wierze, sakramentach (np. błąd 27: Ewangelie nie dowodzą Bóstwa Chrystusa; błąd 38: Wiara w Zmartwychwstanie nie jest faktem historycznym) – Sheen, jako uczestnik Watykańskiego II, dał implicit consent na te błędy, ponieważ sobór je zawierał w swojej duchowości. Jego teologia Maryi, choć podnoszona w artykule, mogła być zepsuta przez modernistyczne wpływy – bez dostępu do jego dzieł nie można jej ocenić, ale kontekst Watykańskiego II sugeruje, że nie była ona w pełni ortodoksyjna.
Symptomat: modernistyczna rewolucja
Sheen jest typowym przykładem modernistycznego biskupa, o którym pisze Pius X w Pascendi Dominici gregis: „przebiegłość ich polega na tym, że ukrywają swoje zamiary pod pozorem miłości do Kościoła, szacunku dla ojców, pobożności…” Artykuł podkreśla jego „głęboką wiarę” i „modlitwę”, ale to tylko zewnętrzne oznaki. Prawdziwa wiara wymaga walki z herezjami, czego Sheen nie robił. Uczestnictwo w Watykańskim II i wdrażanie jego reform (jak nowa msza, nowy rytuał) czyni go współodpowiedzialnym za zniszczenie tradycyjnej liturgii i doktryny. Jego sukces w mediach był możliwy tylko dlatego, że jego przesłanie było uproszczone, pozbawione trudnych prawd, co jest właśnie modernistyczną metodą: „dla dusz prostych”. Z Quas Primas, Kościół musi być wolny od wpływów świeckich, ale Sheen, jako biskup, podporządkował się nowemu porządkowi posoborowemu, który podważył niezależność Kościoła. Jego beatyfikacja jest nieprawidłowa, ponieważ procesy kanonizacyjne po Watykańskim II są zepsute przez heretyków. Zatem Sheen nie jest wzorem, lecz ostrzeżeniem przed skutkami modernistycznej rewolucji. Jego „świętość” jest iluzją stworzoną przez sekcję posoborową, która zniszczyła Kościół.
Za artykułem:
EWTN News explains: Why is Archbishop Fulton Sheen important? (ewtnnews.com)
Data artykułu: 27.02.2026
