Portal EWTN News (24 lutego 2026) publikuje list ukraińskich biskupów greckokatolickich w USA, którzy w czwartą rocznicę pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę oskarżają Moskwę o „jawny zamiar genocydalny”. List podpisany przez arcybiskupa Borysa Gudziaka, biskupów Pawła Chomnyckiego, Benedykta Aleksiyczuka i Bohdana Danyła, pełen jest retoryki apokaliptycznej i politycznego moralizowania, całkowicie pozbawionej nadprzyrodzonego, katolickiego spojrzenia na cierpienie i sprawiedliwość. Biskupi oskarżają Rosję o wykorzystanie zimy „do złamania ducha narodu”, atakowanie infrastruktury medycznej i edukacyjnej, porwania dzieci oraz prześladowanie Kościoła ukraińskiego na okupowanych terenach. Ich język, choć emocjonalny, operuje wyłącznie kategoriami prawno-politycznymi nowoczesnego świata, całkowicie pomijając prawdziwie katolickie ramy interpretacji.
Brak autorytetu nauczania: heretycy bez jurysdykcji
Sygnatariusze listu są hierarchami tzw. Kościoła ukraińskiego greckokatolickiego, który od dekady funkcjonuje w pełnej komunii z sekta posoborowa w Watykanie. Z perspektywy integralnej wiary katolickiej, każdy biskup czy arcybiskup, który publicznie i trwale przyjął herezje modernizmu – a takie są wszelkie „reformy” i „dialekty” wprowadzone po 1958 roku – traci automatycznie wszelką władzę nauczania i rządzenia. Jak uczy św. Robert Bellarmin, „jawny heretyk przestaje sam w sobie być Papieżem i głową, tak jak przestaje sam w sobie być chrześcijaninem i członkiem ciała Kościoła” (De Romano Pontifice). Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowi jednoznacznie: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu… jeśli duchowny:…4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej”. Udział w nowym kulcie, uznawanie heretyckich „papieży”, odrzucenie niezmiennej liturgii i doktryny – to wszystko stanowi jawne odstępstwo od wiary. Zatem oświadczenie tych biskupów, choć podpisane przez osoby noszące tytuły kościelne, nie ma żadnej mocy autorytetu w Kościele katolickim. Jest to głos heretyków, który Kościół katolicki ma obowiązek odrzucić, a nie go rozważać.
Redukcja cierpienia do kategorii politycznych: zaprzeczenie Krzyżowego Mistrzostwa
List operuje pojęciem „genocydalny zamiar” i „terroryzm państwowy”, które są konstruktami prawa międzynarodowego i polityki świeckiej. W całym dokumentie brak jest choćby jednego odwołania do prawa Bożego, grzechu, kary, pokuty, Ofiary Krzyża czy roli Maryi jako Królowej Pokoju. To jest typowe dla modernistycznej wizji, która redukuje ewangeliczne „błogosławieni cierpiący” do kategorii ofiar politycznych, a nie uczestników misterium odkupienia. Encyklika Quas Primas Piusa XI przypomina, że „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi” i że pokój na ziemi jest możliwy jedynie pod panowaniem Chrystusa Króla. Biskupi nie wołają do nawrócenia, nie przypominają o konieczności przyjęcia katolickiej wiary dla zbawienia, nie wskazują na grzech jako przyczynę cierpienia narodów. Ich „wojna przeciwko ludowi” to po prostu narracja geopolityczna, pozbawiona najgłębszej wymowy teologicznej. Milczą o tym, że prawdziwym wrogiem każdego narodu jest grzech, a nie inny suweren. Milczą o sakramentach, które są jedynym prawdziwym lekarstwem na cierpienie. Ich list jest dokumentem całkowitego sekularnego, naturalistycznego myślenia, które Pius IX potępił w Syllabus Errorum jako pogląd, iż „prawa moralne nie potrzebują sankcji boskiej” (błąd 56) i że „nauki moralne mogą się oddalać od autorytetu kościelnego” (błąd 57).
Nacjonalizm ukraiński jako konkret, który podważa uniwersalność Kościoła
List jest nasycony ukraińskim nacjonalizmem. Mówi o „duchu narodu”, „narodowej tożsamości”, „duchu narodu” jako wartości podlegającej obronie. To jest dokładnie odwrotność katolickiej eklezjologii. Kościół jest uniwersalny, a nie narodem. Jakość życia wiary nie zależy od przynależności etnicznej czy narodowej, ale od przynależności do Ciała Mistycznego Chrystusa. Taki nacjonalizm jest konkretem, który staje w sprzeczności z prawem Bożym. Pius XI w Quas Primas ostrzegał, że gdy Kościół jest usuwany z życia publicznego, narody „zapominają o obowiązkach” i „wszystko opierają na sile”. Biskupi zamiast wzywać do poddania się panowaniu Chrystusa Króla nad wszystkimi narodami, wzywają do obrony „narodu ukraińskiego” jako absolutnej wartości. To jest duchowy bałwochwalstwo – kult narodu zamiast kultu Boga. Ich list jest dokumentem nie katolickim, a nacjonalistycznym, który w imię obrony jednego konkretu (Ukrainy) odrzuca uniwersalne prawo Boże. To właśnie taka mentalność – obrona „swojego” kosztem prawdy – prowadziła do rozłamu między Wschodem a Zachodem i do współczesnej wojny.
Milczenie o prawdziwej przyczynie: grzechu i apostazji
Najbardziej wymownym elementem listu jest to, czego w nim nie ma. Nie ma słowa o grzechu. Nie ma słowa o konieczności nawrócenia, przyjęcia katolickiej wiary, życia w łasce. Nie ma słowa o sakramentach jako drodze do pokoju. Nie ma słowa o Maryi jako Królowej Pokoju. Nie ma słowa o prawdziwym, duchowym „genocydu”, jakim jest apostoazja i herezja, która od początku XX wieku niszczy Kościół od wewnątrz. Biskupi przemilczają, że największym zagrożeniem dla Ukrainy – jak dla całego świata – nie jest Rosja, lecz modernistyczna apostazja, która odrodziła się w sekcie posoborowej. Milczą o tym, że prawdziwa obrona narodu polega na publicznym czczeniu Chrystusa Króla, a nie na dostawach broni. Pius XI w Quas Primas mówił wprost: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Biskupi nie widzą, że wojna jest karą za odstępstwo od Chrystusa. Ich list jest więc nie tylko polityczny, ale i teologicznie ślepy. Nie rozumieją, że „genocydalny zamiar” Rosji może być karą za grzech narodu, a nie tylko politycznym złem. Ich całkowite skupienie na zewnętrznym wrogu jest klasyczną strategią odwrócenia uwagi od apostazji wewnętrznej, o czym świadczy plik o Fałszywych objawieniach fatimskich.
Demaskacja: od apokaliptyki do bałwochwalstwa
List ukraińskich biskupów to przykład nowoczesnego apokaliptycznego narracji, które zastępuje ewangeliczne „Dzień Pański” politycznym konfliktem. To jest właśnie duchowość nowej sekty: zamiast przygotowywać ludzi na sąd ostateczny, wciela się w polityczne kampanie. Ich język – „wolność”, „naród”, „duch narodu” – to słownictwo rewolucji francuskiej i masonerii, potępione przez Piusa IX. Nie ma w nim śladu ascetyki, krzyża, ofiary. To jest duchowość triumfalizmu, która wierzy, że zwycięstwo militarne będzie równoznaczne z zwycięstwem Bożym. To jest właśnie bałwochwalstwo – czczenie narodu i jego wolności zamiast czczenia Boga. Ich „manifest” jest przeciwieństwem prawdziwie katolickiej postawy, jaką ukazywał np. św. Pius X w Lamentabili Sane Exitu, który potępił modernistyczne dążenie do „nowości” i redukcję wiary do historii i polityki. Biskupi ci są dziećmi tego modernizmu. Ich list nie jest głosem Kościoła, lecz głosem współczesnego świata, który wchłonął Kościół i używa jego terminologii do promocji wartości całkowicie antychrześcijańskich.
Prawdziwa odpowiedź Kościoła na cierpienie nie jest listem politycznym, ale powołaniem do nawrócenia, modlitwą, ofiarą i publicznym czczeniem Chrystusa Króla, jak to polecał Pius XI w Quas Primas. Prawdziwa obrona narodu polega na wyrzeczeniu się grzechu, przyjęciu katolickiej wiary i życiu w łasce. Wszelkie inne „obrony” są iluzją i służą tylko umacnianiu buntu przeciwko Bogu.
Za artykułem:
Ukrainian bishops in the U.S. say Russia’s ‘genocidal intent is manifest’ at 4-year mark (ewtnnews.com)
Data artykułu: 24.02.2026
