Portal EWTN News (27 lutego 2026) informuje, że przedsiębiorca Raj Peter Bhakta oferuje bezpłatnie kampus byłego Green Mountain College w Vermont katolickiej organizacji non-profit, która będzie w stanie go utrzymać i wykorzystać do „odrodzenia” wiary katolickiej wśród młodych. Bhakta podkreśla potrzebę „duchowego odrodzenia” i odrzucenia „letniego” katolicyzmu na rzecz tradycyjnej, mocnej wiary. Kryteria to zdolność finansowa (roczne koszty 1,5 mln USD, odbudowa 200–300 mln USD), długoterminowa wizja formacji wiary, dążenie do prawdy nieograniczonej przez poprawność polityczną. Termin aplikacji 31 marca, ogłoszenie laureata 20 kwietnia. Potencjalne zastosowania: satelitarne kampusy, szkoły klasyczne, programy formacyjne, centra kultury katolickiej. Ta inicjatywa, choć pozornie atrakcyjna, jest pułapką modernistycznego eklezjologii, która redukuje misję Kościoła do kulturalno-edukacyjnego przedsięwzięcia, całkowicie pomijając konieczność publicznego panowania Chrystusa Króla nad społeczeństwem i odrzucając nieomylne nauczanie Magisterium w sprawie jedynego Kościoła katolickiego.
Naturalistyczna wizja „odrodzenia” zamiast katolickiej konwersji
Bhakta mówi o „spiritual revival” i „long-term faith formation”, ale te pojęcia są całkowicie oderwane od katolickiej teologii sakramentalnej i eschatologicznej. W encyklice Quas Primas Pius XI naucza, że Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i wymaga pokuty, wiary i chrztu, a nie jedynie edukacji czy formacji. „Królestwo to przeciwstawia się jedynie królestwu szatana i mocom ciemności – a wymaga od swych zwolenników nie tylko, aby, wyrzekłszy się bogactw i dóbr doczesnych, odznaczali się skromnością obyczajów i łaknęli i pragnęli sprawiedliwości, lecz także, aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli” (Quas Primas, 11). Bhakta przemilcza całkowicie konieczność łaski, sakramentów i walki z grzechem. Jego „odrodzenie” to naturalistyczny humanizm, który może być wypełniony przez każdą „duchowość”, nawet heretycką.
Sentymentalny tradycjonalizm bez treści doktrynalnej
„I think what the young people are looking for is something that is not a lukewarm version of our faith, which is in vogue in many places, but the stiff old brew of the Catholic faith” – mówi Bhakta. Ta sentymentalna metafora „starego, mocnego naparu” brzmi jak nostagia za formą, ale nie definiuje treści. W Lamentabili sane exitu św. Pius X potępia błąd, że „Kościół słuchający współpracuje w taki sposób z nauczającym w określaniu prawd wiary, iż Kościół nauczający powinien tylko zatwierdzać powszechne opinie Kościoła słuchającego” (propozycja 6). To dokładnie odwrotnie: prawdziwa wiara nie jest „naparem”, który można dobierać według gustu, ale jest niezmienną depozycją objawienia, którą Kościół strzeże nieomylnie. Bhakta nie wymaga od kandydatów odrzucenia herezji modernizmu, które Pius X nazwał „syntezą wszystkich błędów”. Bez tego „stary brew” może być tylko iluzją.
Brak wymogów wiary katolickiej integralnej
Kryteria Bhakty są czysto finansowe i menedżerskie: „demonstrated leadership, vision, and long-term operational capacity”. Nie ma żadnego wymogu doktrynalnego: przyrzeczenia wierności całemu Magisterium przed 1958, odrzucenia ekumenizmu, wolności religijnej, ewolucji dogmatów, Mszy Nowus Ordo. W Syllabus of Errors Pius IX potępia błąd, że „Kościół nie ma prawa wymagać od wiernych żadnego z ich strony wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń przez Kościół wydawanych” (propozycja 7). Bhakta, nie stawiając takich wymogów, pozwala na aplikację każdej grupy, która się „katolicka” podaje – nawet jeśli głosi herezje. To właśnie jest „lukewarm version”, którą rzekomo odrzuca, ale w praktyce ją umożliwia.
Biznesowe podejście do misji Kościoła
Język Bhakty to język korporacyjny: „highest and best use”, „long-term operational capacity”, „estimated to be worth in excess of $20 million”. To redukuje Kościół do NGO z misją społeczną i edukacyjną. W Quas Primas Pius XI ostrzega: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą” (Quas Primas). Misja Kościoła nie jest „przedsięwzięciem”, ale realizacją królestwa Chrystusa, które wymaga publicznego uznania Jego władzy nad wszystkimi sferami życia. Bhakta przemilcza całkowicie konieczność, by państwa i społeczeństwa „nie odmawiały władcom publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi” (Quas Primas). Jego wizja jest sekularzona, bezpieczna dla masonerii i globalizmu.
EWTN: źródło wiarygodne czy propagandysta sekty posoborowej?
Artykuł pochodzi z EWTN News, które jest głosem sekty posoborowej, promującej antypapieży od Jana XXIII po „Leona XIV” (Robert Prevost). EWTN zawsze popierała Bergoglia i jego agendę modernistyczną. Publikacja tej wiadomości ma na celu stworzenie iluzji, że w obrębie sekty posoborowej jest miejsce na „tradycjonalizm”. W rzeczywistości EWTN jest częścią systemu, który – jak pisze Pius IX w Syllabus – „próbuje podporządkować Kościół pod władzę świecką” (propozycja 20). Bhakta, nawet jeśli ma dobre intencje, działa w ramach tej sekty i jej eklezjologii, która odrzuca nieomylność Magisterium przed 1958 i uznaje herezje Soboru Watykańskiego II za „duchowy odnowę”.
Symptomat modernizmu: odrodzenie bez odrzucenia herezji
Najbardziej niepokojące jest całkowite milczenie o konieczności odrzucenia herezji. W Lamentabili św. Pius X potępia błąd, że „dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia” (propozycja 26). Bhakta chce „formacji wiary”, ale nie precyzuje, czy ta wiara ma być taka sama, jaką Kościół zawsze nauczał. W Quas Primas Pius XI podkreśla, że Chrystus jest Królem „nie tylko dlatego, że posiada głęboki umysł i ogromną wiedzę, ale dlatego, że On sam jest Prawdą” (Quas Primas). „Prawda z wielkiej litery”, o której mówi Bhakta, musi być prawdą objawioną, strzeżoną przez Kościół, a nie filozoficznym absolutyzmem. Bez tego „odrodzenie” jest tylko nową formą modernistycznego aktualizmu, który Pius X potępił jako „syntezę wszystkich błędów”.
Dodatkowo, inicjatywa laika (Bhakty) przejmowania tak wielkiej nieruchomości dla „Kościoła” jest sprzeczna z katolicką eklezjologią. Tylko prawdziwy Kościół, z prawdziwymi biskupami i duchownymi, może zarządzać takimi sprawami. Laicy mają prawo do wspierania Kościoła, ale nie do decydowania o jego misji. To kolejny przejaw laicyzacji, którą Pius IX potępił w Syllabus (propozycje 19–27).
W świetle niezmiennego Magisterium Kościoła katolickiego sprzed 1958, oferta Bhakty jest pułapką. Pozwala na stworzenie instytucji, która będzie nosić nazwę „katolicka”, ale będzie pełniła modernistyczną agendę, odrzucającą panowanie Chrystusa Króla nad społeczeństwem i sakramentalną naturę Kościoła. Prawdziwe odrodzenie wymaga nie tylko „starego naparu”, ale całkowitego odrzucenia herezji Soboru Watykańskiego II, ekumenizmu, wolności religijnej i laicyzacji. Wymaga też uznania, że jedynym prawdziwym Kościołem jest ten, który pozostaje wierny nieomylnemu Magisterium przed 1958 i nie ma komunii z antypapieżami. Bez tego każda „katolicka” inicjatywa jest tylko iluzją.
„Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie, aby w dniu oznaczonym przed tą doroczną uroczystością wygłoszono w każdej parafii kazania do ludu, w którychby ten lud dokładnie pouczony o istocie, znaczeniu i ważności tego święta, wezwano, by tak życie urządził i ułożył, iżby ono odpowiadało życiu tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla” (Pius XI, Quas Primas). Bez tego życia według rozkazów Boskiego Króla, bez publicznego uznania Jego władzy, każde „odrodzenie” jest tylko nową formą apostazji.
Za artykułem:
Historic Vermont campus offered free to Catholic nonprofit by donor (ewtnnews.com)
Data artykułu: 27.02.2026
